Kollum: "Iepen brief oan Femke"

08 aug 2020 - 08:34

"Hoi Femke, hjir even in berjochtsje fan Rahul. Do silst my net kenne, ik wenje yn Bhopal, dat is in grutte stêd yn Yndia. Miskien hast by dyn skiednislessen wolris heard fan de giframp dy't hjir yn 1984 plakfûn.

Ferdinand de Jong - Foto: Omrop Fryslân

De toan fan Ferdinand de Jong

Ik bin dus Rahul, 14 jier lyn berne as immen út de leechte kaste, se neame ús de Dalits. Asto miskien net witst wat in kaste krekt is, ferwiis ik dy graach nei Google. Ik haw gjin heit mear, dy is in jier lyn ferstoarn, hy wie noch gjin 40 jier. Ik haw doe syn wurk oernaam, want mem en myn lytsere suskes fertsjinje net genôch om rûn te kommen. Myn âldere suske is in moanne lyn as jogori by ús weirekke. Mem hie it der swier mei, mar it koe net oars. We sille har grif net wer sjen, want sa giet it, faak bedarje moaie famkes sa as myn suske út de leechste kaste ergens op in plak yn de prostitúsje.

Iksels wurkje as skjinmakker fan de rioelen hjir yn de stêd. Do silst miskien wolris in putdeksel yn de dyk sjoen hawwe, dy hawwe we hjir ek. Dêr krûp ik moarns yn en nei in oere as wat mei ik even frisse lucht happe. Heit is troch fergiftige gassen om it libben kaam, ik hoopje dat my dat net oerkomme sil.

Femke, hiel soms slûp ik wolris in biblioteek binnen. Dêr meie wy as Dalits eins net komme, mar ik ha mysels lêzen leard. Net allinnich ús eigen taal, mar ek Ingelsk. Skriuwe is wat dreger, omdat myn hannen eins net mear skjin wurde wolle troch it wurk yn de rioelen en se my amper papier gunne, lit stean in pinne om mei te skriuwen. In meiwurkster fan de byb seit dat ik in soad talint haw as it op taal oankomt en dat it sa skande is dat ik in Dalit bin, om't de kâns sa lyts is dat ik der wat mei dwaan kin. Ien dei net wurkje betsjut ommers dat mem en myn suskes gjin iten krije en net eltsenien is hjir in Slumdog Millionaire, dat silst wol begripe.

Mar ik kaam fia de sosjale media tafallich dyn ferhaal yn HP/De Tijd tsjin, bêste Femke. Google hat it even foar my fertaald en it begrutte my daalks ta de teannen út om dy. Do hast in hiele drege perioade op dit stuit mei dy coronaboel. Sa skande foar dy datst net gewoan dysels wêze kinst. Net nei in festival bygelyks. Of nei dyn beppe ta. Ik haw myn beppe net kend, want dy wie al wei doe't ik op de wrâld kaam. En do kinst ek net gewoan nei it bûtenlân om dyn fakânsje te fieren.

Wy sjogge, as we oan it wurk binne, boppe de grûn in soad westerske toeristen. Se freegje faak nei it plak dêr't yn 1984 it fabryk fan Union Carbide stie. Dat bedriuw makke bestridingsmiddels en se hawwe my ferteld dat der by dy ramp methylisocyanaat ûntsnapt is. Dat koste hjir sa'n 10.000 minsken harren libben. Ek út de oare en hegere kasten, dêr joech dat gif neat om.

Mar genôch oer my, gau werom nei dyn mislike simmer. Ik hoopje dat it tal slachtoffers yn dyn neiste omjouwing nul bliuwe sil, hjir yn Yndia binne al mear as 40.000 minsken ferstoarn. Wy hawwe hjir yn de wyk dêr't wy wenje gjin sikehûs en fiif as seis minsken yn ien sliepkeamer is frij normaal, dus 'social distance' sil hjir net slagje. Hooplik kinst gau wer nei in festival ta yn ien as oare flashy outfit, dat gun ik dy fan herte, Femke. Trouwens, dat is wol leuk om te sizzen, grutte kâns dat dyn leuke topke of wikkelrokje hjir yn Yndia troch famkes fan myn leeftiid makke binne. Dyn skuon ek, tink ik.

Bêste Femke. Ik moat wer oan it wurk, mar ik winskje dy alle goeds ta, ek mei dyn stúdzje neurology. Miskien kinst nei dizze weardeleaze coronatiid in kear nei Yndia komme, dat soe pas fet wêze!

Mei hertlike groetnis, Rahul.

Ps: Myn suske hjit Ishira. Ik mis har."

(advertinsje)
(advertinsje)