Marte gaat wonen in een gebouw vol geschiedenis: "Opa kwam hier vroeger in het badhuis"
3 maart, 11:55 • 2 minuten leestijd
De verbouwing van de Infirmerie in Leeuwarden is klaar. In het gebouw, dat eerder dienst deed als gerechtshof en militair hospitaal, zijn in de afgelopen maanden 30 woningen gerealiseerd.
De eerste bewoners hebben deze week de sleutel ontvangen.
Sinds 1836 zaten in de Infirmerie onder andere het provinciaal gerechtshof, een militair hospitaal, gemeentewerken en een verpleegopleiding.
Nu komt daar een nieuw hoofdstuk bij. Het monumentale gebouw aan de Prinsentuin is omgebouwd naar 24 huurappartementen en 6 koopwoningen. Maandag was de opening.
Onder luid applaus neemt een van de nieuwe bewoners van de Infirmerie de eerste sleutel in ontvangst in de binnentuin van het monumentale pand.
Naast de sleutel krijgt ze ook nog een ingelijst kaartje van een eeuwenoud Leeuwarden in haar handen gedrukt. "Leuk voor op het kastje!"
Ook werd er een film vertoond van de geschiedenis van de Infirmerie. Dat maakte indruk op de nieuwe bewoners van het gebouw.
"Toen kwam het besef dat dit echt wel heel bijzonder is", vertelt bewoner Marte Dijkstra, die al tien jaar ingeschreven stond voor een woning. Haar moeder vertelde dat er ook nog een familieconnectie is met de Infirmerie.
"Mijn opa kwam hier vroeger wel in het badhuis. Dus ja, het is wel echt een bijzonder plekje."
Het verbouwen van de Infirmerie was een hele klus, geeft Dirk Horjus aan. Hij is projectleider van WoonFriesland. "Het gebouw is niet helemaal recht, dus het was overal weer passen en meten."
De aannemer heeft zijn best gedaan om zoveel mogelijk oude elementen van het gebouw te behouden. Als voorbeelden noemt hij oude deuren en originele benaming daarop, zoals apotheek of badkamer.
Ook de originele terrazzo-vloer is gebleven. "En de oude trap uit 1930 van toen de gemeente erin zat is er ook nog."
Los van de lange rij aan bestemmingen is er nog wat opmerkelijks aan het gebouw: het zou er spoken. Geesten van overleden militairen zouden 's nachts ronddwalen in de donkere gangen van het oude hospitaal.
Een van de bewoners begint te lachen als ze het verhaal hoort. "Dan hoop ik dat het twee leuke soldaten zijn, of een vriendelijke psychiater." Op de vraag of het verhaal haar afschrikt begint ze nog harder te lachen. "Nee!"
