Dariia Merkotan na een jaar oorlog: "Het voelt nog als de dag van gisteren"
De wereld van de Oekraïense Dariia Merkotan (18) staat op zijn kop. Ze moest vluchten en woont nu in Gorredijk. Vorig jaar deed ze voor Omrop Fryslân verslag van haar leven. Omdat het deze week een jaar geleden is dat Rusland Oekraïne binnenviel, blikt ze terug en vooruit.
"Op 24 februari is de Russische invasie van Oekraïne een jaar geleden. Zelfs na een jaar voelt het idee van oorlog in ons land nog steeds als een nachtmerrie. Ik kan me de eerste dag nog goed herinneren, alsof het gisteren was.
In die periode studeerde ik online aan de Universiteit van Kiev, dus ik was thuis in Cherkassy. Die dag zou ik een vrije dag hebben. De ochtend begon in alle vroegte, want onze moeder was druk aan het rondlopen in het appartement en aan het praten met onze grootouders.
Eerst besefte ik niet wat er aan de hand was, maar een zin van mijn moeder deed me rechtop in bed zitten: "De oorlog is begonnen, Rusland heeft Oekraïne aangevallen."
Een zin van mijn moeder deed me rechtop in bed zitten: "De oorlog is begonnen, Rusland heeft Oekraïne aangevallen.
Het eerste wat we deden was noodkoffers inpakken en ons omkleden, voor het geval we uit ons appartement moesten verhuizen. We belden mijn broer, die op dat moment in Kiev woonde, en zeiden dat hij naar huis moest komen. Gelukkig reed hij 's morgens vroeg weg, want later was het erg druk op de weg.
We waren aan het bidden dat hij niet vast zou komen te zitten in het verkeer. Toen mijn broer eenmaal in onze stad was, was ik een beetje opgelucht. Alleen hadden we nu geen idee wat we konden verwachten.
Aan het begin van de dag was er nog geen luchtalarm, maar dat duurde niet lang. We keken allemaal constant naar het nieuws op televisie en online om te begrijpen wat er precies aan de hand was.
Later op de dag klonk elk uur het luchtalarm. Dan renden we naar de schuilplaatsen, die vol waren met bange mensen. Ook kinderen en dieren. Die stress en angst zorgden er ook voor dat we niet konden slapen of eten.
Mijn moeder en ik konden er na twee weken oorlog niet meer tegen, dus besloten we naar het buitenland te gaan en daar een veilige plek te zoeken. Mijn vader had een veilige plek voor ons gevonden in Nederland, dus daar gingen we heen. Als onze vader niet al in het buitenland had gezeten, waren we er niet alleen naartoe gegaan.
Het leven onomkeerbaar veranderd
Inmiddels is er een jaar voorbij, maar het voelt nog als gisteren. Het was een jaar met zoveel doden en zoveel tragische momenten in Oekraïne, het doet pijn aan het hart.
Het leven van alle Oekraïners is enorm veranderd, zowel voor de mensen die naar het buitenland zijn gevlucht als voor de mensen die in Oekraïne zijn gebleven.
Veel mensen zijn inmiddels gewend geraakt aan die luchtalarmen en de stroomuitval, dus iedereen probeert het normale leven weer op te pakken. Ook onze grootouders proberen positief te blijven.
En mijn broer, die nu weer in Kiev is, is weer aan het werk. Hij helpt bij de wederopbouw van aangevallen steden in Oekraïne. Door alle stroomstoringen is het soms moeilijk om contact met hem te houden."
Op vrijdag 24 februari is het een jaar geleden dat Oekraïne werd binnengevallen door Rusland. Omrop Fryslân doet de hele dag verslag van de oorlog op radio, televisie en de website. Dat doen we onder meer met verhalen van de Oekraïense vluchtelinge Dariia Merkotan, het dorp Haulerwijk waar veertig vluchtelingen steeds meer integreren in de gemeenschap, en met Oost-Europa-expert Sipke de Hoop over wanneer de oorlog ten einde loopt.
