Jongeren in de knel door lockdown: de verhalen van Daan, Rick, Annemarie en Marin
Ze missen allemaal het fysieke contact. Vreselijk. Aan het woord komen jongeren die vertellen over wat bijna twee jaar aan coronamaatregelen met hen doet. Van achterstand op school tot eenzaamheid en gebruik van verdovende middelen.
Daan is 16 jaar. Hij maakt er ieder dag weer het beste van, want anders word je ook maar meegesleurd in negativiteit. Maar toch, wat mist hij dat fysieke contact. Een goed gesprek, met een grote groep rondhangen, familie.
In jongerencentrum Place2B in Drachten is hij een potje aan het poolen met zijn vriend Rick. Daan is vorig jaar blijven zitten op school, omdat hij door alle online lessen de stof niet goed begreep. Voor dit schooljaar heeft hij ook niet al te veel hoop.
Zijn moeder wil niet dat hij een mondkapje op heeft en dus kan hij geen fysieke les krijgen. Hij mist zijn vrienden en wordt soms geeneens ingebeld voor online les. Ook vertelt hij dat hij heeft geëxperimenteerd met middelen om de leegte van de lockdown op te vullen.
Het verhaal van Daan (16):
Rick is 15 jaar. Hij wordt er gek van dat de regels steeds veranderen. Hij baalde dan ook ontzettend van het vuurwerkverbod, want hij is een groot liefhebber van vuurwerk. En ja, hij begrijpt wel dat er regels zijn om corona tegen te gaan. Maar zoals het nu gaat, kan niet goed zijn voor mensen. Je hebt gewoon behoefte aan lichamelijk contact.
Het verhaal van Rick (15):
Annemarie komt ook regelmatig bij Place2B. Ook al voelt ze zich wel wat te oud, met haar 24 jaar. Het zou eigenlijk tijd zijn om het huis uit te gaan, maar door de hoge huizenprijzen lukt dat niet.
Ze heeft grote moeite met het doorkomen van de dagen. Haar thuissituatie is niet altijd even simpel, ook al gaat het nu weer wat beter. Ze wil graag nieuwe mensen ontmoeten, maar durft dat niet zo goed meer, want er wordt zo fel gereageerd als het gaat om hoe je denkt over corona. Dan wordt er niet meer naar de persoon gekeken, alleen naar de mening.
Ze zou graag ook weer eens gewoon, zonder gedoe, een kop koffie met iemand willen drinken. Twee jaar corona heeft haar depressiever gemaakt, eenzamer ook.
Het verhaal van Annemarie (24):
Marin keek er zo naar uit: 18 jaar worden! Eindelijk op stap met vrienden, de kroeg, discotheken en het nachtleven in. Naar festivals. Ze is intussen 19. Ze heeft er wel aan kunnen proeven, maar minimaal en voor haar voelt het alsof ze op de pauzestand staat. Ze wil graag doorgaan met het leven en met school, van de pauzestand af.
Het verhaal van Marin (19):
Vanuit alle welzijnsinstellingen in Fryslân is er grote zorg over de jongeren. Het leven van jongeren is drastisch veranderd en omdat het nu zo lang duurt, worden ze beperkt in hun ontwikkeling.
Jongeren zijn op zoek naar actie en uitlaatkleppen zijn er nu niet. Het vergrootglas ligt erop en ze moeten maar normaal doen, maar wat is nu normaal?
Spanningen
Het is normaal dat ze grenzen verleggen en dat ze elkaar op meerdere plaatsen kunnen ontmoeten. Dat hoort bij opgroeien. Maar ze zijn vaak geïsoleerd, zitten vaker met spanningen thuis en zijn beperkt in hun mogelijkheden.
De jongerenmedewerkers zien een groei van het gebruik van verdovende middelen, van eenzaamheid, van boosheid en van leerachterstanden na drie schooljaren corona. Dat laten de instellingen weten in een gemeenschappelijke reactie.
