Vrijwilliger hospice: "Door het met elkaar te doen, houd je het twintig jaar vol"

01 okt 2020 - 08:00

"Het is alsof het een warm dekentje is", zo omschrijft Gerrie Hendriks hospice De Kime in Sneek. Al bijna twintig jaar is ze er vrijwilliger: in dat huis waar mensen in alle rust kunnen sterven. Gerrie heeft er veel meegemaakt. Mooie momenten, maar ook ellende, ziekte en het verdriet van andere mensen. Het heeft haar als persoon veranderd.

Hospice Snits 20 jier: Gerrie

In mei 2001 begon Gerrie als vrijwilliger. Toen ze bij de opening van het hospice was, had ze meteen interesse. Toch was er ook iets wat haar tegenhield. "Mijn broer was toen net overleden, hij was 29 jaar. Daarom wist ik niet of ik dat wel aankon."

Toen de mensen van het hospice bij haar in de kerk kwamen om erover te vertellen, heeft ze het besluit genomen om vrijwilliger te worden. 'Ik kan altijd ophouden als het niets is', dacht ze bij zichzelf. "Maar ik ben nooit weer weggegaan."

Als vrijwilliger is Gerrie verantwoordelijk voor allerlei verschillende zaken. "Ik sta aan het bed. Dus ik help onze gasten met eten als ze dat niet kunnen, help ze naar het toilet en ondersteun de thuiszorg. Daarnaast doe ik ook de boodschappen en kook ik voor de gasten."

Warmte

Maar het belangrijkste voor een vrijwilliger is de warmte die ze kunnen geven aan de gasten. "We proberen het voor onze gasten zo fijn mogelijk te maken", vertelt Gerrie. "Ik kan me nog herinneren dat iemand graag hete bliksem wilde eten, maar ik had het nog nooit gemaakt. Ik heb het gewoon geprobeerd te maken. En we hebben hier bijvoorbeeld iemand gehad die Kerst nog wilde meemaken. Toen hebben we met de familie geregeld dat die persoon een kerstboom in zijn kamer kreeg, midden in de zomer. Dat soort dingen vergeet je niet."

Foto: Omrop Fryslân

Soms is niks zeggen het allerbeste, niet iedereen kan over de dood praten.

Gerrie Hendriks, vrijwilliger

In de laatste dagen kunnen de gesprekken heel waardevol zijn voor de gasten. Toch gaan die gesprekken niet altijd over de dood. Gerrie: "Je weet soms niet wat je moet zeggen als iemand gaat sterven. Heel veel mensen denken dat wij geestelijke gesprekken hebben, maar dat is niet zo. Soms is niks zeggen het allerbeste, niet iedereen kan over de dood praten."

Hoe houd je dit twintig jaar lang vol?

"Door het met elkaar te doen, houd je het twintig jaar vol. Je doet het niet alleen, je doet het met elkaar", vertelt Gerrie. "Sommigen denken dat we hier allemaal met een lang gezicht lopen, nou echt niet! We hebben heel veel lol met elkaar. En ook met de gasten die er liggen, hebben we ook lol. Dat is heel dankbaar."

"Tranen kun je niet tegenhouden"

In die twintig jaar zijn er naast warme momenten ook genoeg moeilijke momenten geweest voor Gerrie. "Tranen kun je dan niet tegenhouden. Dan lopen wij de kamer weleens uit en laten wij ook een traan. Dat gebeurt."

Bij Gerrie gebeurt dat bijvoorbeeld wanneer er jonge mensen liggen, of oud-vrijwilligers van het hospice, die ervoor kiezen om daar te sterven. "Dat is moeilijk", zegt Gerrie. "Dat komt heel dichtbij. Ik vind het dan ook moeilijk om die stap te zetten in die kamer. Hoe is diegene? Hoe ligt hij erbij?"

Ze vroeg aan ons of we voor haar wilden zingen. Dat hebben we gedaan met een paar. Daar word je wel rijker van, absoluut.

Gerrie Hendriks, vrijwilliger

Drie weken geleden lag er nog een oud-vrijwilliger bij hen in het hopsice, vertelt Gerrie. "De familie zei dat ze hun moeder altijd hoorden over het hospice, hoe fijn dat was." Gerrie denkt op die momenten wel na over wat ze emotioneel aankan. "Als het te intiem wordt met iemand die ik ken, dan laat ik de vrijwilliger het altijd doen."

Toch is Gerrie wel blij dat ze op zo'n moment iets voor een ander kan betekenen, hoe zwaar dat soms ook is. Zoals met de oud-vrijwilliger: "Ze vroeg aan ons of we voor haar wilden zingen. Dat hebben we gedaan, met een paar. Daar word je wel rijker van, absoluut."

Foto: Omrop Fryslân

Omrop Fryslân maakt een mini-serie over hospice De Kime in Sneek. Woensdag was het tijd voor de eerste aflevering. Daarin vertelt coördinator Berber Roelofsen dat de behoefte aan een hospice steeds groter wordt, maar dat uitbreiding voor hen geen optie is.

Vrijdag vertelt David Dijkstra zijn verhaal. Hij heeft prosttaatkanker en ligt nu sinds een paar weken in hospice De Kime in Sneek. Voor hem en zijn familie is het de beste oplossing om zijn laatste dagen rustig en in een warm huis door te brengen.

Trefwoorden: 
Sneek hospice De Kime
(Advertentie)
(Advertentie)