Dierenarts Elske (36) leeft als James Herriot in Engeland

Voor Elske Put (36) uit Joure is dat leven de werkelijkheid. Ze werkt al tien jaar als dierenarts in Engeland. Dat doet ze in een gemengde praktijk in het plaatsje Winkleigh in de streek Devon.

Nadat Elske haar studie diergeneeskunde in Antwerpen en Gent klaar had, werkte ze eerst een poos in een kliniek in Wolvega. Maar omdat ze iets anders wilde en omdat het hier moeilijk was werk te vinden, richtte ze haar vizier op het buitenland.

In 2015 kon ze in Engeland eerst een tijdelijke baan krijgen. Maar het beviel goed en nu is Put mede-eigenaar van het bedrijf.

"Mijn werk lijkt inderdaad wel wat op dat van James Herriot. We behandelen allerlei dieren. Ik kom op grote melkveebedrijven met honderden koeien, maar ook bij kleine boeren met 5 of 10 koeien of schapen. En dan moet ik ook wel eens naar de hond van de boer kijken."

"We hebben een gemengde praktijk, dat wil zeggen voor landbouwhuisdieren en ook voor gezelschapsdieren." Elske is vooral gespecialiseerd in boerderijdieren, maar als collega's nemen ze ook makkelijk werk van elkaar over.

De omgeving in Devon is heuvelachtig en er staan veel hagen om de landen.

"Ik zit heel vaak in de auto, rond het dorp zijn overal boerderijen. Soms zit je vrij hoog en dan kun je ver zien, dat vind ik mooi."

Zo nu en dan mist ze wel het ruime, vrije uitzicht dat ze gewend was in Fryslân. "En dat je overal op de fiets zomaar naartoe kunt."

In Winkleigh zijn wel wat voorzieningen, zoals een slager. "Maar als je iets wilt zoals uit eten of naar een bioscoop, dan moet je dat wel echt plannen. Dan ben je al snel 25 minuten met de auto onderweg."

Elske is veel buiten in de natuur. Ze houdt van hiken, wandelen door ruig terrein. Ze heeft de drie hoogste bergen van Engeland, Schotland en Wales al bedwongen, de zogenaamde Three Peaks: Scafell Pike, Ben Nevis en Snowdon.

Met haar twee honden, Cocker Spaniëls Erik en Mae, loopt Elske graag door Nationaal Park Dartmoor.

Ze is helemaal ingeburgerd. Door haar Fries heen klinkt een licht Engels accent. "Ze zijn al vergeten dat ik Nederlandse ben. Behalve bijvoorbeeld met de Brexit, dan hebben we het er nog wel eens over dat ik uit het buitenland kom", lacht Elske.

Een traditie in haar omgeving die ze zich eigen heeft gemaakt, is de fazantenjacht. De honden van Elske zijn oorspronkelijk gefokt voor de jacht. "Ze hebben geleerd hoe ze de fazanten moet vinden en laten opvliegen."

De vogels worden in grote aantallen gefokt in zogenoemde pens, omvangrijke terreinen waaruit ze wel kunnen vliegen. Maar aangezien de fazanten daar ook worden gevoerd, blijven ze binnen.

In oktober, als het seizoen begint, gaat Elske met een groep op jacht naar de fazanten, geholpen door de honden. De geschoten exemplaren worden naar de lokale slager of pub gebracht, om daar volgens traditie samen op te eten.

De fazantenjacht lijkt tegenstrijdig voor een dierenarts, Elske ziet dat anders. "Ze hebben hun hele leven vrij geleefd in het bos, en alles wordt gebruikt, er wordt niets weggegooid."

"Mensen moeten eten. Nu weet je waar het beest vandaan komt en hoe het geleefd heeft. Dat is beter dan dat je niets van de afkomst weet."

Twee keer per jaar komt Elske terug in Fryslân, even thuis en bij haar vrienden. "Maar ze komen ook wel bij mij op bezoek, en mijn vader en moeder en mijn broertjes en een paar tantes ook."

Definitief terug naar Fryslân wil de Jouster niet." Ik heb een huis gekocht, ben mede-eigenaar en ik heb die honden. Je hebt in Fryslân ook geen fazantenjacht en kun je niet zomaar op een berg wandelen!"

Winkleigh past Elske helemaal: "De natuur, de omgeving en de leefwijze is daar wat rustiger, misschien wel wat ouderser."