Van Oekraïne naar Fryslân: "We waren de laatste mensen die mee konden"
De wereld van de Oekraïense Dariia (17) staat op zijn kop. Het ene moment is ze student in Kiev, het andere moment zit ze als vluchteling in Beetsterzwaag. De komende tijd doet ze bij Omrop Fryslân verslag van haar leven. Deel 1: de reis naar Fryslân.
"De situatie werd steeds serieuzer en het luchtalarm klonk steeds vaker. De steden in de buurt van ons werden gebombardeerd en mensen begonnen te vluchten. Zaterdagochtend 5 maart zei mijn moeder dat ik mijn bagage moest pakken en mij moest voorbereiden op een reis via Polen naar Beetsterzwaag.
Mijn vader was daar al een week. Toen de oorlog begon, was hij niet meer in Oekraïne omdat hij werk aan het zoeken was in andere Europese landen.
Dariia vertelt over wat ze heeft meegemaakt
We verlieten Tsjerkasy, waar ik woonde met mijn ouders en mijn oudere broer van 27 jaar. Voor de oorlog was mijn leven gevuld met plezier en geluk: ik was veel bij mijn vrienden en klasgenoten. Ik ben eerstejaarsstudent aan de Kyiv University waar ik International Management studeer. Ik lees graag boeken en luister veel muziek.
We waren de laatste mensen die mee konden.
's Avonds kwamen we bij het treinstation en er waren hordes mensen die daar wachtten op de trein. Iedereen begon elkaar te duwen. Ze gooiden de bagage tegen de trein. Ik ben toen tegen een van de wagons geduwd door een man. Ik kon niet eens ademen of gewoon bewegen.
De laatsten
Gelukkig was er toen iemand die mijn moeder en mij heeft geholpen om in de trein te komen. We waren de laatste mensen die mee konden.
Het was er ook heel smerig, mensen dachten niet aan elkaar en soms begonnen de vrouwen zelfs met elkaar te vechten.
De meeste mensen in de trein waren kinderen met hun moeder. Het was moeilijk voor de moeders om met deze situatie om te gaan omdat de kinderen ongeveer allemaal onder de vier jaar waren. Ze waren constant aan het huilen. Voor ons was het daar niet mogelijk te slapen of een klein beetje te rusten.
Twaalf uur staan
Ons gelukkigste moment van de afgelopen twee dagen was toen mijn moeder en ik eindelijk konden zitten. We stapten over op een andere trein. Mijn moeder en ik hadden al twaalf uur gestaan met al onze tassen, maar in die trein kregen we de kans om te zitten.
In eerste instantie werd tegen ons gezegd dat de rit maar drie uur zou duren, maar dat was niet zo. De trein stond meestal drie tot vier uur stil en dan konden we maar zo'n dertig minuten rijden.
Er waren altijd mensen die meer pakten dan wat ze nodig hadden, omdat het gratis was. Daarom kon niet iedereen eten krijgen en dat was weer reden om te vechten.
Bij de stations waren veel vrijwilligers die ons eten, drinken en opladers gaven. Maar er waren altijd mensen die meer pakten dan wat ze nodig hadden, omdat het gratis was. Daarom kon niet iedereen eten krijgen en dat was dan weer reden om te vechten.
Eindelijk in Polen
Maandagochtend 7 maart om 03.00 uur 's ochtends kwamen we eindelijk aan in Polen op het treinstation van Przemysl. Hier troffen we vrienden van de vrijwilliger Alexandra die ons de hele reis al geholpen had. Ze brachten ons naar de stad Torun. De vrouwen die ons brachten, waren erg lief en vertelden ons allemaal interessante verhalen. Alleen waren mijn moeder en ik zo moe dat we de helft van de reis geslapen hebben.
Zes uur later kwamen we aan bij het huis waar we even konden blijven. Het huis is van de vader van Alexandra. Zij waren er altijd als wij hulp nodig hadden.
Grappige verhalen
We zijn twee dagen in dit huis gebleven. De vader van de vrijwilliger had een excursie voor ons gemaakt. Hij liet ons de meest populaire plaatsen van de stad zien en vertelde ons over de historie. Ook maakte hij traditioneel eten voor ons en vertelde ons grappige verhalen over zijn familie.
Woensdag 9 maart begon 's ochtends vroeg het laatste stuk van onze reis naar Beetsterzwaag. Familie van Alexandra hielp ons om naar Nederland te komen met de auto."
Benieuwd naar het tweede deel van het dagboek van Dariia? Dat publiceren we komende vrijdag.
