De toan fan Henk van der Veer: "Un gerdyntsje, mear is ut nyt"

16 aug 2021 - 10:14

"Ik lêch te staren naar de witte systeemplafònplaten met hier en dêr un Escherafbeelding. Ik wacht op de dingen dy't gebeure salle. De knoopkes fan ut blauwe operasyjaske drukke hinderlek op myn bloate ruch. De bloëddrukmeter om'e rechter bovernarm foëlt ok al nyt noflek.

Nòrmaal sproken doën de ferplegers de baan om myn linkerarm. Diskear nyt. Suster J., met kipefel op'e arms, het twee kear ferkeard prikt in myn linkerarm, dat nou sit ut infús an de rechterarm. Har kollega H. het mij wel in éénkear goëd prikt. Nou lêch ik te wachten.

Dan is der beweging. Suster J. komt achter de baly fut en doët de gerdinen naast mij dicht en kreëart su un kamerke fan stof. De deur gaat open. Un man fan myn leeftyd met un wilde bos griis haar loopt richting de baly en leit der papieren del. Hij oversiët de kamer. Ik lêch te wachten. De wilde bos haar ferdwynt wear.

Dan gaat de deur opnieuw open. Ik siën dat twee ferpleegsters in blauwe operasykleding un bêd naar binne rollen. Der leit un begin fijfteger op ut bêd. Un man. Un frou met un foarjaarsjas over de arm loopt achter ut rollende sikenhúsbêd an. De blauwe susters ride de man routineus achter de gerdinen naast mij. De beide ferpleegsters ferdwine wear. Suster J. nimt hun plak in. Ik hoar de frou met de jas over de arm gúlen. Intêns. Myn foëten binne stienkoud. Ik hew un droge moan. De frou an de overkant staart mij an. Har ogen staan grillech in har hoofd.

Dan begint suster J. te praten. Dat ut un dreun is is. Dat se begripe kan dat ut onferwachts komt. Dat ut bericht wel even ferwerkt wurde mut. Dat dokter de papieren foar ut weekend al klaar het. Dat se mòrren met dokter prate salle. Dat dokter alles út lêge sal. Dat dit, dat dat. De man troast syn frou. De frou gúlt allienech mar. De suster laat ut stel even met syn tweeën. De frou begint nou te praten dat se freeslek skrokken is fan de útslach. Darmkanker. Kòp op seit de man, kòp op seit de frou.

Der sit mar un gerdyntsje tussen myn bêd en dat fan de man. Ik waan mij in un klinys foarpòrtaal fan de hel.

Ik hoar de saaldeur wear open gaan. De susters in blau staan an myn bêd. Frage naar myn geboartedatum. Sette dan de sokken der in, skúve ut mobile bêd deur ut smalle gankje tussen de saal en de behandelkamer. Dêr staat de man met ut grize haar mij op te wachten.

Ik hew gyn flau benul hoe lang ik fut weest bin, at ik wear op saal lêch. Suster J. geeft mij twee stukjes broad. Suster J. is blij met de útslach dy't ik kregen hew. Ik weet nergens fan. Ik bin un gedeelte kwyt. Ut skynt dat ik mear drinke mut. Dat is goëd het de grize krullebos seid. Divertikels binne krekt kleine ballòntsjes. Kan helemaal gyn kwaad.

Ut bêd naast mij staat leech. Op ut kussen leit un blau operasyjaske. Netsjes opfoud. Un keurege man."

(Advertinsje)
(Advertinsje)