Kollum: "Ruge romantyk"

10 nov 2017 - 08:23

"Ik doen myn stikky fandaag in ’t Bildts, want der is op ’t heden heel wat over in ‘t nijs met de herindeling fan de gemeentes. Ik kom sels fan Ouwe Laai en der staat ‘n kroechy met de naam ‘De Drie Gemeenten’, want ‘t klaine dorpy hoorde froeger bij Luwteradeel, Ferwerderadeel èn bij ‘t Bildt.

Ons huus ston in Luwteradeel, maar ‘t kaatsen hew ik leerd op ‘t Bildt en dat het altyd myn favoryt weest. Ik fyn de hele omgeving fan Ouwe Laai mooi, maar at ik na ‘t Bildt gaan, dan gaat myn hart echt open. Ik weun nou in Warten en dat is ok ‘n leuk dorp met arige minsen. Wij hewwe ‘n heel fijn huus, maar ‘t Bildt blyft myn thús.

Ik hew ok ‘n paar jaar op Nije-Syl weund en der fon ik ‘t ok heerlik. At ik met de hônd na de seedyk ging, had ik altyd ‘t gefoel al liep ik in ‘n skilderij. D’r binne mînsen, die’t d’r doad niet lêge wille, omdat se ‘t feul te kaal en te koud fine. Maar ik kon altyd soa geniete fan de seisoenen, de rúmte, de rust, ‘t een wezen met de eleminten; ‘t taaltsy fyn ik ok prachtig.

‘t Kin wel hard waaie op ’t Bildt en soadoende bin ik froeger wel eens teugen ‘n boom anwoeien. Ik fytste út skoal werom na huus, kreeg ‘n poester in ‘e rûg en der ging ik. Ik fertelde dut lessen teugen ôns maisy, doe’t wij even op Ouwe Laai weest waren. Pake en bep weune der nag altyd en ik wees de boom an. Se most d’r om lache en kon hur der niks bij foorstelle. In Warten kin ‘t ok wel waaie, maar ‘t is toch âns. De ruge romantyk fan ’t Bildt hest hier aigenlik niet.

At ’t stormde en de see an de dyk toe ston, dan mocht ik altyd graag even op ‘e seedyk sien. De hoge, wilde golven en de floitende wyn om ‘e oren, lieten mij foele, dat ik ok onderdeel bin fan de netuur. ‘t Is maar een half uur rijen, maar ‘t kin soms wel ‘n jas skele met wer‘t wij nou weune. Dan kom ik in ‘n seumerjurky op Ouwe Laai, maar dan slaat de kouwe seewyn dij der drekt weer om ‘e bloate bonken. Ik mot eerlijk sêge, dat ik die frisse wyn op sokke mominten niet mis en de loute in ‘t midden fan Frysland wel waardere kin, fooral in de seumer.

Myn eerste en enige ‘me too’ erfaring waar ok op ‘t Bildt. As kines gingen wij faak naar ‘t swimbad in St.-Anne en doe’t wij ‘n keer werom na hús toe fytsten ston d’r in potloadfinter in ‘e bossys. Dat waar wel even kel worre, maar ok wel grappig, want ‘t waar echt soa’n sútler met niks om sien te laten. In ‘t swimbad waar ‘t altyd leuk en ik hew der heel wat skúmblokken en trekdroppen opfreten. Soa nou en dan koop ik nag wel ‘s n púdsy met trekdrop en at ik dat proef, dan bin ik soa maar weer werom in ‘e tiid.

‘t Bildt… foor mij binne ‘t omtrint twee magise woorden, der’t ik mij fortendalik goed deur foel. Gelukkig dinkt myn man der ok soa over. Wij binne troud in St.-Anne en sêge wel ‘s teugen nander dat, at de kiness allegaar hur plakky fonnen hewwe, dat wij meskien wel weer werom wille. Wat dat angaat is ’t mooi, dat se de naam anhouwe na de herindeling, want wer motte je âns hine? Die grînspalen kinne dus soa gau mooglik wel weer de grônd in."

Trefwurden: 
De Toan fan Hilda Talsma
(Advertinsje)
(Advertinsje)