Rewan Amin: van Bilgaard naar het nationale elftal van Irak

Rewan Amin © Orange Pictures
Via L.A.C. Frisia, Heerenveen en de Zweedse competitie groeide Rewan Amin uit tot international van Irak. Afgelopen week werd Amin opgeroepen voor het nationale elftal. Een bijzonder levensverhaal van een jongen die opgroeide in de Leeuwarder wijk Bilgaard.
Steven Berghuis, Mark Diemers, Martijn Roosenburg, Reza Ghoochannejhad, Kik Pierie en Rewan Amin. Zij voetbalden allemaal in de jeugd van LAC Frisia en haalden het betaalde voetbal.
Amin is echter de enige die nooit een wedstrijd in Nederland speelde in de Eredivisie of in de Eerste Divisie. Amin speelde in de jeugd met spelers als Jeremiah St. Juste, Joost van Aken en Andries Noppert.
Amin is drie jaar oud als hij zijn geboorteland Irak verlaat. Met zijn vader en moeder, drie zussen en een broer komt hij in Leeuwarden terecht. In een asielzoekerscentrumop de weg tussen Leeuwarden en Stiens, in het gebouw van Burmaniakamp. Uiteindelijk woont de familie Amin er zo'n zeven jaar.
"We zijn destijds gevlucht en kwamen meteen in Leeuwarden terecht. Het was toen in Irak echt niet veilig. Heel erg onstabiel. We woonden in Koerdistan, onder het regime Sadam Hussein."
Al vrij snel zeggen de ouders van Amin dat het goed is om op voetbal te gaan om zo nieuwe jongens te leren kennen. Rewan komt te voetballen bij L.A.C. Frisia.
"We voetbalden altijd bij het asielzoekerscentrum. Mijn moeder zei: zet hem op voetbal, dan kan ie vriendjes maken. Mijn vader was nog een beetje van: rustig aanpassen. Maar mijn moeder zei hij vindt het leuk, doe maar gewoon."

Van Frisia naar Heerenveen

Al op zijn negende komt de voetbalschool van sportclub Heerenveen. Hij voetbalt daar bijna zijn volledige jeugd. Vanaf zijn elfde speelt hij alleen nog maar in Heerenveen in de jeugd.
Amin speelt in de jeugdteams van Nederland onder de 15, 16, 17 en 18. Hij doet het zo goed, dat Arsenal hem wil hebben. Het is dan 2013. "Als jonge jongen sta je er nog niet zo bij stil. Je bent bezig met voetballen bij Heerenveen en Oranje. Je leven gaat precies zoals het moet. Je voelt je prettig bij het leven zoals het is, maar ik denk dat ik er toen nog niet zo bij stil stond."
Zijn ouders vinden het echter niet slim om naar Engeland te gaan. "Ik had een hele goede tijd bij Heerenveen. Ik dacht ik ga het eerste van Heerenveen halen. Ik voelde me daar thuis. Het was niet een hele moeilijke beslissing. Ik heb er geen spijt van dat ik geen ja heb gezegd."
Amin zit zo nu en dan op de bank bij het eerste elftal van Heerenveen, maar hij komt nooit verder dan het spelen voor Jong Heerenveen. "Ik schoot misschien net tekort. Ik heb er twaalf jaar gevoetbald. Ik draag die frustratie wel altijd met mij mee, dat ik geen enkele minuut gemaakt heb."
Rewan Amin met een oefenwedstrijd in Koudum tegen FC Volendam © Orange Pictures
Begin 2017 meldt een club uit Zweden zich voor Amin. Een bijzondere club: Dalkurd FF. De club wordt in 2004 opgericht door een groep Koerdische immigranten. Om, zoals Amin zegt 'de kinderen van de straat te houden.'
In het stadje Börlange, ruim 200 kilometer boven Stockholm, beginnen ze op het allerlaagste niveau. In 2010 komen ze uit op het derde niveau en in 2015 spelen ze in de Superettan, het equivalent van de Nederlandse Keuken Kampioen Divisie.
Als Amin in februari 2017 naar Zweden komt, speelt Dalkurd nog in Borlänge. Eind 2017 verhuist de club naar Uppsala. Dat ligt 165 kilometer zuidelijker. Daar delen ze het Studenternas IP stadion met een andere club: IK Sirius FK.
De club staat onder leiding van twee rijke Koerdische broers, die van de club een subtopper willen maken. "De investeerders zijn toen bij mij gekomen en het balletje is toen gaan rollen. Ik zat ook een beetje op een dood spoor bij Heerenveen. En bij Dalkurd hadden ze echt plannen met me en met de club. Het plan sprak me aan. Ik dacht dit heb ik nodig."

