Rense Sinkgraven schrijft duivenmelkersroman: "Geluid van vleugels is verslavend"

De Groninger filosoof en schrijver Rense Sinkgraven, een familielid van de Friese schrijver Anne Wadman, publiceert de eerste Nederlandse duivenroman. Het boek 'Dorus de Doffer' geeft een 'inkijkje' in de bijzondere wereld van de duivenmelkers.
Rense Sinkgraven © Omrop Fryslân, Froukje Sijtsma
Duivenmelkers worden wakker met hun duiven en ze gaan ermee naar bed. Alles staat in het teken van het welzijn van de vliegers. Voor buitenstaanders is die fascinatie soms onbegrijpelijk. Film en schrijver Rense Sinkgraven kwam als klein jongetje al met de duivensport in contact.

Dorus de Doffer

"Met een vriendje ging ik mee naar een buurman met duiven. Hij nam ons mee naar zijn duiventil. We kregen beide een paar duifjes." Op die manier probeerden oudere duivenmelkers de jongens enthousiast te maken voor de sport, die tegenwoordig steeds meer vergrijst.
"De roman 'Dorus de Doffer' gaat over twee duivenmelkers, twee grote concurrenten op de vlucht Sint Vincent, een van de mooiste tochten van het jaar. Het is geschreven vanuit Wicher, de eigenaar van Dorus, zijn wonderduif."
Het boek gaat niet alleen over duiven, maar ook over de liefde. De relatie van Wicher staat behoorlijk op spanning door die fascinatie voor zijn duiven. "Eigenlijk moet je als partner van een duivenmelker er 100 procent achter staan."

Niet alle duivenmelkers zijn hetzelfde "Wicher is de natuurlijke duivenliefhebber, die wil dat zijn duiven vrij kunnen vliegen en leven. Hij laat zijn duiven helemaal vrij. Daar tegenover staat Lambert, die aanhanger is van de vleugeltheorie. Dat is een hele andere wereld. Persoonlijk voel ik meer voor de vrije wijze van Wicher", vertelt Sinkgraven.
Rense Sinkgraven en Martine Koopmans © Omrop Fryslân, Froukje Sijtsma
"Hij was al een visser, afwezig, starend naar zijn dobber. doelloos en daarmee vervuld. Totdat er iets bewoog, onderschoot. Reflex. Hengel op. Vis. Zo voelde het als een duif uit het niets opdook en met samengeknepen vleugels als een steen naar beneden klapte."
Een citaat uit Dorus de Doffer.
"Eigenlijk is die spanning die je voelt op zo'n vlucht verslavend. Je kunt het bijna vergelijken met gokken. Het is een soort adrenaline, een spanning, een schitterend gevoel als je wacht op die duif en opeens klapt er eentje op het hok. Ik voel het nu nog steeds."
Toch nam Sinkgraven afscheid van zijn beesten. "Toen ik in dienst ging, verzorgde mijn moeder de duiven, maar toen ik later ging studeren, ben ik ermee gestopt en ik zou het nu ook niet meer willen." Toch voelt hij nog altijd dat speciale gevoel als er duiven aan komen vliegen.
Martine Koopmans © Omrop Fryslân, Froukje Sijtsma
In Buitenpost woont de 25-jarige Martine Koopmans, een vrouwelijke duivenmelker, die met haar duiven regelmatig in de prijzen valt. Ze raakte verslingerd aan de sport door haar vriend Booij. "Eerst waren we elkaars concurrenten, maar nu vliegen we samen. Er is geen dag dat we niet met de duiven bezig zijn."
Martine valt op, omdat ze een jonge vrouwelijke duivenmelker is. Dat is ook de reden dat Sinkgraven dit boek wilde schrijven. "Het is een prachtige sport, maar het kalft ook af en dat is zonde. Ik hoop dat ik met deze roman de liefde voor de sport kan meegeven."
Luister naar de reportage van verslaggever Froukje Sijtsma