Oorlogsverhalen: Cilia Huitema bij Burgwerd

01 maaie 2018 - 13:21

Verhalen van mensen die de Tweede Wereldoorlog meemaakten, zijn er steeds minder. Toch zijn ze er nog. Vaak zijn het nu jeugdherinneringen van mensen die als kind of jongere de oorlog meemaakten. Ze zijn nu in de tachtig of negentig jaar en hebben verhalen van meer dan zeventig jaar geleden. Als ze erover praten, is het echter alsof het gisteren was.

Cilia Huitema-van der Werf was nog geen tien jaar. De boerderij Djiplân lag bij Burgwerd mooi verborgen in het land. Het was er een komen en gaan van onderduikers. Zo kwam ook de vader van Baudien Huisman. Hij zat van 1944 tot de bevrijding op Djiplân ondergedoken. En hij was niet de enige. Soms waren er meer dan tien mensen, die een veilige plek vonden bij de moeder van Cilia en haar oom Hannes.

Nooit ontdekt

De onderduikers werkten op de boerderij en zijn nooit ontdekt. Cilia was in de oorlog een meisje van tussen de zes en tien jaar. Ze woonde met haar moeder en drie broers tussen de onderduikers. Elke ochtend wanneer ze naar school moest, drukte haar moeder haar op het hart om niets over de onderduikers aan anderen te vertellen. In de oorlog had ze er niet veel last van, het was zoals het was. Later kreeg ze er andere gedachten over. Had het niet anders gekund, is haar vraag.

Niet meer over gepraat

Het was soms teveel, zo vindt ze nu. Ook de druk voelde ze achteraf als kind wel. Maar met haar moeder heeft ze het er na de oorlog nooit weer over gehad. Haar moeder wou er niet over praten. Het was gewoon haar plicht geweest en daarmee was het klaar. Moeder en oom Hannes hebben later een onderscheiding gekregen voor de steun aan de onderduikers, maar ook dat had voor moeder Huitema niet gehoeven. Wanneer Cilia zelf voor de keuze zou komen te staan, weet ze niet wat ze zou doen. "Dat beslis je pas als je er voor komt te staan."

Meer verhalen over de oorlog zijn hier te vinden.

(advertinsje)