Verder

Als Amin in 2017 bij Dalkurd komt, spelen ze op het een-na-hoogste niveau. Ze worden meteen tweede en promoveren met Amin naar het hoogste niveau. "Ik heb een fantastisch eerste jaar gehad. Ik ben echt blij met de beslissing die ik toen heb genomen."
Amin is een van de belangrijkste spelers van Dalkurd. Dat zorgt er dan ook voor dat andere clubs interesse in hem krijgen. Östersunds betaalt zelfs 500.000 euro voor Amin.
Östersunds heeft dan net de beker gewonnen in Zweden en in Europa maken ze furore door onder andere Galatasaray, PAOK Saloniki en Hertha BSC uit te schakelen. "Ik had eigenlijk altijd in mijn hoofd om na Zweden de volgende stap in Europa te maken. Of terug naar Nederland te komen. Toen Östersunds kwam dacht ik gewoon niet als bij Dalkurd: daar wil ik gewoon naartoe. Alles ging zoals ik wilde daar."
Amin wordt een vaste basisspeler bij de Zweedse middenmoter. Tot augustus 2020. In de Boras Arena tegen Elfsborg scheurt hij zijn kruisband af. "Ik wil meelopen met een speler en ik voel meteen dat het mis is. Even later hebben we in Stockholm een scan gemaakt. Dan weet je meteen dat het mis is."

Niet één, maar twee operaties

Normaliter staat voor een kruisband zo'n negen maanden, maar voor Amin loopt het anders. "In eerste instantie dachten we dat de buitenband en de kruisband beschadigd was. Het plan was om een donor te gebruiken voor de buitenband. Maar tijdens de operatie bleek dat de buitenband intact was en dat de kruisband wat was beschadigd. Toen is de donor gebruikt voor de kruisband."
Dat blijkt achteraf geen juiste keuze. "Na negen maanden revalideren en twintig minuten in een oefenwedstrijd te spelen en wat trainen, bleek daarna de knie toch niet stabiel genoeg. De artsen zeiden allemaal dat het er goed uit zag, maar het lichaam wilde er niet op reageren. Uiteindelijk zijn we tot de conclusie gekomen de donor te vervangen door een eigen en de revalidatie opnieuw te beginnen."
Amin speelt daardoor twee jaar niet. "Soms voelde dat niet werkelijk. Twee jaar is dan wel echt een lange periode. Soms sta je er dan wel bij stil dat het echt is. Elke dag is dan een nieuwe stap gezet. Je leeft als het ware als een robot. Je hebt geen tijd om er bij stil te staan."
Het contract bij Östersunds loopt af, maar zijn oude liefde Dalkurd heeft wel plaats voor hem. Nadat Dalkurd naar het hoogste niveau promoveerde, degradeerde het daarna twee keer. Als Amin weer kan spelen, zijn ze ook alweer gepromoveerd naar het één-na-hoogste niveau van Zweden. Daar voetbalt Amin nu.
Op 13 augustus mocht hij na twee jaar blessureleed voor het eerst weer spelen.
De droom van mijn vader verwerkelijken. Dat maakt het toch iets meer speciaal.
Rewan Amin over zijn debuut voor Irak
Blijkbaar doet hij het meteen zo goed, dat de bondscoach van Irak hem oproept. Zo gebeurt het dat Amin na twee jaar leed op zijn 26ste voor het eerst mag spelen voor het land dat hij op zijn derde ontvluchtte.
"Het eerste moment dat je weer mocht spelen was heel bijzonder, heel emotioneel. Vooral toen ik de uitnodiging uit Irak kreeg, ik had ik zoiets van: het harde werken wordt beloond. Het was heel emotioneel na twee jaar hard werken, dat deze kans voorbij kwam."

