Geert fileert #3: Hylke

10 jul 2018 - 15:17

Geert van Tuinen is kaatsverslaggever, kaatsliefhebber en kaatscriticus. In de serie 'Geert fileert' is niemand veilig. Een paar keer in het kaatsseizoen neemt hij de kaatsers, de bestuurders of coaches op de hak. Geert analyseert, bekritiseert en fileert de kaatswereld. Dus pas op!

Foto: Omrop Fryslân Oane Hoekstra

Afgelopen zondag kwam ik hem weer een keer tegen bij een hoofdklassepartij. Dat was al een poos geleden, want hij was eerst geblesseerd en daarna was ik op reis. Maar zondag, in Bolsward, zagen we elkaar weer. Ik heb het over Hylke. Hylke Bruinsma. Hoofdklassekaatser uit Minnertsga.

Ik zat op een bankje in Bolsward en daar kwam hij aanscharrelen, samen met zijn maat Menno van Zwieten. Ik gaf Hylke de hand en vroeg hoe het met hem ging. Dat was een beetje vragen naar de bekende weg, want ik wist natuurlijk dat hij het seizoen geblesseerd begonnen was en dat hij inmiddels, terwijl ik in het buitenland was, had besloten om na de PC zijn carrière te beëindigen.

Dat besluit las ik op mijn vakantie en het liet me niet los. "Na de PC stop ik ermee." Het voelde alsof Hylke een soort mentale tijdbom plaatste onder zijn eigen afscheid. Ik ga proberen dat uit te leggen. Vorig jaar, op de dag voor de PC, overleed Hylkes vader plotseling. Veel te jong, veel te onverwacht. Als de dood ooit een schokeffect heeft gehad, dan was het wel het plotselinge overlijden van Hylkes vader. Hylke nam, natuurlijk, het besluit om niet op de PC te kaatsen en de kaatswereld leefde met hem en zijn familie mee. Het zou zijn 13e (!) PC worden. Hylke kwam terug op de velden en kaatste in 2017 nog 22 punten bij elkaar. Niet een superseizoen, maar in 2018 zou de draad weer goed opgepakt worden. Met zijn maten Menno van Zwieten, een opslager die onverwacht sterk uit de hoek kan komen, en het grote talent Erwin Zijlstra zou 2018 weer eens ouderwets goed moeten worden.

Tijdens de winterstop trok Hylke de voetbalschoenen aan en verdedigde hij de pompeblêdekleuren van voetbalvereniging Minnertsga. En daar ging het mis. In februari liep Hylke een knieblessure op. En die blessure kostte hem het begin van het kaatsseizoen. Een meniscus lag dwars en een operatie moest eraan te pas komen om Hylke van pijn en beperkingen af te helpen. Na de PC, want die moet en zal hij kaatsen. En toen nam Hylke ook het besluit om op de PC zijn carrière te beëindigen.

Op zich komt Hylke met goede, rationele argumenten om er definitief mee te stoppen. 33 jaar inmiddels, lang meegedraaid, gezin, jongens die de leeftijd krijgen om zelf te gaan sporten en dus meer aandacht van pa verdienen. Niets mis met die argumenten. Maar diep in zijn hart zou Hylke nog wel door willen. En dat doet hij zeker weten voor zijn dorp, Minnertsga. Want zo zei Hylke: "Ik train volgend jaar wel in de voorbereiding, want dan kan ik de afdelingspartijen voor Minnertsga kaatsen." En ik denk dan: Nou, als je dan weer fit bent, moet ik nog maar zien of je niet weer terugkeert. Als invaller zeker, maar misschien, met jouw kwaliteiten, ook wel weer een vrijeformatiepartuur.

Hylke liet het zondag een beetje in het midden. En dus geldt het besluit dat is genomen: afscheid nemen op de PC van dit jaar. En daar krijg ik dus een beetje buikpijn van. Ik zag Hylke en zijn maten zondag in Bolsward kaatsen. Kansloos werd hij er afgeveegd door het partuur van Bauke Triemstra: 5-0 en 6-2. En ik dacht aan de PC. Waar Hylke dus voor het laatst gaat kaatsen op het hoogste niveau. Een even schitterend als uiterst gevaarlijk podium om afscheid te nemen. Zeker voor Hylke. Want hij gaat daar op 1 augustus al met een vol gemoed en een dubbel gevoel staan. Denken aan zijn vader. Die er sinds de PC van vorig jaar niet meer is. Ga daar maar eens mee om. En dan weten dat het je laatste kunstje is. En weten dat je niet fit bent.

Het wordt op voorhand een vat vol emotie. En waar ik nu zo bang voor ben is dat Hylke, net als in Bolsward, er in de eerste omloop wordt afgeveegd. Kansloos. En dat een onwillige knie een goede prestatie van Hylke in de weg staat. Dat de PC een deceptie wordt. Natuurlijk: het publiek gaat Hylke omarmen als hij van de PC een bos bloemen in de handen geduwd krijgt. Hylke krijgt het applaus dat hij verdient. Maar de kans dat Hylke zich op 1 augustus verschrikkelijk ongelukkig gaat voelen is wat mij maar bezighoudt. Omdat hij dat niet verdient. Omdat Hylke, soms wat nurks in zijn gedrag, recht heeft op een beter afscheid. Omdat hij jarenlang een factor van betekenis is geweest in het hoofdklassekaatsen. Omdat in in 2013 als PC-winnaar van het Sjûkelân af liep. Omdat hij toch maar mooi dan 300 punten bij elkaar heeft geslagen. Omdat hij een knokker is. Omdat zo'n afscheid jarenlang blijft hangen.

Omdat Hylke Hylke is.

Ik raak dit angstscenario maar niet kwijt en tegelijk hoop ik dat dit Hylke bespaard blijft. Dat hij op de PC nog een keer boven zichzelf kan uitstijgen. Dat zijn maten dat ook doen. Dat Hylke de dag als een held kan afmaken, in welke omloop het dan ook eindigt. Dat hij met borst vooruit en opgeheven hoofd afscheid kan nemen van het kaatsen. Zijn kaatsen. Dat hoop ik. Maar die akelige droom gaat maar niet weg. Hylke neemt een groot risico door op de PC afscheid te nemen. Topsport is keihard en houdt in het spel geen rekening met deze emoties. Ik kan maar een ding zeggen, Hylke: "Doe je best en laat ons op 1 augustus door jouw spel weten dat daar, op het Sjûkelân, de bal ons hart raakt. En ik slaap weer beter."

Trefwoorden: 
kaatsen Geert fileert
(advertinsje)