Twee werelden, één liefde: Saskia uit Leeuwarden bekeerde zich tot de islam

Zij werd katholiek opgevoed met het gevoel dat de wereld voor hen open lag.

Hij kwam naar Nederland met niets, na een vlucht uit Syrië en met een verhaal dat al generaties eerder was begonnen.

Een liefde die niet alleen over de grenzen van de cultuur en de taal ging. Het zette ook haar eigen geloof in beweging.

Toen Saskia hem voor het eerst zag, wist ze het. Niet omdat het logisch was, maar omdat het zo voelde.

"Vanaf het moment dat ik hem zag, wist ik dat ik oud met hem wilde worden."

Toch probeerde ze het eerst nog tegen te houden. Want hoe realistisch is het: een Nederlandse vrouw uit Leeuwarden en een Palestijnse man die gevlucht is uit Syrië en een heel andere culturele achtergrond heeft?

Maar nacht na nacht droomde ze van hem. Ze besloot om het een kans te geven.

Ze spreken vanaf het begin Nederlands. Hij kende geen Engels, zij geen Arabisch. Hij had de taal snel onder zijn knie.

Hij vluchtte vijf jaar geleden naar Nederland uit Syrië, maar is Palestijns van herkomst. Zijn familie was eerder ook al eens gedwongen om alles achter te laten.

Liefde was er, maar niet zonder voorbehoud. In het islamitische geloof is een relatie geen tussenstap.

Als je samen wilt zijn, moet het serieus zijn. En dus moest eerst zijn vader weten van Saskia haar bestaan.

Dat maakte het kwetsbaar. Bij een bezoek aan kennissen werd hem zelfs gevraagd of hij niet een vrouw uit Syrië wilde halen. Saskia kon niets zeggen.

"Ik vond het zo moeilijk en ik wilde begrip tonen voor zijn situatie, maar ik voelde me er helemaal niet fijn bij."

Hij zag haar strijd en belde die avond nog zijn vader. 'Papa, luister, ik ben met een Nederlandse vrouw en ik houd van haar.'

Vanaf dat moment was het open. Zijn ouders namen haar met open armen op in de familie en haar eigen ouders deden hetzelfde met hem.

"We hebben allebei hele steunende ouders", zegt Saskia. Dat maakte ruimte.

Saskia werd katholiek opgevoed, maar verloor het geloof in haar puberteit.

Ze verdiepte zich in de islam, stelde vragen, twijfelde.

"Ik heb steeds tegen mijn man gezegd: je moet niet te veel van me verwachten, want ik weet het niet."

Ze nam de tijd. En koos uiteindelijk zelf.

Ze bekeerde zich en deed dat in stilte. "Allah is mijn getuige", dat was genoeg. Daarna belde ze haar man.

'Ik belde hem en zei: lieverd, ik moet je iets vertellen: ik ben bekeerd'.'

Hij was verrast en ontzettend blij.

Het huwelijksaanzoek was niet groot of romantisch. "Wil je met mij trouwen?" vroeg hij gewoon, terwijl Saskia thuis zat omdat ze zich niet lekker voelde. Dat was het.

Later, op vakantie in Albanië, kreeg het verhaal zijn eigen vorm.

Ze bespreken samen de optie om in Albanië te trouwen. Ze konden van tevoren niks regelen, maar voor de zekerheid ging de trouwjurk mee in de koffer.

Bij een moskee raakten ze aan de praat met een man die wel een imam wilde regelen die hen kon trouwen.

Uiteindelijk trouwden ze in Tirana, met een imam die ze niet kenden en twee getuigen die ze nooit eerder hadden gezien.

Niet in een moskee, maar in een pizzeria.

Het huwelijk duurde twee minuten en daarna kregen ze pizza. "Het was hilarisch, wát een avontuur!"

Ze wonen nog altijd niet bij elkaar. Hij bij zijn familie ergens in het westen, zij in Leeuwarden bij haar familie. Het werkt, omdat ze niet beter weten. En omdat ze elkaar ruimte geven.

"Het helpt ook denk ik dat we vanaf het begin niet beter weten. We hebben nooit dicht bij elkaar gewoond, dus we hebben altijd moeten reizen om elkaar te zien."

"Mijn man inspireert mij heel erg en dat is de reden waarom ik zo van hem houd. Hij heeft heel weinig en wil toch alles met anderen delen."

Als ze samen door een stad lopen waar iemand zit te bedelen, gaat Saskia haar man altijd op zak.

"Ik kon dan nog denken dat het mijn geld is waar ik heel hard voor heb gewerkt, maar zo denkt hij niet. Hij heeft mij daarin veranderd want we moeten toch samen de wereld een betere plek maken."

Als symbool voor de liefde draagt ze een 'infinity'-ring, want liefde houdt niet op. Niet bij verschillen, niet bij afstand.

"Liefde is doorgaan en niet opgeven", besluit Saskia.