Geert van Tuinen stopt als Cambuurverslaggever: "Ut het nooit wat weest? Voor mij was het alles!"
25 april 2025, 06:28 • 6 minuten leestijd
"Het absolute hoogtepunt was in 2013. Cambuur stond tweede in de eerste divisie, met nog één wedstrijd te gaan." Aan het woord is Geert van Tuinen. Hij stopt als Cambuurverslaggever, en kijkt terug op een carrière van meer dan 30 jaar.
"Het was alsof een Cambuur-engel het scenario had geschreven. Koploper Volendam stond twee punten voor. Cambuur moest winnen van Excelsior, uit, en Volendam moest verliezen van Go Ahead Eagles."
Sportief spannend, en journalistiek ook. "Dat hadden we mooi voor elkaar. Jan Vincent van Zuiden en ik waren met een sattelietwagen in Rotterdam. Koos Wieling was bij Volendam. En het Cambuurstadion zat ook vol. Daar stond een groot scherm. Het was fantastisch."
Geert gaat niet weg
Van Tuinen stopt niet bij Omrop Fryslân. Elke zaterdagmiddag is hij vanaf 13.00 uur op de radio met het programma Sneon yn Fryslân. En hij blijft ook kaatsverslaggever.
Met Cambuur houdt hij wel op."Het is een weloverwogen, eigen beslissing", zegt Van Tuinen. Hij is nu 70. "Ik houd niet van leeftijdsdiscriminatie, maar wij hebben een jonge ambitieuze collega op de sportredactie: Willem Vermeltfoort. En als ik was doorgegaan, had ik hem echt in de weg gezeten. Dat heb ik vorig jaar al bepaald."
Cambuur-Vitesse is de laatste wedstrijd van Geert van Tuinen als vaste Cambuurverslaggever. De directe radio-uitzending begint om 19:45 uur.
Cambuur was na die wedstrijd kampioen van de Jupiler League. "Precies drie kwartier lang heeft Cambuur aan kop gestaan. Dat waren de laatste drie kwartier", zegt Van Tuinen.
Als ze me in elkaar slaan, dan slaan ze me in elkaar.
Direct na de beslissende wedstrijd wilde hij het veld op om voor radio en televisie interviews op te nemen.
"Ik kwam bij de zijlijn, en toen stond daar zo'n vrouw van SBS. Die had de uitzendrechten. Ze zei 'meneer, u mag het veld niet op'. Maar ik zei tegen haar dat ik dat zelf niet in de hand had."
"Ze begreep het niet, maar ik zei: 'U ziet het zo wel'. Want ik had de blik van mijn cameraman al lang gezien. Dirk. Hij stond in de startblokken. En met de kabel van de microfoon zat ik aan hem vast."
"En Dirk had dat hele gesprek met die vrouw nooit gehoord. En ik had niets tegen hem gezegd. Natuurlijk niet. Dus op het laatste fluitsignaal was Dirk al onderweg. En ik ook. Ik kan nog net over mijn schouder roepen naar die vrouw: 'dit bedoel ik!' Dat was legendarisch. Dat vergeet ik nooit weer."
Jongensdroom
Van Tuinen is nu 70. Hij wilde eigenlijk altijd al sportverslaggever worden, maar werkte eerst jaren als gemeenteambtenaar.
"Ik ben pas relatief laat in dit vak beland. 35 jaar lang heb ik het gevoel gehad: ik moet gas geven. Ik moet iets inhalen. En ik deed alles, ook de uitwedstrijden waar niemand heen wilde."
"Vier uren in de file, en dan verliezen. Dat was eigenlijk helemaal niet zo leuk. Maar zelfs als het slecht ging, dacht ik nooit: 'waar ben ik aan begonnen'. Want ik wilde sportverslaggever worden. En dat was ik."
Een steen door het raam
Hoogtepunten zijn vaak overwinningen, zegt Van Tuinen. "Winnen is leuker. Maar verliezen is journalistiek gezien misschien wel interessanter."
Soms loopt het uit de hand. "Cambuur is een keer gedegradeerd, en toen stond ik met een collega in de hal van het stadion. En ineens vloog er een stoeptegel dwars door het raam van de voordeur."
