Aantal zeehonden dat verstrikt raakt in afval is in elf jaar verviervoudigd

In juli raakte zeehond Tefiti bij Schiermonnikoog verstrikt in afval © Martina Zilian
Het zeehondencentrum in Pieterburen laat komend weekend de zeehond vrij die onlangs op Schiermonnikoog werd gevonden met ernstige verwondingen door afval. Het beest met de naam Tefiti staat symbool voor een alsmaar groter probleem.
Wetenschappers van het zeehondencentrum in Pieterburen, ASeal en Ecomare hebben samen met het Max Planck Instituut namelijk aangetoond dat het aantal zeehonden dat de afgelopen elf jaar in afval verstrikt is geraakt op zijn minst is verviervoudigd in Nederland.
De wetenschappers onderzochten van 2010 tot 2020 data van zeehonden die gewond raakten door plastic afval in zee. Het onderzoek toont aan dat er vanaf 2018 een sterke toename te zien is. Daarvoor ging het om zo'n zeven zeehonden per jaar, maar in 2019 en 2020 waren het er respectievelijk 38 en 37.

Afval uit visserij

Bij verstrikking snijdt het afval in lichaamsdelen, zoals de nek of de flappen, waarbij ernstige verwondingen kunnen ontstaan. In 88 procent van de gevallen ging het om afval afkomstig uit de visserij.
Vooral grijze zeehonden worden slachtoffer, zegt dierenarts Anna Salazar-Casals. "Die zijn nieuwsgieriger dan gewone zeehonden. Daardoor komen ze vaker in contact met vissers en raken ze ook vaker verstrikt."
Het onderzoek toonde ook aan dat zo'n 70 procent van de zeehonden naar het opvangcentrum kan worden gebracht of ter plaatse kan worden geholpen, maar in 20 procent van de gevallen is het niet mogelijk om bij het dier te komen en in 10 procent van de gevallen is de zeehond al dood.
Zeehond Tefiti wordt verzorgd in Pieterburen © Martina Zilian
Tefiti kon nog wel worden geholpen. "Het was een heel diepe wond, maar gelukkig was die niet ontstoken."

Beter opruimen

Het zeehondencentrum roept op een eigen steentje bij te dragen door de stranden op te ruimen. Dat kan zelf, of door bijvoorbeeld mee te doen aan georganiseerde beach clean ups. Want in lang niet alle gevallen loopt het goed af met de zeehond, en voorkomen is beter dan genezen.
"Maar tegelijk komt dit probleem niet door één of twee personen", zegt Salazar-Casals. "Dit moet op hoger niveau aangepakt worden. Zonder regels of wetten kunnen we niet veel doen."