De eerste week in Fryslân: "Wennen aan het temperament van de Friezen"

"Woensdag 9 maart begon 's ochtends vroeg het laatste stuk van onze reis naar Beetsterzwaag. Familie van Alexandra heeft ons geholpen om naar Nederland te komen met de auto.

We reden door heel Polen en Duitsland. Het was zo bijzonder om de Oekraïense vlag te zien op allerlei gebouwen in deze landen. Het is indrukwekkend om te zien hoe iedereen ons land en de mensen wil helpen.

's Nachts kwamen we aan in het huis in Beetsterzwaag. De eigenaar van het huis en mijn vader waren de enigen die wakker waren gebleven.

Donderdag was de eerste dag in Beetsterzwaag. We hebben toen de rest van de familie ontmoet en samen gegeten.

Het was voor mij een beetje onwennig om zoveel aandacht en hulp te krijgen van anderen, maar tegelijkertijd was ik er dankbaar voor.

Wat ik ook lastig vond, was het wennen aan het temperament van de Friezen. Iedereen is meer emotioneel en vriendelijker hier. Ook is iedereen hier zo open met het communiceren naar elkaar.

De omgeving waar we zijn is zo schoon en fris. We zitten dichtbij een bos, waar we kunnen fietsen en met de hond kunnen wandelen. Op sommige dagen zijn we gewoon in het dorp aan het wandelen en maken we een praatje met anderen.

Op 12 maart was er een ceremonie voor solidariteit met Oekraïne en had ik de kans om iedereen over mijn situatie te vertellen. Ik heb verteld wat mijn moeder en ik hebben meegemaakt op onze reis naar Nederland en ik heb gesproken met bewoners. We hebben ook twee vrouwen van Oekraïne ontmoet, die bij een vriend wonen in een dorp dichtbij. Het deed ons goed om hun steunende woorden te horen.

Met de ceremonie hielden de burgemeester en andere politici een toespraak en hebben we geluisterd naar het volkslied van Oekraïne. Sommige mensen konden hun tranen niet bedwingen.

In de dagen erna hebben mijn familie en de familie Mintjes, waar we verblijven, andere Oekraïense families geholpen die in Beetsterzwaag aankwamen. Ik heb geholpen in de communicatie tussen de families, omdat ik goed Engels spreek.

In het begin vond ik het heel zwaar om steeds Engels te spreken, want ik ben het niet gewend. Na een paar dagen werd dat al beter.

We hebben ook geprobeerd de nieuwe families comfortabel te laten voelen en ervoor gezorgd dat ze rustig konden wennen. Ik heb spelletjes met ze gedaan en een excursie gemaakt door het dorp.

Wij ondernemen veel. Zo hebben we fietsen gekregen en heb ik geleerd hoe ik er op moet rijden. De eerste paar keer viel ik veel, maar iedere keer werd het beter en beter.

Daarnaast zijn mijn moeder en ik naar de sportclub geweest en daar heb ik een heel mooie tijd gehad. Wij konden daar verschillende spelletjes en oefeningen doen onder de training en daar hebben we ook nieuwe mensen ontmoet.

Iedere dag in Nederland is vol van nieuwe emoties en gesprekken met nieuwe mensen. Ik ben heel blij dat ik me veilig voel en de steun krijg die ik nodig heb.

Mijn broer en opa en oma zijn nog in Oekraïne en ik ben blij dat we nog met hun kunnen communiceren en dat we weten dat ze veilig zijn."