De toan fan Henk van der Veer: "Groate bewòndering foar Klussers & Túnierders"

23 aug 2021 - 08:34

"Klusse en túniere, met beide hew ik noait wat had, helemaal 2 x niks. As psycholooch fan'e kouwe groan soek ik un oarsaak in ut ferleden fan myn jeugd. At ik al us un lekke fytsbaan had en dy repareare wú, dan moest ik altyd earst soeke om ut blikken doaske fan Simson.

Un prachtech stileard blikken doaske, met roaie en swarte letters, dat fon ik dan wel wear moai. Dêrin sat dan solúsy met ander bandenplakmateriaal. Wist ik feul wat solúsy was. Lym dus.

At ik ut doaske dan eindeleks fonnen had, ging ik naar myn fyts met de lekke baan en deed de fyts op 'e kòp, ut sadel op 'e groan. En dan begon ut gepruts, de bannewippers flogen bij mij alle kanten út. Kreech de fingers meastal klem. Harrekrasje wat un ellende. At ik de baan der dan ou had, de swarte binnenbaan in un tobke met water.

Brubbeltsjes dy't omhooch kwamen. De dúm op ut gatsjeplak, droge late en skúre met waterproof skuurpapier. Plakker der op en dan probeare su'n half oppomte binnenbaan wear op ut plak te freubelen. Nou dêr bleef ut dan meastal bij en nam myn fader ut klusje over omdat ut mij nyt lukte. Wear un technys trauma riker.

Ut sú later ok noait mear wat wurde met alles wat ok mar un bitsje met technyk te maken had. Ik hew der frede met. Foar lui dy't alles make wat hun ogen siën hew ik dan ok groate bewondering en pries ik dy lui meastal de hemel in. Bij mij is ut altyd 'wat myn ogen siën, ferniele myn hannen.' Gelukkech wille de technise minsen mij altyd wel helpe. Dat fyn ik mar wat joppech en fijn.

Met túniere, presys utselde ferhaal. Dat deed myn fader ok al. We hadden in de Napjusstraat mar un klein túntsje, mar dêr groeiden wel de moaiste dahlia's. Ut is nòch altyd myn lievelingsbloem en at ik later myn laatste ritsje doën, magge der wel fan dy kleurege nasomerbloeiers op ut deksel fan 'e kist.

Ut was ok wear un heel ritueel hoe't dy dahlia's tòt folledege bloei kwamen, meastal gingen dy eind mei de groan in. Foarou had myn fader dan un diepe kúl graafd wêr't hij un week earder de blauwe jeiter út ut putsje fan achter in'e steech deponeard had. Waarskynlek sòrgde dy blauwe jeiter foar húmusrike groan en dêr houwe dahlia's fan. Wij hadden de meast moaie dahlia's in alle kleuren fan'e regenbooch.

At we der dan wear un antal weken fan genoaten hadden, gingen de dahliaknollen út de groan en ferhúsden naar de sòlder op un moai drooch plakje. Der lagen altyd un paar ouwe kranten in ut Blue Band doaske. At ut dan wear foarjaar was mocht ik de knollen fan sòlder hale. Ik las dan earst even dy kranten fan un paar maanden teruch. Ut planten fan de knollen liet ik moai an oans fader over. Ik had un hekel an rourandsjes onder myn nagels.

Nee, foar mij was al froech dúdelek dat ik myn broad met boaterhamwurst nyt met de hannen ferdiene sú. Praatsjemaker en skriëver dat lach en leit mij beter.

Selfrefleksy is mij seker nyt freemd!"

(Advertinsje)
(Advertinsje)