Syrische familie uit Harlingen is terug naar haar eigen land

27 jun 2017 - 15:54
  • Ferslachjouwer Simone Scheffer fertelt oer it kontakt dat se mei de Syryske famylje hei
  • Ferslachjouwer Simone Scheffer oer de famylje

De Syrische vluchteling Mohamed Haj Ali is terug naar zijn eigen land. Met zijn familie is hij vorige week via Griekenland en Turkije op reis gegaan. Mohamed is in Fryslân het gezicht van de Syrische vluchtelingen geworden door de diverse reportages over de situatie van het gezin. Bijna twee jaar geleden kwamen Mohamed, Fatema en hun drie kinderen in de crisisopvang in Harlingen. Daarna zijn ze via diverse plaatsen uiteindelijk in de stad komen wonen. Mohamed heeft vanaf het begin gezegd dat als het weer veilig is in zijn regio, hij weer terug zou gaan. Hoewel er nog oorlog is in Syrië, heeft hij nu toch besloten weer terug te gaan naar zijn geboortedorp. Hij was erg onwenning, en volgens hem is het in de regio Idlib waar hij woont nu een stuk veiliger.

Naar Fryslân

In september 2015 kwam Mohamed in de eerste crisisopvang van Fryslân aan met zijn familie. Hij was via de zee van Turkije naar Griekenland gegaan en door diverse landen in Europa uiteindelijk in Nederland terechtgekomen. Via Rotterdam kwam de familie in Harlingen. Het was in de grote vluchtelingenstroom die in 2015 op gang kwam, toen de oorlog in Syrië escaleerde.

Vanuit Harlingen ging de familie naar Kollum, toen naar Leeuwarden, Oranje en Ter Apel. Het duurde lang voordat ze een status kregen. Dat heeft te maken met het feit dat ze hun eerste stempel in Hongarije hadden gekregen. Vluchtelingen moesten eigenlijk terug naar het eerste land van aankomst in Europa. Hongarije laat echter geen vluchtelingen toe. Na een jaar wachten kregen ze toestemming om in Nederland te blijven.

Plekje in Harlingen

Mohamed en Fatema hebben de langste tijd in Oranje gewoond, maar toen ze een status kregen in januari 2017, kozen ze voor Harlingen. Dat was de plaats waar ze in de crisisopvang hadden gezeten. Aan de onzekere periode kwam na anderhalf jaar een eind. In die anderhalf jaar had Mohamed vaak last van depressies. Hij was onwennig. Diverse keren had hij dat gezegd en ook de wens uitgesproken zo snel mogelijk weer terug te keren naar zijn vaderland.

Ook Fatema had erg last van onwennigheid. Ze mist haar familie en land. Mohamed wilde graag aan het werk en beginnen met inburgeren. Hij en ook Fatema probeerden zoveel mogelijk hun plekje te vinden in de Friese en Harlinger gemeenschap. Dat is niet zo eenvoudig als je de taal nog niet goed beheerst. Uit zichzelf waren ze al begonnen Nederlands te leren, maar de inburgeringscursussen begonnen pas in juni. De kinderen spreken inmiddels al heel goed Nederlands en zaten op CBS Het Baken in de stad.

Dubbel gevoel

Aan de ene kant was dat heel mooi, maar voor vader en moeder was het ook een probleem. De kinderen vergeten het Arabisch en raken steeds meer verbonden met Nederland. Mohamed en Fatema zagen dat met dubbele gevoelens aan. Ervan uitgaande dat ze terug zouden gaan naar Syrië, zagen ze in dat het voor de kinderen steeds moeilijker zou worden om terug te gaan. ‘’Na twee of drie jaar kan ik het mijn kinderen niet meer aandoen’’, waren de woorden van Mohamed. De familie bleef met één voet in Syrië en zat met de andere hier. Er ontstond een spagaat. De gedachte om terug te gaan, kwam steeds vaker boven.

De laatste maanden sprak Mohamed vaker over mensen die veilig teruggegaan waren naar Syrië. De familie komt uit een dorpje in de regio Idlib. In die regio zijn de rebellen aan de macht. Voor deze regio is begin juni een ‘’staakt het vuren’’ afgesproken. Het is aangemerkt als een soort ‘’safe zone’’. Tot mei werd er nog flink gebombardeerd in het gebied, maar daarna is het rustiger geworden. Hoe langer het rustig bleef, hoe meer de familie onwennig werd en terug wilde gaan.

Geen hulp

Syrië wordt in Nederland als een onveilig land gezien. Dat betekent dat vluchtelingen die terug willen, dat niet via een procedure kunnen doen. De Nederlandse overheid kan ze niet helpen met het terugkeren. Voor de familie Haj Ali betekende dat dat ze het zelf moesten doen. Al eerder waren ze bijna zover en zouden ze tickets kopen. Toen hebben ze het nog even uitgesteld, omdat er toch wat twijfel was. Maar uiteindelijk was vorige week het moment daar dat ze de beslissing genomen hebben.

Van donderdag op vrijdag hebben ze het huis in Harlingen achtergelaten. Via Griekenland zijn ze de grens naar Turkije overgestoken. Met het openbaar vervoer en de hulp van mensen die ze daar kennen, zijn ze op weg naar huis. Naar Syrië. Het land dat voor hen zo belangrijk is, hoewel er nog steeds oorlog in hun land wordt gevoerd. De familie verwacht nog deze week terug te zijn in hun dorp.

Reacties op school

Op de school van de drie kinderen zijn de juffen en ook de kinderen geschrokken van het nieuws. Er zijn drie lege tafeltjes. De kinderen snappen het heel goed, zeggen ze. Want iedereen wil graag bij zijn vader en moeder en zijn opa en oma zijn. Ze vinden het jammer dat ze geen afscheid hebben kunnen nemen, maar weten ook dat het misschien wel zo moet als je vluchteling bent.

Voor de juffen was het ook wel lastig om het nieuws te horen. Het gebeurt wel vaker dat kinderen van vluchtelingen afscheid nemen omdat ze verhuizen. Deze verhuizing is heel abrupt, en naar een ver land. Ze wensen de familie veel succes en vooral vrede toe.

(advertinsje)