Albertje van negentig nog achter de bar in de voetbalkantine: "Misschien heb ik wel ADHD"

Toen haar zoon Hans acht jaar was en begon te voetballen, werd Albertje gevraagd om ook iets te doen voor de club. En nu, 52 jaar later, is ze er nog altijd.

Drie keer per week - op maandagmorgen, vrijdagsavonds en zondagsmiddags - schenkt ze met flair koffie en dopt ze de flesjes bier in de kantine.

"Ik ben begonnen in een klein hokkie daar, waar nu de tribune staat. Er stond een kacheltje en ik verkocht alleen maar koffie, thee en fris. Als ik een keer 80 gulden beurde op een zondag was dat veel."

In al die jaren heeft ze heel wat voor de club gedaan, van het wassen van de voetbalshirts en -broekjes tot het schoonmaken van de kantine. En natuurlijk het barwerk.

"Ik vind het nog steeds leuk, anders deed ik het niet. En het is een fijne club. Ik voel me hier thuis, omdat ze me ook allemaal kennen."

Inmiddels is de training van het tweede klaar. De jongemannen komen langzaam binnendruppelen en de eerste flesjes bier worden gedopt. Albertje heeft helemaal geen moeite met het grote leeftijdsverschil met haar 'klanten'.

"En zij niet met mij. Ik zeg wel eens: jullie hebben natuurlijk ook liever een mooie jonge meid achter de bar? Nee hoor, we willen jou echt niet kwijt zeggen ze dan."

Ondanks haar hoge leeftijd heeft Albertje nog altijd een druk bestaan. "Maar dat vind ik leuk. Ik ben het liefst bezig. Ik heb het programma voor de hele week alweer klaar."

Naast het werk voor de voetbalclub kookt ze elke dag eten voor een ernstig zieke schoondochter, is ze net weer begonnen met de voorjaarsschoonmaak en onderhoudt zo een volière met kanaries.

"Eén dag in de week doe ik helemaal niks, nou ja, niet aan het werk. Maar straks als de tuin weer komt..."

Hoe het kan dat ze nog zo gezond en actief is, begrijpt Albertje soms zelf ook niet.

Of toch wel. "Bij het kaarten van de week zeiden ze: 'ik snap het niet, ik wou het nou niet meer!' En toen zei ik: 'Weet je waarom ik 90 geworden ben? Door het vele werk!' En toen waren ze stil hoor."

"Dokter zei altijd dat ik te veel energie had, dat zal het wel zijn. Misschien was het wel ADHD ofzo. Maar dat had je vroeger niet. Het bestond wel, maar dat had geen naam."

Het is gezellig in de kantine. Om de stamtafel zitten wel een man of 15. "Ik ga door tot een uur of elf, kwart over elf", zegt de barvrouw. "Ik kijk niet op een kwartier als ze gezellig zitten. Ach, neem er nog maar één, zeg ik dan."

Mevrouw De Voort denkt nog niet aan stoppen. "Zolang als ik nog kan. Ik voel het toch zelf wel?"

De mannen van VV De Blesse dragen Albertje op handen en passen goed op haar. "Ze wachtten wel op mij, ruimen de boel hier straks weer op en fietsen met me mee naar huis. Ik moet wel langs een stukje bos hè? Maar ze zijn allemaal lief!"