Kollum: "Dracula, sit!"

06 apr 2020 - 08:28

"'Meie wy in hûn?' Hast alle wiken komt dizze fraach wol foarby. Sûnt wy bûtenút wenje, fine de bern it heech tiid foar in hûntsje. De buorlju ha allegear sa'n blaffend gefal, dus wêrom wy dan net? En alle kearen belove se mei de hân op it hert dat se 'm écht écht écht útlitte sille moarns betiid. En dat se écht écht écht de stront opromje sille om hûs hinne. Beloften dy't my hiel bekend foarkomme.

Foto: Omrop Fryslân

De Toan fan Nynke van der Zee

Doe't wy lyts wiene, stie in hûn ek alle jierren op ús ferlanglistje. En krekt as no krigen wy as bern ek altyd nee op it rekest. Mei presys deselde arguminten: in hûn kostet te folle tiid en gedoch. As bern wiene wy der hillich fan oertsjûge dat ús heit en mem echt net alles hoegden te dwaan, om't ik, myn broer en suske álle tiid dy't wy hiene, oan it bist spandearje soenen.

Dit soart diskusjes waarden by ús besprutsen yn in famyljegearkomste. In gearkomste mei ús heit en mem, en wy as trije bern. Fan tefoaren waard der in aginda makke, mei dêrop alle punten dy't wy behannelje woenen. Ientsje dêrfan wie steefêst de winsk om in hûn. Us mem hat noch in oantal fan dizze aginda's bewarre. Skuorst dy de bûsen út ast lêst wêr't wy destiids oer gearkamen. Fan ús winsken foar it waarm iten oant de fakânsjebestimming.

Al hoe faak wy der ek oer gearkommen ha, der kaam úteinlik gjin hûn. Krekt sa't der by ús no ek gjin hûn komme sil. Gelokkich hiene de bern al rap in oar foarstel. 'Meie wy dan pykjes ha?' Dat like ús in poerbêst idee. Dus sûnt ferline wike skarrelje der trije lytse hintsjes yn ús hinnehok. De bern binne der net wei te slaan. Want ek al is it dan gjin hûn, dizze piken krije sa'n bytsje deselde training.

De jongste hat syn pykje de namme Dracula jûn. It hiele wykein wie er yn it pikehok te finen. 'Sit Dracula', hearde ik him roppen, wylst it pykje rêstich trochskarrele. 'Spring! Blijf! Vlieg!' De kommando's fleagen it hintsje om de earen. Mar wat der ek roppen waard, der barde hielendal neat. Dochs wie de trainer oan de ein fan de dei tige tefreden. 'Hy lústeret al supergoed', wie de konklúzje.

Ek wy wiene optein mei de pykjes. Alle dagen in aaike, gjin gedoch mei útlitten en moarns en jûns allinnich efkes koekeloere oft se alle trije noch yn it hok sitte. Mar dêr fersinden we ús yn. Dizze lytse hintsjes moatte nammentlik in aardich ein de trep op foardat se boppe yn it nachthok binne. En dat blykt dreger as dat wy tocht hienen.

Jûns as it tsjuster wurdt, krûpe se yn it grutte hok ûnder mei harren trijen yn in hoekje. Op bêd gean, ho mar. En dus bringe wy tsjintwurdich alle jûns ús trije pykjes op bêd. Wy lêze se noch krekt net foar, mar it skeelt net folle.

Dat sis ik no wol hiel stoer. Mar earlik is earlik: wy skite beide sân kleuren as wy dy lytse miny-dino's pakke moatte. Dy primende kraaleachjes, dy grauwe poaten en dat skerpe snaffeltsje: ik fyn it hielendal neat. Mei de wurkmoffen oan doar ik se krekt te pakken. Mar o wee as se dan begjinne te flapperjen mei de fleugels. Ferskriklik.

Dus ik tink dat wy de piketrainer mar efkes freegje moatte oft er syn hintsjes ek leare kin om jûns op bêd te gean. Dan kinne wy tenei ek wer mei de hinnen op stok."

(advertinsje)
(advertinsje)