Tjitske Wiebenga leeft tornadodroom in Amerika: "Net als in de film"

Wiebenga is een week geleden vertrokken naar Amerika. De eerste dag dat ze achter de tornado's aan kon, was het meteen raak. Het ging allemaal heel snel, vertelt ze enthousiast.

Met een groep 'stormchasers' ging de reis zondag richting Oklahoma. "Eerst naar een plek waarvan we dachten dat het daar zou opklaren. Dat gebeurde niet, dus de plannen veranderden: we reden naar het gebied waar wel opklaringen waren."

Zo kwamen ze door een gebied waar al hevige buien waren geweest. "Daar lagen hagelstenen van wel acht of negen centimeter. Sommigen waren opengevallen, dan zie je een mooie structuur in die stenen. Het is zo apart om zelf te zien dat de natuur al dit geweld kan produceren."

Als weervrouw kan ze genieten van de wolkenformaties die in het weidse Amerika ontstaan. "Daar in Oklahoma ontstond ook een heel grote supercel. Die was al voorspeld, dus alle stormchasers trokken naar dit gebied. Dus naast dat het er prachtig uit zag, werd het ook heel druk. Echt een belevenis."

Het leverde mooie plaatjes op, met veel ontladingen van weerlicht. En na een paar keer een aanzet tot een tornado, was het zover: "Er ging een tornado zo'n 100 meter voor ons langs. Dan kun je gewoon de rotatie van dat ding zien. Hij maakte ook contact met de weg voor ons, het was fantastisch om te zien."

Dat ze het nu voor het eerst met eigen ogen ziet, zorgt voor een soort reflectie bij Wiebenga. "Het was heel overweldigend allemaal. Ik ben heel erg onder de indruk. Ik had altijd al veel respect voor het weer, maar nu nog meer ontzag."

Hoewel tornado's in staten als Kentucky en Missouri het afgelopen weekend veel schade en slachtoffers veroorzaken, zit Wiebenga relatief veilig. Het is een dunbevolkt gebied waar ze zit.

"Ik ben met wat reisleiders mee die dit al veel vaker hebben gedaan, zij hebben hier veel ervaring. Ik vertrouw ze volkomen. Het is altijd een risico hoor, daar ben ik heel bewust van. Maar we houden die risico's zo klein mogelijk."

"Om een voorbeeld te noemen: we blijven op het asfalt, dan houd je overzicht. En dus niet de kleine modderweggetjes op."

Haar avontuur doet haar erg denken aan de film die ze als meisje van elf jaar in de bioscoop zag: Twister. "Ik moet er heel vaak aan terugdenken. Het is net alsof je zelf in die film zit: de landwegen, de stroomkabels boven de grond, alle stormchasers op parkeerplaatsen en bij tankstations..."

Het zorgt voor mooie ontmoetingen en spanning in het lichaam. "Als een van de auto's met de stormchasers ineens wegrijdt, dan voel je de spanning toenemen. En als er nog iemand wegrijdt, dan kijk je elkaar aan: wat hebben zij gezien, wat wij nog niet hebben gezien?"

Wiebenga haar reis naar Amerika duurt twee weken. Ze is er om bijzondere weerfenomenen te zien en vast te leggen, maar ze wil ook leren. Eerder omschreef ze het bij Omrop Fryslân al als een studiereis.

Nu ze ongeveer op de helft zit, staat de tornadoteller al op 7. "Vrijdag was weer een topdag met alles erop en eraan", vertelt ze.

"Grote hagelstenen, hectiek bij het in- en uitstappen, euforie, nachtelijke bliksemopnames."

Het is duidelijk te horen aan Wiebenga's stem: ze geniet enorm van alles wat ze er ziet en leert. "Het is niet normaal. De groepsdynamiek is ook heel mooi. We zijn een echt en hecht team!"