Kollum "De fetskuorre - in krystkollum"

22 des 2015 - 08:29

Willem Schoorstra (1959) is skriuwer en komt fan Ternaard. Yn it ferline publisearre hy in oantal (Frysktalige) romans wêrûnder 'De Ofrekken', 'Swarte Ingels' en 'Redbad'. Syn lêste wurk is in boek oer Grutte Pier. Willem skriuwt maatskippijkritysk, mei faak in humoristyske ûndertoan en is te folgjen op Facebook.

"Lêsten ride ik by jûntiid troch de provinsje. Ik wie op de weromreis fan in noflike gearkomste. De nacht wie tsjuster, sa’t Fryske nachten yn de winter noch tsjuster wêze kinne. It wie rêstich op de dyk. De muzyk dy’t ik oan hie, klonk, mei troch de yntime romte fan de auto, better as thús. De kilometers gliden elk foar oar ûnder de tsjellen troch. Tiid ferlear syn betsjutting. Dat is te sizzen: oant de mage begûn te rommeljen. Ik waard sa roppich as in hynder. Want ek al hie de gearkomste noflik west: der wie ús neat yn de hals waaid. De mage wie hol, en hy rommele sa bot dat se in Grinslân alwer senuweftich waarden.

Fan dat momint ôf begûn it grutte útsjen nei in snackbar. Ik kaam by plakjes lâns dêr’t ik net fan wist oft se in fetskuorre hiene, dus ried ik dy foarby, om net ûnnedich tiid te ferliezen. Fan ’e weromstuit trape ik it gaspedaal fierder yn. En doe, krekt op in momint dat ik tocht dat it neat mear wurde soe, seach ik it. Oan de râne fan in doarp ljochte in boerd op, om beurten yn read en blau: Open. Mei in ôfbylding fan in pûdsje patat derby. Bliid sloech ik ôf en sette de auto op in lyts parkearplak. 

Ik wie de iennichste klant. Yn de fitrine leine trije hamburgers en twa kroketten. Op de eftergrûn spile in radio. Mar der wie net ien te sjen. Pas doe’t ik teloarsteld ôfstekke soe kaam in man foar ’t ljocht. Bril, pluzich burd, in bytsje snústerich. Hy ferûntskuldige him. Sei dat er de bel net heard hie. It gehoar waard minder. Oars wie dat gjin probleem, want dan hearde syn frou it wol. Mar de frou wie fuort. Dy hie him fjirtjin dagen lyn fan de iene op de oare dei foar in oare fint sitte litten. Dat no stie er der allinne foar. Hy seach my treurich oan, en frege wat ik ha woe. Omdat ik tiid genôch hân hie om dêroer nei te tinken, dreunde ik flot myn bestelling op. Hy knikte, en smiet it guod yn it hite fet. 

In bytsje ûngemaklik socht ik in taffeltsje út om oan te sitten. Bûten treau de nacht tsjin de ruten. Even letter sette de man de snacks foar my del. Hy gie wer nei efteren, sei er, dat as ik klear wie moast ik mar ‘troch de bel rinne’, sa’t er it neamde. Ik knikte, en hy ferdwûn. Flugger as oars behimmele ik de patat, it lihan-boutsje en de Kwekkeboom kroket. Dêrnei rûn ik troch de bel. No wie er der samar. Ik rekkene ôf, en de man sei dat er bliid wie dat er mei ien praten hie. Ik stuts de hân op en betanke him.

Doe’t ik it tsjuster bûten it doarp ynried, seach ik yn de efterútsjochspegel it boerd read en blau opljochtsjen: Open. It joech my in mankelyk gefoel. Mar de snacks wiene hearlik."

Diel dit berjocht op:
(advertinsje)