Recensie film Wad: "Heel even was daar de emotie"

02 okt 2018 - 21:58

Leeuwarden-Fryslân is Culturele Hoofdstad van Europa en dus staat onze provincie in 2018 bol van de culturele evenementen. Toneel, theater, muziek, festivals en nog veel meer. Daarom sturen we onze verslaggevers als recensenten naar verschillende evenementen.

Ruben Smit spreekt het publiek toe. - Foto: Omrop Fryslân, Gerrit de Boer

Wie ben je?
Afke Boven

Wat is jouw functie bij Omrop Fryslân?
Ik ben presentator en verslaggever

Wat is jouw relatie tot cultuur?
Het is onderdeel van wie we zijn en ik vind het heerlijk om me in bijzondere verhalen onder te dompelen

Waar ben je geweest?
De natuurfilm 'Wad'

Hoeveel sterren geef je deze voorstelling?
Zes van de vijf, maar dat kan denk ik niet? Nou ja, dan vijf.

Foto: Omrop Fryslân, Afke Boven

Mijn ouders hadden op Ameland een rondvaartbedrijf naar de zeehonden. Met veel zorg hebben ze decennialang de dieren in hun eigen omgeving aan het publiek laten zien. Vijf minuten voor de boot het reservaat in vaarde, zorgde mijn vader ervoor dat het aan boord muisstil werd. Met de motor uit en de mensen stil, kun je dichtbij komen. De dieren slapen wel door daar op hun stukje zandbank.

Prachtig natuurlijk, maar toen ik een jaar of negen was en al tienduizenden exemplaren op mijn netvlies had, kon ik geen zeehond meer zien. Ik wilde niet meer mee en mocht alleen thuis blijven als mijn ouders op pad gingen.

Nu zou ik graag weer duizenden zeehonden voorbij zien komen. Zo werkt het blijkbaar als je ouder wordt. Oude liefde roest nooit.

De film Wad. Als voormalig Amelander zit je dan toch wel met gemengde gevoelens in de filmzaal, of eigenlijk in het zwarte klapstoeltje van het WTC. Zelfs een beetje met samengeknepen billen, want wat krijg ik te zien op dat grote zwarte scherm in het decor van De Stormruiter?

Seehûnepup - Foto: Shutterstock.com

Jeugdsentiment

Wordt het een confronterend beeld van het gebied waar ik ben opgegroeid? Beelden van een door klimaatveranderingen geteisterde voedselketen. Rijd ik straks naar huis met een hoofd vol zorgen of kan ik me rustig in jeugdsentiment onderdompelen? Van het ene 'ahh'-moment in het andere.

Ik heb ze gezien. Vaak en van heel dichtbij. Scholeksters speurend langs de waterkant, pieren in de waddengrond, bergeenden. Zeehonden die samen spelen, vechten, flirten. Maar negen van de tien keer, zag ik ze niet zoals in Ruben Smit zijn film.

Zonder enige vorm van verstoring: er komt geen mens of gebouw in beeld. Het is de natuur 'pur sang'. De scènes volgen elkaar in rap tempo op. Verschillende verhaallijnen lopen door elkaar. Er gebeurt genoeg.

De ene keer zijn we op het land, dan weer in het water. En daar zit ook het knelpunt. Als je honderden uren aan beeldmateriaal hebt, dan wil je zoveel mogelijk laten zien. Dat betekent dat sommige scènes mij wat te snel worden afgekapt en dat de verhalen soms ineens uit zijn.

Ruben Smit op de Kalkman yn de Waadsee. - Foto: Remco de Vries, Omrop Fryslân

Begin en einde

En ik zat er net zo lekker in. Bijdrages over bijvoorbeeld de voorplanting van schelpen en de celdeling van de kleinste waterdieren, hebben voor mij nog een open eind. We weten natuurlijk allemaal wel hoe het werkt, maar ik had toch graag een begin en een einde aan zo'n scène gehad.

Dat ontbrak hier en daar, dus vraag ik me hardop af of de kunst dan in het weglaten zit. Maar, dat is zeuren over niets, want het is een prachtige film. Van het ene mooie shot in het andere. Ik kon ontspannen en genieten.

Heel even was er emotie: in de laatste minuten van de film, toen de tekst over het wereldwijde belang van ons Waddengebied verscheen. Het deed mij denken aan een liedje van Country-zangeres Lee Ann Womack: 'If you're looking too hard, you can't see that what you need, is right in your backyard.'

We zoeken soms te veel en te ver. Kijk maar eens naar wat we in de achtertuin hebben. Ruben Smit heeft dat heel goed begrepen.

Trefwoorden: 
film recensie Wad
(Advertentie)
(Advertentie)