Donorkind Betty Veldman heeft haar biologische vader gevonden

25 okt 2018 - 19:43

Na een zoektocht van bijna 10 jaar heeft donorkind Betty Veldman uit Drachten haar biologische vader gevonden en ontmoet. "Het was fantastisch. Een heel onwerkelijk moment. Veel meer dan ik dat ooit verwacht had", zegt Betty. Met behulp van een donordetective, DNA-testen en een acht meter lange stamboom is Betty's DNA-puzzel nu eindelijk compleet.

In 2010 kreeg Betty te horen dat haar vader, die al lang geleden was overleden, niet haar echte vader was. Haar moeder had gebruik gemaakt van een anonieme donor bij de Kremer Kliniek in Groningen. Toen ze dat wist, kreeg Betty het gevoel dat ze wat miste in haar leven en begon ze haar zoektocht naar meer informatie.

In december 2017 vertelde Betty voor de eerste keer haar verhaal in Fryslân Hjoed. Aanleiding daarvoor was de Facebookgroep Kremerkids. Die heeft Betty opgericht voor donorkinderen en donoren, zodat die verbonden zijn aan de Kremer fertiliteitsklinieken in het noorden. Met deze groep wil Betty ervoor zorgen dat donorkinderen en donoren aan elkaar gekoppeld kunnen worden. De groep heeft, naast de match van Betty, veel opgeleverd.

Een onverwacht telefoontje

"Nadat ik de DNA-match kreeg met mijn vader, was het plan dat ik via het FIOM contact zou zoeken. Maar het was mij veel te ingewikkeld en duurde te lang. Daarom heb ik hem afgelopen week opgebeld. Maar toen was hij niet thuis." Betty had het alweer naast zich neergelegd, maar toen werd ze op maandagochtend wakker gebeld.

"Ik zag zijn naam op het scherm van mijn telefoon staan. Ik was helemaal van slag." Toen Betty opnam wist ze eigenlijk niet waar ze moest beginnen. "Ik heb het er maar gewoon uitgegooid. Het was eerst heel lang stil aan de andere kant, maar daarna had hij heel veel interesse en zei dat hij mij graag wou ontmoeten."

Dezelfde kin, wangen en lengte

Een dag later is Betty naar hem toe gereden. "Hij had de tranen in de ogen toen hij mij zag en was helemaal ontdaan. Ik herkende zoveel: dezelfde kin, wangen en lengte."

Maar een ontmoeting als deze is wel heel dubbel, vertelt Betty, want ze hebben elkaar nu wel de eerste 30 jaar gemist. Zijn familie wist er wel van dat hij donor was. Hij wou graag andere mensen helpen die geen kinderen konden krijgen. "Maar op een gegeven moment is het zo lang geleden, dan denk je er niet meer aan. Hij vertelde mij wel dat hij er veel bewondering voor had dat ik heb doorgezet om hem te vinden."

40 duizend donorkinderen

Betty is niet alleen: naar schatting zijn er van voor 2004 ongeveer 40.000 donorkinderen met een anonieme donorvader. Dat komt doordat de Wet Donorgegevens Kunstmatige Bevruchting pas in juni 2004 van kracht werd. Die houdt in dat een donorkind vanaf 16 jaar gegevens kan opvragen over de donor, bijvoorbeeld de kleur van het haar of de ogen, maar ook sociale en persoonsgegevens. Maar de meeste gegevens van daarvoor zijn vernietigd, waardoor donorkinderen via DNA-databanken zoeken naar hun donor, broers of zussen.

Stamboomonderzoek

Begin mei kreeg Betty bericht dat ze een DNA-match had met een familielid van haar biologische donorvader. Met hulp van een donordetective, die haar stamboom heeft onderzocht, kreeg ze de namen van vier mannen die haar vader konden zijn.

Ze was er zeker van, maar na de uitzending van Fryslân Hjoed kreeg Betty toch een negatieve uitslag van een van de mannen waarvan ze het DNA had ontvangen. Nu moest ze weer helemaal opnieuw beginnen. "De zoektocht werd mij op dat moment teveel. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik heb bewust afstand gehouden van alles en was er helemaal klaar mee."

Acht meter lange stamboom

Betty kreeg veel hulp van Ivo van Halen, die zichzelf donordetective noemt. "Hij is er iedere dag mee bezig geweest. Ik ook. Wij zijn nachtenlang aan het zoeken geweest en met resultaat. Na een paar maanden had ik een stamboom met 11 takken en 8 meter lang."

Voor Betty en Ivo was het nu de kunst om takken uit te sluiten en dat kon alleen door DNA te laten testen van iemand uit de tak. In september was het zo ver. Met nog twee takken over, waar ze nog geen DNA van hadden, trok Betty de stoute schoenen aan. "Ik heb een van de mensen uit de overgebleven takken gebeld. Het ging om drie broers uit de jaren 50. Een van hun zonen zou mijn vader kunnen zijn."

De stamboom van de zoektocht - Foto: Omrop Fryslân

Niet zien aankomen

De man stond er open voor om zijn DNA af te staan, dus Betty heeft hem opgezocht. "Hij was heel emotioneel toen hij mij zag en vertelde iets wat ik nooit had zien aankomen. Een van zijn broers was donor geweest in de Kremer Kliniek in Groningen. Ik stond perplex. Een foto van alle drie broers kwam erbij en ik wist gelijk mijn vader te identificeren. Wat een gelijkenis!"

Maar om er zeker van te zijn, heeft Betty het DNA van de man nog ingezonden voor onderzoek. "Een paar weken later kwam er dan eindelijk antwoord: ik had een 100% match."

Beter leren kennen

Het blijft niet bij een ontmoeting met haar vader, vertelt Betty. "Hij wil mij graag beter leren kennen, vertelde hij. Het contact met mijn biologische vader en zijn familie voelt tot nu toe heel goed. Vanochtend appten ze mij nog dat ik voelde als een soort geschenk. Ik heb daarom echt het idee dat ze mij nu al accepteren. En er staat nog een ontmoeting op de planning met zijn vrouw en mijn drie halfzusjes."

Betty is van plan om gewoon verder te gaan met de Facebookgroep Kremerkids. "Ik kan nu ook anderen helpen die een match hebben en bijvoorbeeld moeten beginnen met een stamboomonderzoek. Ik weet nu precies hoe het moet."

(advertinsje)
(advertinsje)