Wendela kiest voor natuur in Nieuw-Zeeland: "Nederland is een park"

In 2003 ging ze het avontuur aan met haar man Charles en haar meisjes Imre van 9, Maren van 7 en Nikee van 3 jaar. Waterhond Abe konden ze niet achterlaten. Die moest ook mee naar de andere kant van de wereld.

De emigratie was niet heel moeilijk. Wendela's man Charles heeft een Nederlands en een Australisch paspoort. Zodoende mocht hij wonen en werken in Nieuw-Zeeland. Wendela en de kinderen mochten ook mee als vrouw en kinderen.

"We dachten: waarom doen we het niet? Lukt het niet, dan komen we gewoon weer terug. Omdat ik niet goed tegen de warmte kan, hebben we ervoor gekozen om niet naar Australië te gaan."

Waar kennen Wendela en Charles elkaar van? Wendela's vader en moeder kwamen uit Gorredijk. In de jaren '60 woonden ze in Drenthe waar ze geboren is.

Op haar zevende verhuisden ze naar Sneek en daar kwam ze Charles tegen. Die was als jongetje van 2 jaar met zijn vader en moeder van Australië terugverhuisd naar Nederland.

De plaats Motueka aan de noordkant van het Zuidereiland is nu hun thuis.

"We hebben hier prachtige baaien en mooie stranden. We zitten vlakbij het nationaal park Abel Tasman en zijn omringd door de Zuidelijke Alpen. Daardoor heerst er een microklimaat met veel zon. Het is echt paradijselijk."

Toen ze nog in Nederland woonde, werkte Wendela in de dagbladjournalistiek. Bij de Drachtster Courant en de Leeuwarder Courant. Weststellingwerf, Menameradiel en later de Zuidwesthoek met als standplaats Sneek waren haar werkgebieden.

Toen haar jongste dochter vaak ziek was, is ze gestopt met haar werk. "Ik vond het niet meer verantwoord, om haar zo vaak naar de crèche te sturen met een paracetamolletje."

Een jaar nadat ze was opgehouden, hebben ze het emigratieproces in gang gezet. Zoals eerder al even aangestipt: dat ging vlot omdat ze in een aparte categorie vielen.

Haar man kon met zijn Australisch paspoort zo aan het werk in Nieuw-Zeeland. Ze hoefden niet aan dingen te voldoen die voor anderen wel verplicht waren, zoals een bepaalde opleiding doen en een bepaald bedrag aan geld hebben. Het enige was een gezondheidskeuring en daar kwamen ze goed doorheen.

Eenmaal in Nieuw-Zeeland heeft Walta het nog wel even geprobeerd in de journalistiek. Vanwege de taal lukte dat niet. Ze kan wel Engels spreken, daar niet van, maar werken in de journalistiek in een vreemde taal is toch heel iets anders.

Schrijven wilde ze wel mee doorgaan. Er kwamen drie Nederlandse kinderboeken van haar hand uit. Het eerste (Verder dan ver) ging over hun emigratie. Na verschillende andere baantjes is ze nu gestopt met werken.

Haar man is mede-eigenaar van in bedrijf in compressoren en pneumatiek. Hij werkt voor wijngaarden en houtzagerijen.

Van de emigratie naar Nieuw-Zeeland hebben ze nooit spijt gehad. Heimwee was er ook niet, alleen naar familie.

"We hadden tegen elkaar gezegd dat, als een van ons - ook een van de kinderen - heimwee krijgt, we dan terug zouden gaan. Maar niemand heeft ooit heimwee gehad."

Mist ze Fryslân wel eens? "Ja... nee... niet echt." Dat heeft misschien ook te maken met het seizoen dat ze in onze provincie is geweest. En ook dat het niet heel lang geleden is. In de jaren 2008, 2012 en 2019 is ze terug geweest. Als ze hier zijn, dan is dat in het vroege voorjaar en in de winter.

"Het is allemaal zo kaal en plat. Dan vind ik er niet veel aan. Als het een mooie zomer was geweest, zou ik misschien zeggen: 'Toch wel erg mooi'. Het is niet te vergelijken met hier (Nieuw-Zeeland, red. ). Nederland is meer een beetje een park en dit hier is natuur."