Recensie: Wereldburgers Voorstreek: "Kijken naar elkaar"

03 maaie 2018 - 11:17

Leeuwarden is dit jaar Culturele Hoofdstad van Europa en dus zijn er in de provincie veel culturele evenementen op het gebied van theater, muziek en kunst. We sturen onze verslaggevers als recensent naar een keur aan voorstellingen.

Wie ben je?
Karen Bies.

Wat doe je bij de omroep?
Ik ben cultuurredacteur.

Wat heb je met cultuur?
Cultuur maakt de wereld mooier. Daarom wil ik dat zoveel mogelijk onder de aandacht brengen.

Waar ben je geweest? 
Wereldburgers van de Voorstreek, van Tryater.

Hoeveel sterren?
Vier.


De Voorstreek waar het stuk zich afspeeld.

Recensie 'Wereldburgers van de Voorstreek. 'Kijken naar elkaar'
In het jaar 1830 hoorde je hier klikkende paardenhoeven, rammelende karren, rollende biertonnen, visverkopers en meeuwen. Ik lees de historie in het krantje 'Wereldburgers van de Voorstreek' . Vandaag loop ik over de Voorstreek en hoor ik de geluiden van rammelende fietsen, knetterende scooters, hiphopmuziek uit een auto. De Bonifatiustoren slaat zeven keer. Een meisje roept: "Hé, er staat eens géén rij voor La Venezia!" Die meeuwen zijn er wel nog altijd. 

"Dit is mien stad, mien liefde, mien klup." Hoofdpersoon Raymond, een Liwwadder jongen, wordt wakker op de Voorstreek en raakt in gesprek met anderen. Een ondernemer van een Perzische tapijthandel, een massagesalon ("géén happy ending!"), een  bloemist, een Afroshop en de knopenwinkel van Jagersma. Zij vertellen hem wat er gebeurd is, vannacht hier op straat, en vroeger in hun eigen leven. Mensen overal vandaan, die ooit in Leeuwarden terecht zijn gekomen en hier aan de Voorstreek een plek hebben gevonden. In het wilde weg en naast elkaar, ieder met zijn eigen cultuur. Maar ook al zijn ze niet gelijk, ze zijn wel hetzelfde. Ze hebben allemaal een vader en moeder, ze weten wat liefde is en verdriet. Raymond hoort dat de tapijthandelaar al in 1983 met zijn zaak bezig was, voordat hij zelf geboren was. En dan vraagt hij zich terecht af: 'Wie is hier nu de Liwwadder '?

Collage van flarden
Tryater raadt bezoekers aan op tijd te komen, want dan kunnen ze nog even de expositie bekijken die bij de voorstelling hoort. Of de interviews lezen met de bewoners van de Voorstreek. Dat is inderdaad wel handig; het helpt je op weg in de voorstelling. De gesprekken tussen Tamara Schoppert, Raymond Muller, Nynke Heeg en Beppe Costa zijn niet altijd gemakkelijk te volgen. Ze spelen een keur aan verschillende types met allerlei accenten. Het zijn fragmenten van verhalen, met zo nu en dan een heftige oneliner die je aan het denken zet. Het zijn afgescheurde flarden en rafels. Met de muziek van Beppe Costa worden ze aan elkaar en over elkaar heen gelijmd, en vormen zo een collage van de Voorstreek.


Beppe Costa maakt muziek

De straat als hoofdpersoon
Het decor en tegelijk de echte hoofdpersoon, is de Voorstreek zelf. Door de grote ramen krijgt het publiek er een voorstelling bij .Dat we in de voormalige winkel van Bever Sport zitten, is geen toeval, want buiten valt nog meer te beleven .Voorbijgangers fungeren, zonder het te weten, als figuranten. Een hond wordt in een auto geladen, een meisje stept voorbij. Een jongen sleept met een wasmachine, een vrouw sleept een grote plant, platenbaas Wobbe van Seijen steekt zijn hand op. Het meeste is niet geregisseerd. Slingerende meisjes op de fiets kijken nieuwsgierig naar binnen en vallen bijna om. Een kind wijst naar ons en lacht. Een man met een hoed blijft staan en draait een shagje.

Langzamerhand worden de rollen omgedraaid. Worden wij, als publiek en spelers, het decor van het toneel op straat. Mijn ogen dwalen vaker af naar buiten. Wat de acteurs zeggen is interessant, maar de mensen buiten zijn interessanter. Zij kijken naar ons, we kijken naar hen en hoe later het wordt, hoe leuker. De muziek en de verhalen maken mijn gedachten los, ik laat alles wat er gebeurt over me heen komen. Ik denk niet aan mezelf, ik kijk naar de anderen. Raymond zei het: "Wie ben ik, als ik de ander niet ken?"'

Ik heb een mooie avond gehad. 'Wereldburgers van de Voorstreek' is gewoon een goede voorstelling op de perfecte locatie, met liefde gemaakt. De vierde ster is voor Beppe Costa met zijn instrumenten en zijn prachtige muziek. Hij laat de andere spelers spelen. Hij ís muziek. Wat een groot man.

(advertinsje)