Feedokter Elske (36) libbet as James Herriot yn Ingelân

Foar Elske Put (36) fan De Jouwer is dat libben de werklikheid. Se wurket al tsien jier as bistedokter yn Ingelân. Dat docht sy yn in mingde praktyk yn it plakje Winkleigh yn de streek Devon.

Nei't Elske har stúdzje diergenêskunde yn Antwerpen en Gent klear hie, wurke se earst in skoft yn in klinyk yn Wolvegea. Mar om't se wat oars woe en omdat it hjir dreech wie wurk te finen, rjochte se har fizier op it bûtenlân.

Yn 2015 koe sy yn Ingelân earst in tydlike baan krije. Mar it foldie goed en no is Put mei-eigener fan it bedriuw.

"Myn wurk liket yndied wol wat op dat fan James Herriot. Wy behannelje allerhande bisten. Ik kom op grutte melkfeebedriuwen mei hûnderten kij, mar ek by lytse boeren mei 5 of 10 kij of skiep. En dan moat ik ek wolris nei de hûn fan de boer sjen."

"We ha in mingde praktyk, dat wol sizze foar lânbouhúsdieren en ek foar selskipsbisten." Elske is foaral spesjalisearre yn buorkerijbisten, mar as kollega's nimme se ek maklik wurk fan inoar oer.

De omjouwing yn Devon is heuveleftich en der steane in soad hagen om de lannen hinne.

"Ik sit hiel faak yn 'e auto, om it doarp hinne binne oeral pleatsen. Soms sitst frij heech en dan kinst fier sjen, dat fyn ik moai."

Sa no en dan mist se wol it romme, frije útsjoch dat se wend wie yn Fryslân. "En dat je oeral op de fyts samar hinne kinne."

Yn Winkleigh binne wol wat foarsjennings, lykas in slachter. "Mar ast wat wolst lykas út iten of nei in bioskoop, dan moatst dat wol echt planne. Dan bist al gau 25 minuten mei de auto ûnderweis."

Elske is in soad bûten yn de natuer. Se hâldt fan hiken, kuierje troch rûch terrein. Se hat de trije heechste bergen fan Ingelân, Skotlân en Wales al betwongen, de saneamde Three Peaks: Scafell Pike, Ben Nevis en Snowdon.

Mei har twa hûnen, Cocker Spaniëls Erik en Mae, rint Elske graach troch Nasjonaal Park Dartmoor.

Se is hielendal ynboargere. Troch har Frysk hinne klinkt in licht Ingelsk aksint. "Se binne al fergetten dat ik Nederlânske bin. Utsein bygelyks mei de Brexit, dan ha we it der noch wolris oer dat ik út it bûtenlân kom", laket Elske.

In tradysje yn har omjouwing dy't se har eigen makke hat, is de fazantejacht. De hûnen fan Elske binne oarspronklik fokt foar de jacht. "Se ha leard hoe't se de fazanten fine en opfleane litte moatte."

De fûgels wurde yn grutte oantallen fokt yn saneamde pens, mânske omsluten terreinen dêr't se wol út fleane kinne. Mar omdat de fazanten dêr ek fuorre wurde, bliuwe se deryn.

Yn oktober, as it seizoen begjint, giet Elske mei in groep op jacht nei de fazanten, holpen troch de hûnen. De sketten eksimplaren wurde nei de lokale slachter of pub brocht, om dêr neffens tradysje mei-inoar op te iten.

De fazantejacht liket wat tsjinstridich foar in bistedokter, Elske sjocht dat oars. "Se ha harren hiele libben frij libbe yn de bosk, en alles wurdt brûkt, der wurdt neat fuortgoaid."

"Minsken moatte ite. No witst wêr't it bist weikomt en hoe't it libbe hat. Dat is better as datst neat fan de komôf wist."

Twa kear yn 't jier komt Elske werom yn Fryslân, even thús en by freonen sjen. "Mar se komme ek wol by my op besite, en heit en mem en myn broerkes en in pear muoikes ek."

Definityf werom nei Fryslân wol de Jouster net. "Ik ha in hûs kocht, bin mei-eigener en ik ha dy hûnen. Hast yn Fryslân ek gjin fazantejacht en kinst net samar by in berch op kuierje!"

Winkleigh past Elske hielendal: "De natuer, de omjouwing en de wize fan libjen is dêr wat rêstiger, miskien wol wat âlderwetsker."