Kollum: "Verslaafd aan de mobiele telefoon"

16 jun 2017 - 19:29
  • De toan fan fan 'e moarn, Hilda Talsma

''Toen wij op vakantie waren in Suriname, zaten wij op een terras op de taxichauffeur te wachten. Er kwam ook een moeder aan met kinderen in een buggy. Het was een heel schattig meisje van een jaar of twee en de moeder was aan het bellen toen ze aan het tafeltje naast ons ging zitten. Ze belde nog toen ze wat bestelde en ook nog toen haar dochter begon te jengelen.

De telefoon kwam tussen het oor en de schouder en met de handen die ze nu vrij had probeerde ze het kind af te leiden zodat het stil werd. Een bekertje met drinken, een beertje. Het hielp allemaal niet. Het meisje huilde en huilde en de moeder belde maar door.

Op een bepaald moment kwam er een ander vrouwtje aan. Gewoon iemand die ook op het terras zat en ze vroeg aan de moeder of ze eventjes met haar kindje mocht lopen. Al bellend knikte ze en het kind werd uit de buggy gehaald. Het maakte de moeder ogenschijnlijk niets uit. Ze keek niet op of om toen het vrouwtje met haar kind op de arm bij het tafeltje wegliep en ze heeft ook geen een keer om haar heen gekeken om de situatie in de gaten te houden.

Later kwam het vrouwtje terug met het kindje dat ze weer in de buggy zette. De moeder belde nog en het duurde niet lang voordat het meisje weer begon met jengelen. Niets hielp, dus tilde ze haar uit de buggy terwijl ze de telefoon weer onhandig tussen haar oor en schouder hield. Ze zette het meisje bij haar op schoot. Maar dat was ook niet wat het kind wilde. De moeder probeerde van alles om het kind stil te krijgen, maar het mocht niet baten. Je kon zien dat het de moeder enorm irriteerde.

Mij ook. Want toen de taxichauffeur kwam en wij weggingen, zat ze nog te bellen en dat arme kindje heeft geen enkele keer oprechte aandacht gehad. Ik vond het zo vreselijk en kon het bijna niet meer aanzien. Geen wonder dat het meisje zo vervelend was.

Een paar weken geleden zou ik mijn auto laten wassen, maar er was iemand mij voor. Die auto stond in de wasstraat en een vader met een jongetje wachtte buiten. De vader ging zitten, pakte zijn telefoon en keek alleen maar naar het scherm. Het jongetje dartelde er wat omheen maar was verder wel rustig. Toch was dit ook erg sneu om te zien, want terwijl ze zaten te wachten is er amper een vorm van contact geweest tussen beide..

Ik weet niet of het leven wel zoveel beter geworden is met de uitvinding van de mobiele telefoon. Het is zeker handig en ik ben niet heilig. Ik kijk ook al snel te lang naar het scherm, maar wat ben ik blij dat ik er nog geen had toen onze kinderen klein waren. En hoe is het mogelijk dat mijn generatie en de generatie daarvoor hebben overleefd zonder zo'n ding.

Op zich hoeft het mobieltje niet een ramp te zijn, want je kunt je ook verliezen in een boek of verstoppen achter een krant. Maar een boek en de krant neem je niet zo snel mee als je de auto wast of naar een terras gaat. Nu zal ook niet iedereen even verslaafd zijn, maar zonder kunnen we amper meer. Toch kunnen kinderen ook niet zonder aandacht en oogcontact.

Iedereen die meer naar het schermpje van de telefoon kijkt dan in de ogen van zijn naasten laat een groot stuk verantwoordelijkheid liggen. Leef het echte leven. Onze kinderen hebben er zeker recht op.''

Trefwoorden: 
Hilda Talsma Kollum
(advertinsje)