De tweede week in Fryslân: "Moeilijk om mijn broer in Oekraïne achter te laten"
De wereld van de Oekraïense Dariia (17) staat op zijn kop. Het ene moment is ze student in Kiev, het andere moment zit ze als vluchteling in Beetsterzwaag. Voor Omrop Fryslân doet ze verslag van haar leven. Deel 3: de familie in Oekraïne.
"Ik ben nu al twee weken in Nederland. Ik voel me ontspannen en kan goed praten en lachen met anderen. Maar er is nog wel een ding waar ik me druk om maak. Mijn broer, opa, en oma's zijn nog steeds in Oekraïne.
Raketten in Tsjerkasy
Ik probeer contact met hun te houden, te delen wat hier gebeurt en hoe we ons voelen. Maar als ik dan op het nieuws de raketten door mijn stad zie vliegen, dan maak ik me zorgen.
Het is moeilijk om te zien, omdat we niets kunnen doen om te helpen. Daarom probeer ik om ze zoveel mogelijk foto's te sturen van onze omgeving en van wat we meemaken.
Mijn broer heet Roma. Hij is 27 jaar. Voor de oorlog was hij projectcoördinator in Kiev. Toen de oorlog begon, hebben we hem direct gebeld zodat hij naar zijn woonplaats in Tsjerkasy kon rijden. Het heeft toen gelukkig maar vier uren geduurd voordat hij thuis was, want nu kunnen mensen helemaal niet meer uit de stad wegkomen.
Mijn broer heet Roma. Hij is 27 jaar. Voor de oorlog was hij projectcoördinator in Kiev. Toen de oorlog begon, hebben we hem direct gebeld zodat hij naar zijn woonplaats in Tsjerkasy kon rijden. Het heeft toen gelukkig maar vier uren geduurd voordat hij thuis was, want nu kunnen mensen helemaal niet meer uit de stad wegkomen.
Toen onze moeder had besloten om met mij het land te verlaten, was het heel moeilijk omdat Roma in Oekraine moest blijven.
We hebben een poosje bij elkaar gewoond. We bleven altijd bij elkaar en hebben geprobeerd steun aan elkaar te geven. Toen onze moeder had besloten om met mij het land te verlaten, moest Roma daar blijven. Ik vond het heel moeilijk om mijn broer in Oekraïne achter te laten.
In het leger
Het is voor hem onmogelijk om over de grens te komen. Mannen tussen de 18 en 60 jaar moeten in het leger. Het is op dit moment niet verplicht om mee te vechten in de oorlog, maar ze mogen het land ook niet uit.
En daarom is hij begonnen met vrijwilligerswerk, het coördineren van ter plaatse brengen van humanitaire hulp en al het andere waarbij hij maar kan helpen. Hij probeert in contact te blijven met collega's die nog in Kiev zijn. Ze kunnen op dit moment onmogelijk uit de stad komen omdat auto's gebombardeerd worden door Russische soldaten.
Vissen
Mijn opa en oma's wonen ook allemaal in Tsjerkasy. Ze kunnen daar niet weg. Oma Anna (71) werkt niet meer. Ze gaat wel eens naar mijn andere oma Olga (68) en opa Nicolas (70) om tijd met hen door te brengen.
Vorige week heeft hij een vis gevangen van 45 kilo. Nu zijn ze druk met het koken van de vis en hem onder andere familieleden in de buurt te verdelen.
Ze proberen verschillende dingen te doen om wat afleiding te hebben. Zo gaan ze met elkaar vissen. Daar houdt opa Nicolas van. Oma Anna helpt hem met de voorbereiding.
Vorige week heeft hij een vis gevangen van 45 kilo. Nu zijn ze druk met het koken van de vis en hem onder andere familieleden in de buurt te verdelen.
Oma Olga is als enige nog aan het werk. Ze is schoonmaakster. Dat vindt ze spannend, omdat de sirenes ieder moment kunnen afgaan.
Ze zijn altijd zo blij als ik ze bijpraat over de mensen met wie ik heb gesproken en de interviews die ik heb gehad. Dan kan ik in ieder geval over de echte situaties in Oekraïne vertellen.
Ze proberen altijd positief en ontspannen over te komen via de telefoon, maar ik weet wel dat dat niet zo is.
Ik word heel blij als hun stemmen hoor en als ze vertellen dat ze veilig zijn. Ze proberen altijd positief en ontspannen over te komen via de telefoon, maar ik weet wel dat dat niet zo is.
De telefoonverbinding in Tsjerkasy wordt steeds slechter. De producten in de supermarkt worden duurder en in sommige winkels is er geen bevoorrading meer.
Ik hoop dat de oorlog snel voorbij is en dat iedereen zijn gewone leven weer kan oppakken."
