Friezen van hulpkonvooi Oekraïne tevreden: "Al kunnen we niet iedereen helpen"

Bij aankomst was het wel even onzeker waar de goederen veilig afgeleverd konden worden, zodat het ook bij de mensen terecht komt die het nodig hebben. Maar met hulp van het Roemeense gemeenteraadslid Iuga Nicolae en de Oekraïense gynaecoloog Nataliia Kotsabyn werd dat al snel geregeld.

De lading met een grote verscheidenheid aan goederen is voor een groot deel bezorgd bij een grote sporthal in het centrum van het stadje. Het gaat bijvoorbeeld om medicijnen, verband, eten, stremsel, militaire uitrustingen en nog veel meer.

Vanaf daar worden de spullen op bestelling in grote en kleine partijen naar Oekraïne gebracht. De goederen gaan naar ziekenhuizen, opvanglocaties voor vluchtelingen en andere plekken waar het nodig is. Een klein deel van de spullen, zoals drinkbekers, speelgoed en vitaminen, zijn bezorgd bij de hulpverleners in Sigethu.

Initiatiefnemer Marwin Coehoorn is tevreden over het verloop van de reis en de hulp die aan de Oekraïners is verleend. Net als de andere deelnemers aan de reis is hij onder de indruk van wat hij daar aangetroffen heeft.

"Al die mensen die hierheen komen en alles moeten achterlaten. Sommige verhalen zijn echt verschrikkelijk. Zo hoorden wij dat een moeder met negen kinderen, inclusief een kleine baby, op de vlucht geslagen was. Ze zag het niet meer zitten en beroofde zichzelf van het leven. Nu staan de kinderen er alleen voor. Je krijgt er kippenvel van als je zoiets hoort", zegt de Grouster ondernemer en Bosniëveteraan.

Het is nu de derde keer dat Coehoorn betrokken is bij een hulpactie in de richting van Sigethu. En hij is vastbesloten om er in samenwerking met een paar vrienden mee door te gaan. "Het is zo nodig. Je kunt niet iedereen steunen, maar alle beetjes helpen en het komt goed terecht."

Coehoorn heeft intussen een hoop relaties opgedaan door zijn actie. Zowel in Nederland als in Roemenië en Oekraïne. Dat maakt het werk makkelijker en levert ook nieuwe donaties op. Hij is er behoorlijk druk mee, maar doet het met plezier. "Ik heb mijn onderneming afgelopen jaar verkocht en moet toch iets doen", lacht hij.

De vraag om hulp neemt ook toe. "Wij doen wat we kunnen, maar we kunnen natuurlijk niet iedereen helpen", zegt Coehoorn. Het idee is om binnenkort niet meer met bussen, maar met een vrachtwagen vol spullen naar Sigethu af te reizen. Maar dat moet nog wel geregeld worden.

In Sigethu komen dagelijks ruim 2.000 vluchtelingen binnen in grote en kleine groepjes, vertelt raadslid Iuga. Een klein deel daarvan wordt in het stadje zelf opgevangen. Maar de meesten reizen door naar andere plekken en landen.

Een deel met eigen auto en met hulp van vrijwilligers uit alle landen van Europa. Sommige mensen kunnen naar familie, maar anderen weten niet waar ze naartoe moeten. Ze zoeken hulp bij de vrijwilligers en de hulporganisaties die ook bij de grens actief zijn. Met hulp van de Roemeense spoorwegen zijn kaartjes beschikbaar voor de trein.

Op de vraag waarom het gemeentebestuur de meeste mensen doorstuurt, zeg Iuga: "Wij hebben het nu al moeilijk om mensen hier op te vangen. En als de oorlog meer deze kant op komt, is de kans groot dat er ineens meer mensen de grens over willen. Hoe moeten we die dan helpen? Dit is maar een klein stadje. Dat redden wij niet op."

Nataliia Kotsabyn is in Oekraïne een succesvolle en bekende dokter, met contacten op het hoogste niveau en over de hele wereld. Zij runt samen met haar man ook nog een hotel en conferentieoord.

"Ik kan makkelijk naar het buitenland gaan met mijn gezin. Maar dan laat je alles achter. En ik voel me ook verplicht om mensen te helpen. Ik kan dat doen." In haar hotel vangt ze landgenoten op en ook in de omgeving brengt ze mensen onder.

Ze zegt: "Voor mij zijn het geen vluchtelingen, maar landgenoten. Bij ons in de bergen is het nog veilig voor zolang het duurt. Dus helpen wij zo goed als we kunnen."

Nataliia is blij met alle medische hulpmiddelen die uit Nederland meegenomen worden. "In Oekraïne kunnen we bijna niks meer krijgen. En het is zo nodig, vooral voor de verzorging van alle verwonden."

Ze helpt ook bij het doorsturen van medische hulpmiddelen verder het land in, waar het maar nodig is. "Wij krijgen overal vandaan bestellingen. En daar proberen wij zo goed als mogelijk aan te voldoen."

Zelf reist ze ook geregeld de grens over naar Roemenië om bestellingen te plaatsen en spullen mee terug naar huis te nemen.

Op het station, in afwachting van de trein naar Boekarest, staat een groep vluchtelingen van Marioepol, de havenstad in het oosten van Oekraïne waar nu al een paar weken hard gevochten wordt en bijna alles in puin ligt. Honderdduizenden inwoners proberen er weg te trekken met gevaar voor eigen leven.

Twee van hen, een moeder en een zoon die Engels spreken, vertellen dat ze zes dagen onderweg geweest zijn om in Roemenië te komen. "Alles valt er uit elkaar en het is er levensgevaarlijk. De reis was moeilijk en wij zijn bang. Maar we zijn gelukkig nu hier." Vanuit Boekarest willen ze verder reizen. Maar ze weten nog niet waar naartoe.

Zulke verhalen zijn overal op te tekenen. Maar er is een groot verschil tussen de vluchtelingen. De meesten hebben niks meer, behalve het beetje bagage dat ze bij zich hebben en soms een beetje geld. "Maar er komen soms ook mensen de grens over in een dikke auto en een tas vol geld", vertelt Iuga. "Eén vrouw had meer dan een miljoen doller bij zich. Niet te geloven."

Iedereen uit Oekraïne vraagt zich af hoe het verder zal gaan in hun land. En ze hebben maar één wens: dat het snel vrede wordt. Want dan willen ze terug.