"Twintig meter verderop stond mijn auto. En die was behoorlijk nieuw. Ik denk: daar gaat hij, die zie ik nooit meer terug. Die supporters waren echt kwaad. Zo had ik dat nog nooit meegemaakt. Dat moet in 2001 zijn geweest."
"Wij konden het stadion toen niet meer uitkomen. Daar hebben we een paar uur vast gezeten."
"Later heb ik zoiets nog eens beleefd. Toen verbouwden ze de hele Coopmansstraat. Maar daar stond mijn auto niet."
De magie van de radio
"Bij een competitiewedstrijd in Zwolle ging het ook eens helemaal mis. Bij rust stond het 4-0 of zo, voor Zwolle. De hele Cambuurtribune liep leeg. Ik dacht: die gaan niet naar huis."
"Ik was met een cameraman, dus die rijdt alvast vooruit naar het Cambuurstadion. Als ik daar ook kom, staat het hele plein vol met van die figuren die niet meer helemaal nuchter zijn. Ze staan allemaal om die Omropauto heen. Want die werkte als een rode lap op een stier."
"Maar er stond één jongen bij, en die zag er nog wel redelijk uit. Dus ik erheen. Ik denk: 'als ze me in elkaar slaan, slaan ze me in elkaar'."
"En ik zeg tegen die jongen: 'jij houdt die mensen tegen, en ik zorg dat die auto er vandaan komt'. Zo was het weer rustig. Maar toen was het nog niet over. "
"Toen kwam de bus er nog aan. En ik denk: dit moet ik wel op de radio zien te krijgen. Dus ik stopte de microfoon in mijn zak, want dan zagen ze hem niet. En dan liep ik zo tussen de supporters door. Het was een kabaal van jewelste."
Pas veel later, toen het weer rustig was, kwamen de spelers het stadion uit. Daar waren ze onder begeleiding in gebracht. Aanvoerder Koen Brack voorop.
"Ik zeg: 'Koen, praten'. Koen wilde altijd wel praten. Dus ik maak een keurig interview met hem, op een leeg plein. En daar heb ik het geluid van die boze supporters onder gemonteerd. Een collega vroeg later nog hoe we zo rustig konden blijven in al dat tumult. Maar dat is de magie van de radio. Haha."
Van Tuinen is een echte radioman. Dat een verslaggever ook voor internet een stukje moet typen, daar vindt hij niets aan. "Maar ik deed het altijd wel, want anders was ik Cambuur kwijt."
Zelfs nu hij als vaste verslaggever stopt, blijft hij bij Cambuur. "Ik ben in gesprek met de club om daar vrijwilligerswerk te doen. De club heeft mij veel gebracht."
"Ik was bijna dood"
Tien jaar geleden kreeg Van Tuinen een acuut hartinfarct. "Ik was bijna dood. Ik ben bij de dood weggehaald. Maar doordat de ambulance toevallig in de buurt was, waren ze op tijd bij mij."
Met een AED is hij weer up-to-date. "Dan krijg je van die klappen, en dan ben je weer bij. Ze hebben me gedotterd, en toen dacht ik: 'nu ben ik de man wel weer'. Ik wilde diezelfde zaterdag wel weer aan het werk. Maar dat kon niet."
Precies in diezelfde tijd veranderde er bij de Omrop ook veel. De radioprogrammering ging op de schop. Het programma dat Van Tuinen op de zaterdagmiddag altijd maakte, kreeg een andere presentator. Hij zelf zou doordeweeks een middagprogramma krijgen.
"Daar had ik lang over nagedacht, want ik wilde Cambuur houden. Dat kon. Ik heb het zes keer gepresenteerd, en toen kreeg ik dat hartinfarct. Dat was een enorme deceptie. En het zaterdagprogramma had ik daarvoor opgegeven. Daar had ik eigenlijk spijt van."
Van Tuinen deed wat hij kon om er snel weer bovenop te komen. "De fysieke conditie had ik binnen de kortste keren weer op peil, maar ik vergat het mentale aspect. Daar heb ik mezelf veel problemen mee bezorgd. Eigenlijk was het een verschrikkelijke tijd. Maar ik had altijd Cambuur nog. Cambuur heeft me er doorheen gesleept."
"Cambuur was alles voor mij. Zet dat maar boven. 'Ut het nooit wat weest?' Voor mij was het alles!"
