Jessie staat anders in het leven na operatie in Spanje: "Bewust van de heel kleine dingen"

Spoor-van der Weijer (42) heeft het syndroom van Wilkie, waarbij de darm bekneld raakt door de aorta. In Nederland was ze uitbehandeld en werd gezegd dat ze misschien de zomer van 2026 niet eens zou halen.

In Spanje konden ze haar wel helpen.

Nadat het geld met een crowdfunding bij elkaar was verzameld, vond de operatie in januari plaats. Een spannende ingreep, maar het herstel ging meteen aardig.

Zo was ze 48 uur na de operatie af van de sondevoeding en mocht ze weer echt eten. "Dat was wel een heel bijzonder moment", vertelt ze.

Wat ze het meest heeft gemist? "Een bord spaghetti. Maar eigenlijk heb ik alles gemist: van een simpel broodje kaas tot een patatje. En alles smaakte ook gewoon weer heel lekker."

Wel denkt Jessie dat ze na de operatie te snel terug is gevlogen naar Nederland. "Ik kan nog niet zo heel lang zitten, een kwartiertje is wel het maximale."

Met de vlucht van drie uur werd dit een zware opgave. Met wat ze nu weet, is ze misschien wat te snel naar huis gegaan, zo denkt ze. "In Spanje voelde ik me beter, daar had ik veel minder pijn. Dat komt waarschijnlijk grotendeels door de reis."

Nu kan ze langzamerhand weer haar normale leven oppakken. "Ik doe af en toe boodschappen en mag weer proberen te autorijden."

De grootste bevrijding is misschien wel dat ze weer op een gewone manier kan eten. Het is nog niet zoveel als voor haar ziekte, maar het gaat de goede kant op.

"En het is zonder pijn. Dat is zo'n gekke gewaarwording, omdat je zo gewend bent om altijd veel pijn te krijgen van het eten. Dat is er gewoon niet meer."

Voor haar betekent het eten meer dan alleen een boterham of pasta. "Ik zit elke avond met tranen in de ogen omdat ik weer onderdeel kan zijn van het gezin."

"Ik besef nu pas dat ik de afgelopen jaren een buitenbeentje was, omdat ik niet kon eten. Nu zit ik gewoon weer gezellig aan tafel te eten. Dan merk je hoe verbindend eten is."

Zoals het nu lijkt zorgt de operatie ervoor dat Jessie na hun revalidatie weer volop in het leven kan staan. "Ik kan gewoon oud worden!"

Ze is bezig met grotere plannen. Ze wil weer aan het werk. Haar vroegere werk als kraamverzorgster kan ze waarschijnlijk niet weer doen, maar er is ook ander werk.

"Ik vind het wel belangrijk om weer te gaan werken. Dat hoort bij het leven en vind ik ook heel leuk."

Het sporten - wat ze vier keer per week deed - en haar werk als vrijwilliger bij Cambuur wil ze ook weer oppakken.

Dat was ooit zo vanzelfsprekend, nu geniet ze ervan.

"Als je op dit punt hebt gestaan, sta je ook gewoon anders in het leven. Je bent bewuster van de hele kleine dingen die je doet."

Bovendien staat er al een vakantie op het programma. "Met een all-you-can-eatconcept", vertelt ze enthousiast.