Zangeres Monique Bakker (Moon Baker): “Muziek is mijn eeuwige maatje”

Ze woont alweer een paar jaar in Harlingen, nadat ze jaren in Amsterdam woonde, en daarvoor op Aruba. Ze groeide op in Steenwijk in een muzikale familie.

"Mijn vader zat in de bluesband Bakertrain. Van bandlid Arie Kuipers, die vaak over de vloer kwam, heb ik als 15-jarige mijn eerste gitaarakkoorden geleerd. Hij gaf me de magie mee van mooie akkoorden en legde me uit hoe je die moest pakken. En natuurlijk ben ik ook door mijn vader geïnspireerd. Ik ging als kind met hem mee naar de repetities. Die waren bij de toetsenist die in een boerderij woonde. Dan zat ik als kind in de huiskamer Suske en Wiske te lezen en hoorde ik ze spelen."

Haar vader volgde de muziek op de voet. "Dus ik ben opgegroeid met The Beatles en Elvis. Mijn eerste LP kreeg ik op mijn elfde en die was van Elvis. Ik denk dat dat ook de reden is dat ik nog steeds meer naar zangers luister dan naar zangeressen."

Haar moeder was ook muzikaal. "Ze zong met mij in de wandelwagen, ze hield erg van Doris Day en Roy Orbison. En ik weet nog heel goed dat ik op mijn vijfde al meeging naar een concert van Focus. Dat heeft blijkbaar veel indruk gemaakt. Na afloop gingen we naar de kleedkamer en zei mijn vader 'Monique, geef die meneer maar een handje'. En dat bleek Thijs van Leer te zijn, die een vriend van mijn vader was."

Muziek was zo normaal, dat het vanzelfsprekend was dat Monique er zelf ook in verder zou gaan. Op haar zestiende werd ze gevraagd om in een band te zingen. "We speelden symfonische rock in de lijn van Pink Floyd. Niet de meest makkelijke muziek, maar wel heel magisch."

Haar allereerste optreden was voor de softbalvereniging in Steenwijk. "Er was een feest en iemand die al in een band zat, leek het leuk om voor die gelegenheid met de leden muziek te maken. En zo werd ik gevraagd. Mijn ouders waren op dat feest en stonden met open mond te luisteren. Ze wisten helemaal niet dat ik kon zingen. Ik zat altijd op mijn slaapkamer met mijn gitaartje. Dit was voor het eerst dat ze me hoorden."

Omdat ze ook gitaar speelde, kon ze haar eigen ideeën omzetten naar muziek. Daar begon ze op haar zeventiende, achttiende mee. Al jong leerde ze om te improviseren. "Vaak zijn mensen daar bang voor, maar ik ga staan en verzin wat."

Na de middelbare school durfde ze nog niet de stap naar de muziekwereld te maken. "Ik voelde me toch een dorpsmeisje en durfde niet naar het westen." Ze koos voor een creatieve opleiding in Leeuwarden. "Iets met tekenen en schilderen. Ik heb dat een jaar gedaan, maar ik had het alleen maar over muziek. Toen besloot ik om voor muziek te gaan, maar ik durfde nog niet naar het conservatorium. Er kwam een muziekpedagogische academie op popgebied in Leeuwarden. Daar deed ik auditie voor en ben ik aangenomen."

Hoewel ze de opleiding niet afmaakte, kreeg ze veel zelfvertrouwen. "Er gebeurde in die tijd veel, er was echt een bloeiende scene in Leeuwarden."

Ze zag de band Gaddafunk op het Fries Straatfestival en was verkocht. "Ik dacht, als ik daar toch eens bij mocht zingen en even later werd ik ervoor gevraagd. Zelfs de repetities waren een feestje. Zanger Nando gaf altijd volle bak, alsof het een echt optreden was. Van hem heb ik overgave als artiest en honderd procent bezieling geleerd. En blijkbaar heb ik dat ook in me. Ik zie en voel dat ook zo."

Nadat ze terug kwam van een avontuur op Aruba waar ze ook in een band zong, durfde ze de stap naar Amsterdam aan. "Ik had twee koffers bij me en kon tijdelijk in een slaapkamer van een vriendin terecht. Ik had niets te verliezen, maar ik had ook niks. Ik had mijn postadres bij het Leger des Heils en dat mocht op de voorwaarde dat je moest aantonen dat je goed bezig was. Dus ik zocht een baantje en werkte in de fabriek en ondertussen deed ik mee aan jamsessies en zocht ik naar een acidjazzband."

Dat ze goed kon improviseren, viel op. Saxofoniste Candy Dulfer zag haar optreden en vroeg haar bij de band Funky Stuff. Ze heeft er negen jaar mee getoerd, zelfs in Japan.

"Dat was ook thuiskomen. Ik genoot van de muzikaliteit, bezieling en inzet." Ze stopte omdat ze onder haar eigen artiestennaam Moon Baker muziek wilde schrijven en opnemen. "Ik had wel een livereputatie opgebouwd en droeg eraan bij dat het publiek uit zijn dak ging, maar er kwam niet iemand naar me toe om te vragen of ik een album wilde maken. Dat moest ik zelf doen."

In 2007 verscheen de plaat. "Maar ik kwam erachter dat ik er niet in geïnteresseerd ben om mijzelf als soloartiest te profileren, maar dat ik een band het leukst vind."

Bakker stond met vele grote namen op het podium, zoals Sheila E die bij Prince speelde en ze werkte met de New Cool Collective Big Band en artiesten als Maceo Parker, Van Morrison en Dave Stewart. Ook zong ze bij 'the godfather of funk' George Clinton.

"Ik kan me nog goed herinneren dat hij in Paradiso in Amsterdam speelde. Hij stond er met een grote club mensen op het podium drie uur lang te improviseren. Ik stond naast de monitorman te wachten tot hij me zou roepen. Aan het einde wenkte hij dat ik mocht komen. Toen op het podium had ik echt het gevoel: hier hoor ik thuis."

Tegenwoordig geeft ze twee dagen per week les op het conservatorium in Amsterdam en is ze coach bij een muziektheatergezelschap. "De tijd van Moon Baker ligt achter mij. Ik heet weer Monique Bakker." Muziek is nog steeds belangrijk in haar leven.

"Met een paar anderen hebben we de band Baker & Sons opgericht. Van mij had mijn naam niet per se in de bandnaam gehoeven. We hebben een repertoire van soulsongs en zijn ook zelf aan het schrijven. We hebben heel veel lol."

Daarnaast heeft ze een trio opgericht waarmee ze Franse chansons brengt en met anderen schrijft ze jaren zeventigachtige muziek. "Muziek is mijn eeuwige maatje. Ik blijf altijd verliefd op muziek."