Droom van zijn vader komt uit

Het grootste deel van zijn leven woont hij in Nederland en hij vlucht vanuit Irak als hij drie jaar is, maar dat maakt zijn debuut voor dat land niet minder mooi.
"Natuurlijk ben ik vanaf mijn derde weg gegaan, maar het is toch het land waar je geboren bent. Je krijgt de cultuur ook mee. Mijn vader heeft ook in Irak gevoetbald. In Noord-Irak, in Koerdistan. Op het hoogste niveau. Voor mij was het iets groots. De droom van mijn vader verwezenlijken. Voor mij was het ook bijzonder, maar dat meegenomen, dat mijn vader daar voetballer is geweest, dat maakt het toch iets meer speciaal."
Amin is twee keer eerder in Irak geweest sinds hij op zijn derde het land verliet. Het grootste deel van zijn leven woont hij in Nederland. Maar hij heeft zeker een band met het land Irak. "Het voelt niet alleen maar als mijn land. Nederland is ook deel van mij. Het voelt vooral heel bijzonder dat je iets kunt doen voor die mensen, terwijl je daar niet gewoond hebt."

Debuut tegen Syrië

Irak speelt twee oefenwedstrijden in Jordanië. In de eerste wedstrijd tegen Oman blijft Amin nog 90 minuten op de bank. "Er wonen best veel mensen uit Irak in Jordanië, dus we hadden veel supporters. Dat maakte het wel mooi."
In Amman, de hoofdstad van Jordanië, spelen ze daarna tegen Syrië. Amin komt in de 85ste minuut in het veld en maakt zo zijn debuut. "Het was een bijzonder gevoel. Het is als het dichtbij de wedstrijd is toch weer een gewone wedstrijd. Als de wedstrijd begint, ben je er niet echt mee bezig. Maar na de wedstrijd denk je wel: dit was mijn debuut."
Irak is de nummer 70 op de FIFA-wereldranking. In 1986 haalden ze het WK voetbal in Mexico, waar ze in de groepsfase werden uitgeschakeld en in 2007 wordt Irak kampioen van Azië. Vorig jaar was Dick Advocaat nog bondscoach van Irak, maar nadat zeker werd dat Irak het WK niet zou halen, ging Advocaat weg.
Het team is op dit moment niet goed genoeg voor het halen van het WK, maar volgens Amin is het wel serieus een goede ploeg. "Het niveau is wel echt goed. Best behoorlijk. Maar het is wel anders. Ze zijn wat meer fysiek en wat individueler."

Ooit terug naar Heerenveen

Nu speelt Amin weer bij Dalkurd FF. In de tweede divisie bungelen zij onderin mee. Maar het eerste doel is om weer fit te worden. Amin denkt niet te veel vooruit. "Ik heb vooral geleerd dat je vooral dankbaar moet zijn dat je mag spelen. Dit seizoen duurt nog zes wedstrijden en die wil ik vooral gezond doorkomen. Daarna ga ik wel kijken wat ik wil en wat nog mijn ambities zijn."
Op de lange termijn hoopt Amin dat hij terug kan komen op het niveau voor zijn blessure. "Ik voel me heel sterk, dus ik denk dat dat wel realistisch is. Ik moet nu ritme opdoen, maar ik voel dat dat meer en meer terugkomt en dan denk ik een betere voetballer te worden. Uiteindelijk is het wel het doel om terug te komen naar Nederland."
En dan, als Amin een klein momentje stil blijft en even wegdroomt, zegt hij: "Tja, dan zou Heerenveen natuurlijk wel fantastisch zijn."