Jonkheer Van Eysinga blijft ondanks tegenslagen positief: "Je kunt altijd weer vooruit"

Zijn eerste huwelijk liep op de klippen zonder dat hij erg in had, zijn huis brandde af, en zijn dochter ging bijna ten onder aan de Amsterdamse verslavingsscène. Toch zag jonkheer Tjalling van Eysinga altijd weer kans om de draad op te pakken. "Met dank aan mijn vrouw Anneke."

"Zij heeft persoonlijk veel ergere dingen meegemaakt", zegt Van Eysinga. "Van haar leerde ik dat je altijd weer vooruit kunt."

Van Eysinga doet zijn verhaal bij Huize Boschoord in Sint Nicolaasga: een statige woning op een groot landgoed. "Het staat te koop", vertelt de jonkheer. "Voor twee-en-een-half miljoen euro. Dat is veel geld, maar daar krijg je dan ook veel voor!"

Alsof hij zelf de makelaar is, zo probeert hij positieve kanten van gebouw en perceel te beschrijven. Toch zit er een andere kant aan. Het gaat om bezit dat al eeuwen in de familie zit. Toch moet hij er nu afscheid van nemen, net zoals dat eerder al met Epema State in IJsbrechtum is gebeurd.

"Dat is jammer, maar het doet mij niet echt pijn. Je moet dat praktisch bekijken. Als het niet meer rendabel is, dan moet je er afscheid van nemen. Zeker als je weet dat de kinderen er ook geen belang bij hebben", zo redeneert hij.

Van Eysinga spreekt als een ondernemer en dat is hij ook. Hij heeft een opleiding als jurist gehad, heeft een eigen rentmeesterskantoor opgericht en is op zijn landgoed ook altijd als een soort projectontwikkelaar.

Een golfbaan, een camping, tientallen recreatiewoningen en zelfs een Van Eysinga-meer kregen een plekje in Sint Nicolaasga. Het was er nooit gekomen zonder de ondernemersgeest van de familie.

"Dat is altijd al zo geweest, hoor. Oom Kees had hier bijvoorbeeld een stoeterij. Op het landgoed zie je dat nu nog terug in het 'krakelingpaad', waar de paarden werden getraind en dan hebben we hier ook nog de 'meunsterleane'." Dat verwijst naar het monsteren: de paarden werden daar gekeurd op geschiktheid voor wedstrijden of evenementen.

"Bovendien is diezelfde oom de eerste zuivelfabriek van Langweer begonnen. En mijn vader is in de vorige eeuw al met de camping begonnen op een plak waar eerst het boerenbedrijf was", somt Van Eysinga op.

Zelf is Van Eysinga ook als boer begonnen, vertelt hij. "Toen ik klaar was met mijn studie, was ik al van plan om een rentmeesterspraktijk op te zetten, maar dat moet groeien. Dus ik ben eerst op de boerderij aan de gang gegaan. Ik mag ook graag rijden op de trekker."

Grootste kans is dat hij in zijn oude Landrover rondrijdt. "Vanwege een tekenbeet die ik ooit heb opgelopen, ben ik stram: met een stok kan ik me aardig redden, maar verder verplaats ik me het liefst met dat ding."

En omdat hij zich ook nog altijd een beetje kwajongen voelt, gaat hij het liefst niet over de gebaande paden. Bij een rondrit over het landgoed probeert hij zijn gast te laten schrikken door paden te kiezen waar je zelfs amper kunt lopen. Ook zoekt hij de heuveltjes op de route liever op dan dat hij er omheen rijdt.

"Machtig man", roept hij dan. "We zitten ook wel eens vast, maar er zit een lier op dat ding, die trekt ons er wel weer uit als het moet!"

Van afstand van deze man van adel naar de burgerbevolking is geen sprake. "Dat is vroeger misschien zo geweest, maar dat is al lang niet meer zo."

"Ons bos wordt ook veel bezocht door de mensen uit de buurt. Die hebben hier zelfs een kabouter-wandelpad aangelegd en organiseren ook elk jaar een drukke kerstwandeling. Dat vind ik alleen maar mooi, dan geniet iedereen ervan", zegt de jonkheer.

De woonboerderij 'De Strooien hoed' op het landgoed in Sint Nicolaasga was de vaste woning van de jonkheer. In 2022 brandde het gebouw volledig af. "Dat ging allemaal zo snel vanwege het rieten dak: we konden en mochten er ook niets meer uithalen."

"Die brand en de nasleep daarvan zijn wel een klap geweest. Nog tijden later realiseer je je: dat is er ook niet meer en dat ook niet. Foto's van vroeger bijvoorbeeld: ik heb er nog maar een paar."

Het landhuis kon weer worden opgebouwd, met aan de ene kant contouren van de oude boerderij en aan de andere kant die van een moderne villa. "We zijn er blij mee. Dit is weer ons thuis geworden", stelt Van Eysinga tevreden vast.

Tegenslagen zijn er trouwens meer geweest. De scheiding van zijn eerste vrouw kwam voor hem als een donderslag bij heldere hemel.

"Dat die vrouw zo ongelukkig bij mij was, heb ik nooit geweten. Ik was er helemaal ondersteboven van. We hadden vier kinderen, dus ik zei: je kunt helemaal niet weg! Maar ze ging wel. Toch heb ik de kinderen altijd verteld: jullie moeder is niet vertrokken omdat ik zo leuk was."

"De oudste dochter heeft het er ook moeilijk mee gehad en belandde later in Amsterdam in de 'drugsscène'. Langzaam maar zeker zakte ze daar verder in weg. Zo ver zelfs dat ze haar eigen flat in brand stak, op straat leefde en bij het Leger des Heils sliep."

"Als vader moest ik op een gegeven moment zelfs volledig met haar breken. Dat werd mij met klem door de hulpverleners geadviseerd. Dat was eigenlijk niet te doen, maar het moest."

"Gelukkig is ze afgekickt en hebben we weer goed contact. Ik ben heel trots op haar, want ze heeft het op wilskracht gedaan. Maar het is wel moeilijk geweest. Heel moeilijk."

Over zijn persoonlijke toekomst is Van Eysinga wel aardig optimistisch, maar over hoe het momenteel op de wereld gaat, is hij somber.

"Ik heb daar grote zorgen over. Kijk alleen maar naar die president van Amerika: die man is volledig van 'watjeklap'! En die van Rusland is nog veel erger."

Van Eysinga houdt daarom maar vast aan zijn eigen levensmotto. "Blijf midden op de weg, wees eerlijk en doe geen dingen waar je je voor moet schamen!"