Zo veranderde een feestelijke ijsdag in 1996 in een complete chaos: tientallen mensen in het ziekenhuis

Het gebeurt niet vaak dat over het volledige IJsselmeer kan worden geschaatst. Op 4 februari 1996 kon dat wel en dus organiseerden de ijsclubs van Stavoren en Enkhuizen een uniek evenement: de IJsselmeertocht.

De organisatie had op zo'n 3.000 mensen gerekend, maar dat liep flink uit de hand.

Het was de eerste officiële toertocht over het IJsselmeer sinds 1963 en met de perfecte weersomstandigheden wilden veel mensen het ijs op om het bijzondere moment mee te maken.

Dat uiteindelijk 40.000 mensen op het ijs kwamen, was helemaal niet verwacht. Het werd een chaos. Helikopters hingen boven het ijs om de situatie te bekijken, auto's zakten door het ijs en tientallen mensen belandden in het ziekenhuis.

Cameravrouw Corine Kooi was twintig jaar oud toen ze stage liep bij Omrop Fryslân. Ze had 's ochtends al een reportage gedraaid en werd 's middags met een verslaggever naar Stavoren gestuurd om voor het avondprogramma nog een kort item te draaien.

"We dachten er gewoon wat beeld te draaien, maar vrij snel na onze komst escaleerde het", vertelt ze.

Samen met haar collega en nam ze de zware camera-apparatuur mee richting het ijs. Daar kreeg ze een lift aangeboden door een persoon in een kleine auto zodat ze nog wat opnames konden maken op het ijs.

Het duurde niet lang. Halverwege kwam de chauffeur met een slechte mededeling. "Hij zei: 'Jullie moeten eruit, we hebben deze auto nodig voor het afvoeren van gewonden en onderkoelde mensen.'"

"Toen zijn we er echt midden op het IJsselmeer uitgezet."

De sfeer sloeg om. Van de blijdschap dat er geschaatst kon worden, was bij de mensen weinig meer over. De situatie op het ijs werd snel minder.

"Ik heb opnames gemaakt van schaatsers en van de helikopters die boven het ijs hingen, daarna hadden wij het idee dat we toch redelijk snel terug naar de vaste wal moesten."

"Moet je je voorstellen: allemaal schreeuwende mensen en auto's die door het ijs zakten. En dat gebeurde om ons heen, het werd eigenlijk een soort mini-ramp", zegt Kooi.

De cameravrouw moest met haar camera, die toen zo'n zestien kilo woog, en het statief, naar de kant. Een wandeling van meer dan een kilometer. "Op dat moment zagen we de auto waar we mee gereden hadden door het ijs zakken."

Na een lange wandeling kwamen Kooi en haar collega weer aan land. Het sjouwen van de camera was niet te doen, die schoof ze voor zich uit over het ijs.

Niet alle details staan Kooi nog helder voor de geest, maar wel weet ze nog wat haar gevoel was toen ze aan land kwam.

"Ik weet dat ik het intens koud had, en toen we op land waren was er een moment dat ik het helemaal warm kreeg. Dat is me altijd bijgebleven. Alsof m'n lichaam het toen overnam."

"Ik was erg blij dat we weer op het vasteland stonden. Maar ik had op dat moment niet door dat het zo groot was, dat kwam later pas toen we weer op de redactie waren."