Laatste in de Fietselfstedentocht en tóch de snelste: "Petje af voor deze man"
De Fietselfstedentocht is geen wedstrijd, maar sommige deelnemers maken er toch een sport van om als eerste over de finish in Bolsward te komen. Maar de eerste is toch niet altijd de beste of de snelste?
Om twee 's midddags kwamen de eerste fietsers in Bolsward oer de eindstreep: het was Sjoerd Galema uit Koudum met een paar van zijn fietsmaten. Bijna tien uren later kwam Sven Wind uit Groningen als laatste over de finish, mar evengoed leverde hij misschien wel de meest indrukwekkende prestatie.
Geen wedstrijd
De eerste groep begint om vijf uur 's ochtends. Sjoerd Galema heeft een timmerbedrijf in Koudum en deed voor de achtste, negende of tiende keer mee aan de tocht: "Dat houd ik niet echt bij."
Hij zat bij de groep die op Pinkstermaandag na 235 kilometer fietsen als eerste weer in Bolsward was. "Nee, daar heb ik niet echt op gekoerst", zegt hij. "Het is geen wedstrijd."
Sjoerd begon in de vierde startgroep: "Die eerste groepen moet je even voorbij, maar vanaf Harlingen hadden wij vrij baan."
Vooraan verzamelen zich elk jaar kleine groepjes: uit Workum, Leeuwarden, Bolsward, Koudum en ook uit andere plaatsen.
Niet altijd een positief imago
Valt er nog iets te genieten als je zo snel mogelijk door de provincie fietst? Volgens Sjoerd Galema wel.
"Jawel, ik krijg genoeg van de omgeving mee", zegt hij. "We genieten echt wel onderweg."
Hij kent het beeld dat sommige mensen van wielrenners hebben: "Wij hebben niet altijd een positief imago. Mensen denken: 'Die zien niets en denken dat de weg helemaal van hen is en ze letten nergens op.' Ik laat dat maar zo, maar in onze groep werkt het zo niet in ieder geval."
De omstandigheden werkten goed mee. Op een enkele bui na waren de omstandigheden ideaal.
Veel extra trainingskilometers legde Sjoerd vooraf niet af. "Ik train niet specifiek voor de Fietselfstedentocht", zegt hij. "Het moet ook een beetje in je zitten." Bovendien heeft hij er niet altijd tijd voor.
"Ik zit zo'n twee keer per week op de fiets", zegt hij. "Ik heb ook nog een eigen bedrijf, daar moet je wat evenwicht in zoeken."
De laatste fietser
Sven Wind kwam als laatste fietser binnen. Het was toen een kwartier voor middernacht. Niet dat hij het rustig aan deed, het tegendeel is waar.
Hij ging van start om twintig voor zes 's ochtends, maar na 235 kilometer fietsen reed hij dezelfde route nog een keer.
Twee elfstedentochten op een dag, bjina 470 kilometer in totaal, en dat kon dus net. Gemakkelijk was het zeker niet.
Rond het middaguur op dinsdag was hij uitgeslapen.
"Eigenlijk was ik ook als een van de eersten binnen", lacht hij.
In plaats van in het centrum van Bolsward te blijven, ging hij naar huis, werkte een bord pasta naar binnen, pakte nog wat eten voor onderweg en stapte weer op de fiets voor nóg een rondje Fryslân.
Vorig jaar probeerde hij dat ook al, maar dat mislukte. Het weer werd slechter en in Leeuwarden moest hij met onderkoelingsverschijnselen van de fiets af.
Met de auto werd hij toen terug naar Bolsward gebracht.
"Zo lang in het zadel is niet heel prettig"
"Dat stak me nog steeds wel een beetje", zegt Sven, nu student bedrijfskunde in Groningen, maar geboren in Bolsward. "Ik wist dat ik het kon en wilde het nog eens proberen."
Deze keer slaagde zijn poging dus wel, al kwam hij niet eerder dan een kwartiertje voor de deadline over finish.
Bij zijn tweede poging fietste hij veel alleen, hij lag een half uur achter op de mensen die als voorlaatste over de finish kwamen, en veel tegen de wind in. Dat was het moeilijkste deel.
Toch verbaasde Sven zichzelf: "De laatste 97 kilometer kon ik het goed volhouden. Dat verbaasde me wel een beetje, dat ik nog zo goed herstelde. Vanaf dat moment kon ik steeds wel een tempo van boven de 27 kilometer per uur aanhouden."
Discipline en training zijn essentieel, volgens Sven.
"Je zit tussen de zestien, zeventien uren op de fiets", zegt hij. "Zo lang in het zadel is niet heel prettig."
Hij is fit en vaak met sport bezig. Hij doet vier keer per week cardio en de laatste weken deed hij meer aan hardlopen dan aan fietsen.
"Ik dacht dat ik zulke stijve spieren zou hebben, dat ik half van de trap af zou vallen. Maar dat viel me alles mee."
Sven kreeg onderweg één keer een flinke bui over zich heen, maar hij had een beetje geluk met het moment waarop dat gebeurde.
"Ik was toen al vlakbij de post in Oudemirdum en kon daar schuilen", vertelt hij. "Daar heb ik gewacht tot het weer droog was. Het duurde misschien een minuut of vijf. Ik denk dat anderen daar meer last van hebben gehad."
Daags na de tocht voelt hij zich prima.
"Ik dacht dat ik heel stijve spieren zou hebben, dat ik half van de trap af zou vallen", zei hij. "Maar dat viel me alleszins mee."
De kans dat hij deze prestatie nog eens herhaalt, is niet heel groot: "Dat vuurtje is er nu wel een beetje uit. Na vorig jaar had ik echt het gevoel dat ik het nog eens wilde proberen. En nu is het gelukt."
Als Sjoerd Galema hoort van het verhaal van Sven Wind valt hij eerst even stil.
"Dat is helemaal een topprestatie", zegt hij dan. "Petje af voor deze man."
Sjoerd Galema kent Sven wel: "Daar zit wel een wedstrijdkoppie op. Ik tref hem wel weer eens en dan moeten we het er maar even over hebben."