Earrebarredoarp is der eins wol klear mei, "mar de bisten komme hieltyd wer werom"

14 jul 2020 - 12:37

Al mear as 30 jier is Sabine Leffertstra belutsen by it Earrebarredoarp yn Eagmaryp. Se hat hiel wat earrebarren kommen en gean sjoen. "Eins binne we der no wol klear mei, mar in earrebarre is trou oan it nêst. Dus se komme hieltyd wer werom."

Sabine Leffertstra - Foto: Omrop Fryslân, Miranda Werkman

Ferslachjouwer Miranda Werkman is yn it Earrebarredoarp

"Ik ha se fannemoarn even teld", seit Leffertstra. "We ha hjir 29 jongen. Dat hat der wolris folle minder west. We draaie in poerbêst jier. En dizzen rêde it allegearre wol op."

"Earrebarrepykjes binne net wetterticht"

Lytse earrebarren kinne net sûnder de âlders. "As se berne wurde, binne se sa lilk as wit net wat. Grutte poaten, in swarte snaffel, en griis dûns. Mar se binne net wetterticht. Dat komt pas nei trije of fjouwer wiken. Dan komme de fearkes, en dan kinne se wat mear ha. Oant dy tiid moatte de âlden der op sitten bliuwe."

"It giet no sa goed mei de earrebarren dat we se gewurde litte kinne. Mar se komme hieltyd wer werom. Dus we hâlde se wol yn de gaten."

"It giet no folle better"

It earrebarredoarp is in begryp is Eagmaryp, en ek yn de omkriten. "Mear as 30 jier lyn wie der in buorman, dy hie se sjoen yn Utrecht. En yn de Lege Wâlden hiene we earder altyd earrebarren. Hy woe der in plakje foar fine, by ien dy't sa gek wie om wat romte ter beskikking te stellen. Dat wiene wy. En no, 32 jier letter, binne se der noch. "

"It giet no folle better", seit Leffertstra. "We krije berjochten út de omkriten, fan minsken dy't ek nêsten sjogge. Mar we dogge der neat mear oan."

"It is no oan de natuer."

Trefwurden: 
Eagmaryp earrebarre
(Advertinsje)
(Advertinsje)