Jorrit Schreuder over een jaar oorlog: "We zitten in een akelige droom, een nachtmerrie"

Al tweeënhalve maand zit de Fries nu op het Oekraïense platteland bij zijn schoonmoeder. De kinderen hebben online les en de vrouw bakt van alles voor de soldaten aan het front. Verder kunnen ze niet zoveel doen en gaat het leven ook weer zo gewoon mogelijk door.

Terug naar 24 februari. Dat was een heel rare dag. Jorrit Schreuder, zijn vrouw en twee dochters waren al weg uit Oekraïne. 15 Februari gingen ze naar vrienden in Roemenië omdat hij het niet vertrouwde. "Ik zag beelden van tanks en legeropbouw in Wit-Rusland (Belarus) en dat ligt niet zo ver van Kyiv, ik vertrouwde het niet."

In Kyiv is het leger echter niet gekomen. De file tanks kwam dichterbij, maar bleef steken. De stad werd wel met raketten bestookt, maar na een tijdje ging het gezin via Frankrijk, waar ze een paar maanden woonden, toch terug naar Kyiv. "Kyiv is ons thuis."

Het heeft veel onrust bij Schreuder zijn familie veroorzaakt. Zeker in het begin was het de onzekerheid die stress gaf. In Kyiv heeft Schreuder enkele appartementen. Zijn gezin woonde daar. De kinderen gingen er naar school.

De vraag was hoe de toekomst eruit zou zien. "Blijft ons huis staan en kunnen we terug?" Het was een van de vele vragen die heen en weer gingen in het hoofd van Schreuder. "Het was een soort besluiteloosheid"

Toch was het leven in Kyiv uiteindelijk wel weer goed te doen. De raketaanvallen wenden, zegt Schreuder. Het was wel onrustig, de stroom viel steeds uit en de kinderen moesten op school vaak naar de schuilkelders. Andere kinderen waren vaak bang en huilden dan. De dochters van Schreuder waren er rustig onder. "De kinderen zijn mijn helden."

Volgens hem gaat de ellende voor een groot deel aan zijn kinderen voorbij. De meisjes volgen vooral online les. Het onderwijs dat ze krijgen, is heel goed. "Ze zijn ook in Frankrijk naar een school geweest. Dat was een stuk simpeler."

Het reizen door Europa heeft ze ook wat opgeleverd. Het was een soort van levensles voor de kinderen. Nu hebben ze vanaf het platteland elke dag online les. Dat vinden de kinderen minder prettig. Ze missen school.

Voor de vrouw van Schreuder is het allemaal nog confronterender. Ze twijfelt steeds: blijven of weggaan? "Ze wil haar land niet in de steek laten." Ze doet veel voor de soldaten aan het front. Bakt broodjes en andere zaken om het leger te helpen. Op het platteland is het redelijk rustig. Het luchtalarm gaat zo nu en dan af, maar verder merken ze niet zoveel.

Schreuder verwacht dat het de komende dagen wel weer begint met aanvallen van de Russen. "Het is een jubileum, dus gaat er wel weer wat gebeuren." Of er een grote aanval komt, kan hij niet inschatten, maar hij houdt er wel rekening mee,

Een jaar oorlog is het nu. Hoelang het nog door zal gaan, weet Schreuder niet. "Volgens Zelensky is het binnen een jaar voorbij, maar anderen zeggen dat de oorlog veel langer zal duren."

De komende tijd blijft het gezin op het platteland. Of ze in Oekraïne blijven, is niet zeker. Het hangt af van het verloop van de oorlog. Als het zo blijft en het niet dichterbij komt, dan willen de Schreuders in hun land blijven, het liefst in Kyiv.

Voorlopig blijft het echter onrustig en een wazige droom die nog niet voorbij is.