Kleurrijke kunstenaar Bonny haalt inspiratie uit beestjes en het leven zelf

De Leeuwarder kunstenaar Bonny Dijkstra (55) heeft het plezier in het schilderen teruggevonden. "Hier kan ik m'n ei in kwijt, kunst maakt mij gelukkig."

Dijkstra is een opvallende verschijning met zijn beide armen helemaal vol getatoeëerd. Ook heeft hij tatoeages in zijn hals, op het hoofd en zelfs op de wangen. Chihuahua Samo scharrelt om hem heen terwijl hij bezig is met een kleurrijk, abstract werk.

Het atelier van de kunstenaar zit in de voormalige LTS in de Cornelis Trooststraat in Leeuwarden. Het schoolgebouw heet nu D.O.A.S. en wil een 'broedplaats voor kunstenaars, creatieve ondernemers en sociale initiatieven' zijn.

De ruimte waar Bonnie in werkt heeft wel iets van een tropische kas. De zon schijnt warm door de hoge ramen en er staan vogelkooien.

In één daarvan zit papegaai Pauli, 25 jaar oud. "Hij was van twee mannen, die konden er niet meer voor zorgen, en nu heb ik hem. Maar hij wil nog wel eens bijten." Bonny wisselt het Leeuwarders en Fries af. "Maar ik spreek niet zo vaak Fries meer."

Intussen laat pyrrhura Keith, genoemd naar kunstenaar Keith Haring, luid piepend van zich horen. Het felgroene papegaai-achtige vogeltje vliegt vrij door de ruimte, en zit veel bij Bonny op zijn schouder als hij tot werk is.

"Ik hou heel veel van die beestjes, is echt m'n leven. Het zou saai zijn zonder. Ze zijn de hele dag om je heen, knuffelen met je. Ze voelen je." Maar Keith is ook wel rebels. "Hij bijt me ook wel eens in mijn oor!"

"Het is ook een bron van inspiratie voor mij, die vogeltjes. Als ik die kleuren zo mooi zie, denk ik: 'Ja, dat past er wel bij'. Ik haal inspiratie uit de beestjes. maar ook uit het leven zelf."

Het leven van Bonny zag er eerder heel anders uit. Hij was lasser in de scheepsbouw. "Zat ik de hele dag onder in die schepen naar een lichtje te kijken."

Op een gegeven moment ziet Bonny het werk niet meer zitten. "Ik had er geen zin meer in, voelde het niet meer. Mijn vader was heel ernstig ziek. En ik dacht: Is dit nu het leven? Moet ik nu zo oud worden? '"

Nadat zijn vader overleed, kwam Bonny in een slechte periode terecht. Op een vakantie op het Spaanse hippie-eiland Ibiza treft hij een kunstschilder die hem uitnodigt in zijn atelier.

"Ik zei, ik zou het ook wel willen doen, lijkt me wel eens wat." De kunstenaar moedigt hem aan om de kwast op te pakken en dat doet Bonny.

"Zo fantastisch! Het moment dat ik ging schilderen vond ik rust. Er kwam wat over me heen als een warme deken."

Eenmaal terug in Friesland wil het lassen niet meer. "Ik had er genoeg van, ik wilde schilderen. Ik was begonnen en wilde niet meer ophouden." Vanaf dat moment maakt Bonny van schilderen zijn dagelijks werk.

Het werk van de kunstenaar is abstract, graffiti-achtig. Soms in zwart-wit, maar ook vaak met veel felle kleuren. "Ik wil het leven kleur geven, dat is mijn motto. Dat maakt mensen gelukkig, die kleuren. De wereld is al zo saai."

Maar ook het leven van een kunstenaar gaat niet over rozen.

"Ik heb een tijdje niet zoveel gedaan, wilde het even niet, voelde ik het niet." Het verlies van een goede vriend en zijn verbroken relatie vragen veel. "Maar ik ben blij dat ik het weer heb opgepakt en weer verder ben gegaan."

Zorgen heeft Bonny wel over de verkoop van zijn kunst. "Dit jaar loopt heel slecht, maar niet alleen bij mij. Veel vrienden van mij, ook kunstenaars, hebben het allemaal moeilijk."

"Als het zo doorgaat en het verkopen loopt niet beter, moet ik iets anders doen. Het geld raakt op, dat houdt me wel bezig. Ik denk elke dag: 'Hoe komt het?' Dat brengt veel onrust."

Soms begrijpt de kunstenaar er niets van. "Iedereen vindt het mooi, tenminste veel mensen, maar ze kopen het niet. Kopen ze van die replica's, zo nietszeggend."

Toch blijft hij hoopvol. "Bij veilinghuis Sotheby's zijn laatst weer een paar schilderijen verkocht voor miljoenen. Zo kan het ook gaan met mij. Als ik straks dood ben, kunnen die werken ook wel omhoog gaan. Hoeft niet, maar het kan wel. Dus kunst is ook een goede investering!"