Geert fileert #5: Een kop soep en het verhaal van Taeke

23 jul 2018 - 19:07

Geert van Tuinen is kaatsverslaggever, kaatsliefhebber, én kaatscriticus. In de serie "Geert Fileert" is niemand veilig. Enkele keren in het kaatsseizoen neemt hij de kaatsers, de bestuurders of coaches op de hak. Geert analyseert, bekritiseert, en fileert de kaatswereld. Dus, pas maar op!

Foto: Omrop Fryslân, Oane Hoekstra

"Ik was afgelopen zaterdag in Jubbega. Op de radio deed ik verslag van het brommerevenement. Een geweldig gebeuren met een hoop sfeer, veel lawaai, veel mensen, de geur van hamburgers en benzine: een en al spektakel. Ik heb er met veel mensen gesproken. Wat opviel, was de passie die al die mensen hebben voor hun sport en/of brommer. Ik kwam de Fryske Nozems tegen, brommerclub van Meine en Harry. Prachtige verhalen vertelden ze mij. Schitterend.

En wat een gastvrijheid daar van de organisatie. Als ik mij érgens welkom heb gevoeld, was het zaterdag in Jubbega. Jammer dat de 30ste editie meteen ook de laatste was.

Wat een toeval dat ik middenin het kaatsseizoen in een plaats kom waar ze niets met kaatsen hebben. Hooohooo! Dat klopt niet! Jubbega heeft sinds kort een kaatsvereniging, bliksem! Op 'e Grins heet de club. Heel toepasselijk. Het jongste lid van de KNKB en het bruist van de activiteit op het terrein achter de school in Hoornsterzwaag, want daar wordt gekaatst.

Was het daarom of om een andere reden? Ik weet het niet, maar ik werd om de haverklap aangesproken door mensen over kaatsen. Ik vond dat wel mooi, maar kaatsclub of niet: veel mensen gaven wel aan dat ze niet zoveel met kaatsen hebben. "Dit is wel wat anders dan kaatsen, jonge. Of niet?" Ja, dat brommerevenement was wat anders dan kaatsen, dat is waar. Maar ik vond het niet minder, zoals velen wel dachten.

Toch vond ik het mooi dat ik zondag toch weer op pad mocht naar een kaatsveld. Sportpark Nijlân in Leeuwarden is de thuishaven van kaatsvereniging Onderling Genoegen, Huizum. Echt goede persvoorzieningen had Onderling Genoegen niet geregeld, moet ik zeggen. Eén tafeltje aan de rand van het veld was er neergezet. Konden twee journalisten achter zitten. Te weinig natuurlijk. En in de brandende zon, dus ik kwam 's avonds als een tomaatje thuis.

Normaal gesproken word je bij een kaatsvereniging goed verzorgd. Een goede traditie is dat je als eten altijd- ja, echt altijd - soep en broodjes krijgt. Prima, maar het verklaart wel waarom ik in de wintermaanden geen soep meer hoef. Zondag ging het anders. De dame in de kantine liet ons weten dat een broodje er wel vanaf kon, maar dat we voor de soep moesten betalen. Nu kunnen wij best een bedragje missen voor een kopje soep, maar wat is dit voor bezuiniging? Dit is geen sterke actie als het gaat om gastvrijheid.

Even evalueren, voorzitter Johannes Dijkstra. Zo moet je eigenlijk niet omgaan met mensen die een lange dag aan het werk zijn om jouw kaatspartij te verslaan en in de publiciteit te brengen. Informeer desnoods even bij het brommerevenement in Jubbega en neem dan het onderkomen van de verslaggevers ook even mee in de nabeschouwing. Zou mooi zijn.

Desondanks was het een bijzondere dag in Huizum, waar gelukkig genoeg water werd geserveerd. En wat een kaatserij. 'Bijltjesdag' was het. Alles wat er tot nu toe zo vaak met de krans om de nek vandoor ging, ging er in Huizum vanaf. Bij de vrouwen het partuur van Nynke en Wiljo Sijbrandij en Marrit Zeinstra. Op de tweede lijst afgeserveerd. Zij moesten het doen met de kleine premie.

Bij de mannen was het helemaal bijltjesdag. Alle topparturen presteerden ondermaats en werden eraf geveegd. Met als meest opmerkelijke verlies natuurlijk dat van de formatie Gert-Anne van der Bos, Taeke Triemstra en Tjisse Steenstra. Pijnlijk, dat verlies op de eerste lijst. Omdat daardoor niet het record van acht wedstrijden op rij winnen behaald werd. Pijnlijk ook, omdat het voor geen meter liep. Pijnlijk, omdat het gebeurde tegen een partuur waarvan twee van de drie kaatsers amper de ene poot voor de andere konden krijgen. Hylke Bruinsma heeft een knieblessure. Met veel moeite, pijnstillers en injecties vocht hij zich naar een afscheid op de PC. Erwin Zijlstra had zowat twee krukken en een rollator nodig om de bal in het perk te krijgen. Zo zeer deed zijn rug. En toch winnen van zo'n topformatie. Bijzonder.

Natuurlijk ging ik (laat) na de partij even bij de verliezers langs. Ik trof Taeke en vroeg hem of hij een interviewtje wilde doen. Dat wou hij niet. Hij vond het geen nieuws en tendeerde zelfs wat naar sensatieverslaggeving. Ik was wat verbaasd over de reactie. Taeke, een intelligente jongen die altijd klaarstaat voor de pers. Taeke, die altijd een goed en genuanceerd verhaal heeft. Die Taeke wilde nu niet reageren?

Ik zocht het in de argumentatie. Dat wij hem en zijn maten alle weken weer voor de camera en microfoon haalden om het succesverhaal te vertellen. Dat zij altijd bereid waren om commentaar te geven. Dat het nu, nu die recordpoging mislukte, natuurlijk ook logisch is dat wij daar even op wilden terugkijken. Dat ik er niet voor mijzelf sta, maar voor de luisteraars en kijkers. Dat ik dus gewoon mijn werk doe en uiteraard geen enkele vorm van leedvermaak heb om het verlies van Taeke, maar dat in de sport nu eenmaal de regel geldt 'in goede en in slechte tijden'. Kijk naar de fietsers in de Tour. Toen gebeurde er iets moois. Taekes blik veranderde. Hij dacht na over mijn woorden, zag de redelijkheid ervan in en zei: "Ik kom zo even bij je."

Drie minuten later was hij er. Hij legde voor de camera uit waar het misging en hoe ze richting de PC met dit verlies zullen omgaan. Gewoon, zoals Taeke dat als geen ander kan. Rustig, gedegen, kritisch op zichzelf en relativerend als het gaat om de volgende partijen en nog altijd heel bewust van de eigen kwaliteiten. Taeke liet na deze teleurstellende dag zien wat hij is: op en buiten het veld een topper."

Trefwoorden: 
kaatsen Geert fileert
(advertinsje)
(advertinsje)