Irene ontmoette haar Franse man Vincent in een museum: "Daar kun je schatten vinden"

Na haar studie Franse taal en cultuur aan de Rijksuniversiteit Groningen wilde Irene graag in de toerismesector werken. Een Nederlands bedrijf plaatste haar op een grote camping in de streek Aveyron. Ze kreeg een baan op de receptie. Drie maanden zou ze blijven, maar het werd een vaste baan voor vier jaar.

Dat is nu twaalf jaar geleden. Ze is getrouwd met de Fransman Vincent Besombes. Hun zoontje, Louis-Marie is in september 3 geworden. In Frankrijk zijn kinderen vanaf 3 jaar leerplichtig. Ze zijn de hele dag op school, tot half vijf in de namiddag. De kinderen eten op school en de kleinsten doen er ook nog een middagslaapje.

Irene werkt inmiddels niet meer op een camping, maar in een dierentuin/attractiepark. "Ik verkoop toegangskaartjes en werk in het souvenirswinkeltje."

Als ze teruggaat naar Sneek, moet ze wel even rijden. Het dorp Le Monastère waar ze woont, ligt 1300 kilometer van de Friese stad. Het dorp ligt niet ver van de hoofdstad van Aveyron, Rodez, een stad met zo'n 35.000 inwoners. En dat is dan weer ongeveer even groot als Sneek.

Aveyron is een streek in het zuiden van Midden-Frankrijk met veel diversiteit in het landschap: heuvels, bergen, skigebieden, weilanden met (vlees)koeien en schapen. De kaassoort Roquefort komt uit deze contreien. Opvallend is de grote brug van Millau.

Irene vindt Frankrijk een mooi land. Gedurende de eerste drie maanden dat ze ze in Aveyron was, heeft ze ook veel gereisd.
Plaatsen bezoeken, zodat ze later aan toeristen advies kon geven over de beste plekken om naartoe te gaan.

"Als je hier langere tijd bent, bekijk je Frankrijk van een andere kant. In mijn studietijd ben ik weleens in dit land op vakantie geweest. Nu woon ik er echt. Je ziet de inwoners in het dagelijks leven."

Toen ze haar man ontmoette, werkte ze ondertussen al op een andere plek. Een kleinere camping municipal in het dorpje Espaljon.

"Mijn man Vincent werkte in een museum daar. Ik had brochures nodig voor bij de campingreceptie. Toen ik in het museum kwam, zag ik Vincent achter de balie zitten."

Hij hoorde haar verzoek aan en had "een mooi smoesje" bedacht om een persoonlijk vervolgcontact tot stand te brengen, zegt Irene. Zijn baas had mogelijk al folders per post naar de camping gestuurd. Dat moest hij eerst even navragen.

Zonder toeristisch informatiemateriaal maakte Irene rechtsomkeert.

"De volgende dag kwam Vincent met een stapel brochures naar de camping. Van het een kwam het ander en nu zijn we zes jaar getrouwd. 'In een museum kun je schatten vinden', zeggen wij altijd." En zo is het. Irene heeft haar schat daar gevonden.

Ze woont nu twaalf jaar in Frankrijk en wil niet meer terug.

"Nee, ik heb hier mijn draai gevonden. Heb vrienden gemaakt en werk gevonden. Als ik nu terug naar Fryslân zou gaan, dan zou ik weer opnieuw moeten beginnen. Weer een huis zoeken en werk. Dat heb ik hier allemaal en het bevalt me."

Ze vindt het wel jammer dat haar familie niet dichtbij is. En verder mist ze het vlakke Friese land en dan met name het fietsen.

Friesland zit nog wel in haar hart. Zo volgt ze bijvoorbeeld het nieuws over de Fietselfstedentocht en het Skûtsjesilen.

"Laatst had mijn moeder een pakketje gestuurd voor Vincent zijn verjaardag. Daar had ze een Sneeker Nieuwsblad bij gedaan.
Ik blijf wel op hoogte van wat er gebeurt."

Ze hoopt in de herfst weer naar Fryslân te komen en anders in het voorjaar. Dan is de toeristische zomerdrukte voorbij en kan ze vrij nemen.