Slager Bennie brengt dode vogels weer tot leven: "Zonde om ze weg te gooien"

Het verenkleed van de vogel wordt met een föhn en een tandenborstel gedroogd en weer netjes gemaakt.

De Marsummer is slager van beroep en gewend om dieren uit hun jasje te halen. "Maar dit is eigenlijk het omgekeerde. Je stroopt een koe, gooit de huid weg en gebruikt de binnenkant. Van een vogel gooi ik de binnenkant weg en gebruik ik de huid."

Onder de toeziende glazen ogen van een specht, parkieten en verschillende kleurige zangvogeltjes ("mijn oefenprojecten") brengt Bennie de sperwer langzaam maar zeker in model.

De vogel is doodgereden door een auto. "Ik probeer hem weer tot leven te brengen, maar dat duurt wel even. Het begint er al een beetje op te lijken, maar hij moet nog verder opdrogen. Het is nu net een verzopen kat!"

De mooiste en beste vogels staan te pronken in de etalage van de vroegere slagerswinkel aan de Skoallestrjitte. "Daar zijn ze mooi te bekijken, iedereen kan ervan genieten. Pas als ik tevreden ben, mogen ze daarheen."

Samen met zijn vrouw Sjoukje runde de slager bijna dertig jaar een slagerij met winkel in Marsum. In 2018 besloten ze ermee te stoppen.

"Het was tijd voor wat anders, we waren nooit klaar. Verkopen lukte niet, opvolgers hadden we niet. Dan moet je een knoop doorhakken en weer verder." Bennie werkt nu bij een slager in Gytsjerk.

En zo komt er tijd vrij voor een nieuwe hobby, het opzetten van vogels. "Dat wilde ik altijd al, dan moet je het ook doen."

De slager leerde de basis van het prepareren tijdens een cursus in Schaarsbergen. Hij koopt en krijgt preparatiemateriaal en leert zichzelf zo langzamerhand de kneepjes van het vak.

"Nu heb ik de slag aardig te pakken. In het begin gooi je veel weg. Vond ik jammer, maar ik dacht: 'Doorzetten!'" Zijn slagers-'skills' komen goed van pas. "De anatomie is bijna hetzelfde", vindt Bennie.

De vogel zo natuurgetrouw mogelijk opzetten is een precies werkje. "Geduld en doorzettingsvermogen, niet denken 'dit doe ik even op een zondagmiddag', want dan mislukt het."

Met een parkietje is Bennie vijf uur bezig, een papegaai kost zomaar zes tot zeven uren.

"Met zo'n kiekendief ben ik anderhalve dag bezig geweest voordat ik tevreden was." Hij wijst naar de grote bruine roofvogel die voor het raam staat. "En ik word er heel rustig van, ik kan mij dan helemaal afsluiten."

Al snel wordt de vogelcollectie te groot om nog in huis uit te stallen. "Boven en in de woonkamer stond alles vol, dat mocht niet meer."

Echtgenote Sjoukje komt met de oplossing: de lege etalage van de slagerswinkel.

Het trekt veel mensen die even komen kijken. "Ook veel fietsers. Dan knijpen ze in de remmen en weet ik het wel. Ze moeten even kijken! Een van de twee ziet iets, de ander moet even wachten. Dat is ook wel geinig."

"Maar soms maak je ook wel een praatje en tref je weer andere mensen. Ze komen overal vandaan. Het leeft toch wel wat hè, bij mensen, de natuur."

Zelf is de slager een groot vogelliehebber, al van jongs af aan. "Ik zeg altijd: je hebt beesten, en je hebt vogels. Vooral zomers is het echt genieten. Dan is alles groen, het zingt, het leeft en het kweekt."

Achter het huis vormen verschillende volières het bewijs van de liefhebberij van Stornebrink. "Ik hoef niet op vakantie, dit is mijn hobby. En m'n vrouw vindt het ook mooi."

Naast een kanariekwekerij heeft Bennie zelf ook nog een grote buitenvolière gebouwd. Vogels met felle kleuren vliegen door de ruimte.

"Dit zijn allemaal tropen. Ze komen uit Australië, Afrika en een paar uit Europa. Van alles wat, maar het past precies bij elkaar. Als er eentje doodgaat, heb ik mijn andere hobby en gebruik ik ze als oefenmateriaal. Zonde om weg te gooien."

De andere vogels die Bennie opzet, zijn over het algemeen verkeersslachtoffers. Mensen brengen hem ook van alles.

"Gister kwam er ook weer iemand met een parkiet. Die vloog tegen het raam en was dood. 'Kun je er nog wat mee?' Dat lukt vast wel, ik probeer er weer iets van te maken."