Al twee jaar in Nederland, maar de oorlog in Oekraïne blijft altijd dichtbij

Enthousiast loopt hij het huis uit en groet ons met een opgewekte, Friese 'Goeiemiddei!'. Maksym komt uit Kyiv en woont nu 15 maanden in Gorredijk. Hij woont met een aantal andere Oekraïners in een twee-onder-een-kapwoning waarvan de tussenmuren eruit zijn gehaald.

Met een grote glimlach op het gezicht vertelt Maksym het goed naar zijn zin te hebben: "Ik heb twee banen. Ik werk als bezorger. En mijn tweede baan is taxichauffeur. Het is leuk werk, want ik houd ervan om te rijden. Voor mij is dat goed, het was mijn hobby in Kyiv. "

Ook het leven in het dorp bevalt goed: "Iedereen zegt hier 'goeie'. Het zijn vriendelijke mensen in het dorp. Ik leer Nederlands, ben twee keer per week aan het fitnessen, ga naar de kerk in Ureterp en doe vrijwilligerswerk voor de Friese Rijders."

Het is een druk leven, dat ook wel afleiding biedt van de situatie in Maksyms vaderland. Hij praat er niet graag over. "Een van mijn vrienden is Sergej. Hij is een soldaat bij Avdiivka.. Dit is een vreselijk oord, het is een hele slechte situatie.

Maksym geeft psychologische steun aan zijn vrienden: "Sergej huilt heel veel. Hij is een sterke man, maar hij moet vaak huilen en hij zegt: Maxim, ik weet niet wat ik moet doen, want het is verschrikkelijk."

Dat Maksym wel naar Nederland kon, kwam door zijn moeder. Die zit in een rolstoel en Maksym mocht naar haar toe om voor haar te zorgen. Ook zijn zoon woont in de buurt. Oké, het weer is soms slecht en hij kijkt uit naar de lente. Maar verder is alles goed in Fryslân.

Maar de oorlog is altijd dichtbij. "Ik heb kortgeleden mijn zesde vriend verloren. Zij zijn helden voor mij, ze zijn overleden in de frontlinie. Het is een verschrikkelijke situatie. Veel mensen hebben trauma's en depressies opgelopen."

Toch gaat Maksym met een glimlach door het leven: "Ik geloof in God, ik vertrouw op God. God steunt mij, in mijn hart. Hij zegt dat ik sterk moet zijn. Ik geef mijn glimlach aan vrouwen en aan andere mensen. Ik heb geen keus.'

Een aantal kilometers verder in Oudega (Smallingerland) woont Olga. Olga komt ook uit Kyiv en is naar Nederland gevlucht met haar twee kinderen Maksym en Denys. Ze wonen met schoonmoeder Valentina in de oude school van het dorp.

"Het gaat goed met ons hier", zegt Olga. "Het is een mooi dorp om te wonen met aardige mensen die ons helpen. De kinderen kunnen door de straten fietsen en met hun vrienden verstoppertje spelen."

De familie is meteen na het begin van de oorlog hierheen gevlucht. Maar Olga had niet verwacht hier zo lang te blijven: "Wij dachten dat we hier maar een paar maanden zouden blijven. Elke keer kwam daar weer een half jaar bij."

Olga begeleidt haar kinderen met Oekraïense lessen en geeft zelf Nederlandse lessen aan andere Oekraïners. Daardoor kan ze geen baan krijgen: "Ik moet 's middags voor mijn kinderen hier blijven. Ik woon in een dorp, daar is het lastig een parttimebaan te vinden. Daarvoor moet ik naar Drachten, maar dan ben je al snel de hele dag kwijt."

Maar hoe fijn het in Nederland ook is, Olga wil uiteindelijk terug naar Oekraïne. Daar wonen vrienden en haar man. "Hij werkt bij een fabriek die iets voor defensie doet. Hij kan niet weg uit het land. Misschien moet hij ook vechten. We hopen dat dat niet moet en dat hij veilig blijft."

Nu terugkeren, kan niet, zegt Olga. "Wij houden van ons land, van onze cultuur en tradities. Maar het is daar nu te gevaarlijk. De mensen die daar blijven, denken dat elke dag de laatste dag van hun leven kan zijn. Ik wil dat mijn kinderen dat niet hoeven te denken, dat ze zich veilig voelen."

Hoelang Maksym en Olga nog in Nederland moeten wonen, is niet duidelijk. Maar beiden hopen dat de zon snel weer doorbreekt en de oorlog voorbij is. Maksym: "Ik heb al met Sergej afgesproken dat wij te vissen en te feesten gaan als de oorlog voorbij is."