Kollum: "Myn dûnsfoby"

22 jul 2019 - 08:31

"Soms moet je dansen met wie er op de dansvloer staat." Dat sei Mark Rutte foarôfgeand oan syn besite oan de Amerikaanske president Donald Trump. Rutte krige in soad fragen wêrom't er yn petear gong mei in president dy't elkenien op 'e kast krijt mei syn krityk en boute útspraken. "Och", sei Rutte, "soms moet je dansen met wie er op de dansvloer staat."

Nynke van der Zee - Foto: Omrop Fryslân

De Toan fan Nynke van der Zee

No sjoch ik Rutte sa gau noch net dûnsjen. Sterker noch, neffens my binne syn dûnskeunsten like stiif as syn Ingelske útspraak. Mar miskien ûnderskat ik 'm. En eins mei ík der ek neat fan sizze, want ik dûnsje sels as in knobbelswyn mei yngroeide teanneils. Ik bin like fleksibel as in flaggestok mei in dûbele hernia. Mei oare wurden: my hoechst net op de dûnsflier te setten.

Doe't ik lyts wie tocht ik - krekt as elk bern - dat ik wol knap dûnsje koe. Oant ik útnoege waard foar in dûnsfeestje fan in freondintsje. Sa'n feestje dêr't elkenien yn in middei tiid itselde dûnske ynstudearret om oan de ein fan it feestje in optreden te jaan. Ferskriklik. Ik koe dy paskes mar net ûnthâlde. Ik seach mysels yn dy grutte spegel alles krekt fiif sekonden letter dwaan as de rest. It seach der net út.

Dat wie it begjin fan myn dûnsfoby. Wêr't wy ek binne, ik besykje sa min mooglik te dûnsjen. It leafst stean ik by de bar en hâld ik my beet oan twa bierkes - yn elke hân ientsje. Mar soms kin it net oars en moat ik wol op de dûnsflier stean. Dan fiel ik my sa ferrekte sneu. Ik wól wol dûnsje, mar ik kin it net. Wier net. Myn moves sjogge der net út. Dat wit ik fan in fideo. Ja, alwer in fideo.

Twa jier lyn wie ik op in feestje dêr't wy útnoege wienen om te toeterjen. Nei ús blazen stie it bier kâld. Ien bierke waarden der twa en dat waarden der úteinlik safolle dat ik hiel efkes fergeat dat ik net dûnsje koe. Op de dûnsflier die ik de kameledûns, myn eigen betochte dancemove. Dêrby liket it - of better sein: móat it lykje - as ryd ik op in kameel.

Mar doe kaam it. Nei de kameledance betocht ik in twadde fariant fan myn eigen dûns, dat wol wat like op it ferdedigjen by kuorbal. It fielde fantastysk, mar yn werklikheid like it op fleanen. Ik transformearre yn in Boeing 747, dy't mar net fan de grûn komme koe.

Dat ûntduts ik pas doe't ik in dei nei it feestje it filmke tastjoerd krige fia Whats App. Mei in katerige kop beseach ik myn dûnskeunsten. Aldermachtichst, ik skrok fan mysels. As in dronken sjiraffe stroffele ik oer de dûnsflier. Der sneuvele sels in hiel tafeltsje mei glêzen troch myn wylde earmgebaren. Ik sprong fan links nei rjochts, as moast ik auto's op de Wâldwei ûntwike. Mei oare wurden: it wie slapstick tot en met.

En doe ha ik mei mysels ôfsprutsen dat ik noait wer dûnsje. As it echt net oars kin, doch ik de felichste dûns dy't der mar is: de Carola Smit-move. De sjongeres fan BZN kin neffens my ek net dûnsje en docht op it poadium altyd itselde paske. As in Russyske matroesjka skommelt se fan links nei rjochts. Feilich, op it ritme fan de muzyk en net te yngewikkeld. Dêr woe ik it tenei ek mar by hâlde. Gjin kamelen of Boeings mear, want kwa dûnsjen bin ik no ienkear net sa'n heechfleaner."

(Advertinsje)
(Advertinsje)