De lijst van rollen die Peter Tuinman heeft gespeeld is lang, maar: "Ik kijk nooit iets van mezelf terug"

Het Gouden Kalf is de meest belangrijke filmprijs die je kunt winnen in Nederland, zeg maar de Oscar van de lage landen. Tuinman kreeg de prijs voor zijn hoofdrol als Wiebren Hogerhuis in de film De Dream (1985) van regisseur Pieter Verhoeff. Een rol waar hij nog steeds erg trots op is.

"Ik kijk nooit iets van mezelf terug. Wat geweest is, is geweest." Maar De Dream heeft hij vrij onlangs nog teruggekeken. "En toen dacht ik: ik doe dit geloof ik best wel aardig", lacht hij.

De Rense Westra Oeuvre Award is een publieksprijs en gaat naar acteurs die veel hebben betekend voor Nederlandse films of series, maar daar niet (genoeg) waardering voor krijgen.

Tuinman won de prijs in 2024. "Een ambassadeur voor de oernederlandse film", zei regisseur Steven de Jong bij de uitreiking.

Steven de Jong was de regisseur van Tuinman in de Omrop Fryslân-serie Dankert & Dankert, losjes gebaseerd op het leven van de broers Anker.

Beide hoofdrollen werden gespeeld door Tuinman. "De eerste keer dat ik een paar scènes zag, kreeg ik gewoon de slappe lach, dat dit kan", zo kijkt Tuinman terug op zijn dubbelrol.

De dubbeldrol zorgde wel eens voor verwarring. Een keer zat Steven de Jong onder het filmen verschrikkelijk te lachen. Tuinman kwam als Dankert het gerechtsgebouw in Leeuwarden uitgelopen.

Maar de scène moest opnieuw worden gefilmd. Tuinman was geschminkt en gekleed als de verkeerde Dankert. "Maar dat is de enige keer dat is misgegaan", weet Peter nog.

Tuinman heeft veel rollen gehad, zowel op televisie, film als in het theater. Hij is bekend van Friese producties zoals De Dream, De Fûke en Dankert & Dankert, landelijk speelde hij in producties als Spetters, Bureau Kruislaan, Unit 13 en Soldaat van Oranje.

Maar het had niet veel gescheeld of hij was nooit acteur geworden.

"Ik wilde de topsport in", vertelt hij. Tuinman was goed in atletiek en bloedfanatiek. Bij een routinecontrole werd een kleine hartafwijking geconstateerd.

"Ik kon nog wel sporten zei de dokter, maar niet op het hoogste niveau, en dat is wat ik wilde." En dus hield hij op met de sport. "Het is bij mij alles of niets."

Daartussenin zit voor Tuinman niets. "Dat zit in mijn karakter, als het niet is zoals ik het wil, dan doe ik het niet. En als ik het wel doe, dan doe ik het helemaal." Een eigenschap die hem dus een Gouden Kalf heeft opgeleverd.

Tuinman groeide op in Ureterp. Als klein jongetje speelde hij veel op straat of bij de boer.

"Ik was altijd buiten, buiten, buiten." In één van de rapporten op de lagere school stond: "Peter doet het best goed, maar hij kijkt wel erg vaak naar buiten."

Peter Tuinman woonde tegenover de lagere school, waar zijn vader, Anne Tuinman, het hoofd was. Op de plek van de school staan nu appartementen.

Als klein jongetje liep Peter aan de hand van zijn vader naar school. "Dan zei ik steeds papa, papa. Maar zodra we het schoolterrein opstapten zei ik geen papa meer, maar meester."

Vader Anne was de schoolmeester van Peter en zijn zus Marijke, maar was dat ook geweest van Peters moeder Alberta Bloembergen.

Toen hij net klaar was met de kweekschool, werd hij meester op de lagere school in Rottevalle. "Hij stond als 17-jarige voor de klas en mijn moeder kwam bij hem in de klas", vertelt Tuinman.

Pas later, toen Alberta 18 was en Anne 30, werden ze verliefd en trouwden."

Het was een mooi huwelijk, denkt Peter terug. "Als ze de afwas deden in de keuken zongen ze tweestemmig Friese liederen, en dat hoor ik nog, nu ik dat huis weer zie. Mooi toch."

Peter Tuinman speelt geen rollen meer. Hij is met pensioen. Hij werd door iedereen gewaarschuwd voor 'het zwarte gat', "maar ik heb het werk nog geen dag gemist", zegt hij.

Nog altijd is Peter Tuinman graag buiten. Maar nu is hij veel te vinden op de Antillen.

Hij is daar ooit terechtgekomen bij een productie en vindt het leven daar fantastisch. "Mensen leven daar buiten en daar heb ik altijd van gehouden: altijd buiten buiten buiten."