Classisdominee Beekman over coronacolumns: "Als het leven broos wordt"

07 mrt 2021 - 08:01

Als het leven broos wordt. Onder deze titel verscheen onlangs een bundel van classisdominee en columnist Wim Beekman uit Koudum. In de bundel staat de coronatijd centraal en de gevolgen daarvan voor mens en kerk. "Wat is er nu echt van waarde in je leven? Alles van waarde is weerloos, is zo'n bekende zin. Maar nu kom je erachter wat de waarheid daarachter is," vertelt Beekman.

Foto: Omrop Fryslân, René Koster

Voor het programma Buro de Vries had René Koster een ontmoeting met Beekman aan de IJsselmeerkust. Een gesprek over geloven en vertrouwen, maar ook met de vraag of God de mens hiermee wat wil laten weten. Ze troffen elkaar bij Molkwerum. "Er zit hier een zekere oneindigheid die je eigen leven weer in een ander licht zet. Je voelt je meer onderdeel van het geheel. Het geeft je rust. Mijn eerste column schreef ik over Laaxum, daar stond een oude visserman netten te boeten. Hij wilde koffie, we gingen een hek door en er ontsnapten vier schapen. Hij zei: dominee, als u als herder net zo voor uw gemeenteleven zorgt als voor deze schapen, dan hebben wij het ernstigste te vrezen."

Op de omslag wordt de bundel zo omschreven: "De columns beschrijven het dagelijks leven dat zomaar broos is geworden. Met de vrees, de verwarring en de nieuwe krachten die dit in ons naar boven haalt. De gebundelde columns uit een bewogen tijd zijn een spiegel van geloven in tijden van Corona. Als het leven broos wordt, is een hul-middelvoetsbeentje wie zich in de vastentijd wil bezinnen op de ziel van het leven, sterven en opstaan."

Terugkijken op een jaar columns

Het is ongeveer een jaar geleden dat het coronavirus zich voor het eerst liet zien in Nederland en Fryslân. Voor Beekman een mooi moment om terug te blikken op die periode. "Toen ik columns teruglas, merkte ik dat het mij wat deed. Eerst de vrees wat het voor de mensen om mij heen zou betekenen. Dat is verandert, ik leef niet meer dagelijks met de vrees voor corona. Maar op een gegeven moment ging de lange duur ons parten spelen. Daarna de periode van versoepelingen, en daarna werden de touwtjes weer aangetrokken. Daar was iedereen teleurgesteld over, ook de kerken moesten weer dicht. En nu zitten we weer in een fase waarin we zeggen: we kunnen niet altijd alles maar dicht houden."

De classisdominee denkt niet dat de coronacrisis een strenge boodschap van God is. "Ik denk niet dat God ons signalen zendt als 'let op je tellen.' Voor mij was het een reden om in mijn geloof opnieuw na te denken over. Waarom denken we dat alles maakbaar is, dat we alles kunnen krijgen en dat we overal recht op hebben? Als er iets bleek, was dat dit niet zo is. Alles staat op losse schroeven. Dan zoek je troost, dat heb ik gevonden in mijn geloof."

Waarom denken we dat alles maakbaar is, dat we alles kunnen krijgen en dat we overal recht op hebben? Als er iets bleek, was dat dit niet zo is. Alles staat op losse schroeven. Dan zoek je troost, dat heb ik gevonden in mijn geloof.

Classisdominee Wim Beekman

Het moeilijkste vindt Beekman de coronamaatregel dat je eigenlijk maar één persoon thuis mag ontvangen. "Dat zijn wel hele wezenlijke dingen. De dagen worden wel heel grijs en eentonig. Je krijgt geen nieuwe indrukken, geen nieuwe horizonnen. Dat vertaalt zich in de behoefte om weer te winkel, eens naar een museum te gaan of lekker te eten."

Herkenning in Bijbelverhalen

In Bijbelverhalen valt herkenning te vinden, geeft Beekman aan. "Ik heb in de Martinikerk in Franeker voor lege banken op de televisie gepreekt over de storm op het meer. Heere, wij vergaan, en gij slaapt. En het verhaal waarin de zee tot rust is gekomen: wie is hij toch, dat zelfs de zee en de wind hem gehoorzaam zijn. Die storm was natuurlijk op een gegeven moment de coronacrisis. Het werd ons verhaal."

Het lijkt een soort vastentijd, vertelt hij. "Ik schreef onlangs een column over inkeer. Ik heb jarenlang bij de vastentijd wat gezegd over inkeer en onthouding. Maar je beseft niet wat het is. Maar nu wel: dit is inkeer, dit is woestijntijd. Mensen vinden het steeds moeilijker om het vol te houden. Soms ben ik zelf ook aan het mopperen. Dat vind ik terug in het Bijbelverhaal over het volk in de woestijn. Dat geeft mij persoonlijk steun. Daar kan ik me mee corrigeren en het biedt mij troost. Dat probeer ik dan ook op te schrijven, zo menselijk mogelijk."

Andere invulling fan de classisdominee

Door het coronavirus ziet het classisdominee-zijn er heel anders uit dan Beekman aanvankelijk had gedacht. "Ik vervul als classisdominee voor zo'n 230 Friese gemeenten een overkoepelende functie. Ik ben het nu 2,5 jaar, het gaat over een termijn van vijf jaar. Ik zit nu op de helft. Het liep totaal anders dan ik gedacht had, dat heeft ook met corona te maken. Het hart van mijn werk is dat ik alle gemeenten, kerkraden, dominees en kerkelijk werkers langs ga en vraag hoe het met ze gaat. Ik had er al meer dan honderd bezocht. Ik meende ze allemaal te kunnen bezoeken, dat lukt nu niet door het virus. Dat is best wel een teleurstelling."

Foto: Wim Beekman

Aan de andere kant merkt Beekman ook op dat het weer andere mogelijkheden oplevert. "Online uitzendingen hebben een enorme vlucht genomen. Men probeert de mensen te bereiken, dat gaat eigenlijk best goed. Veel mensen hebben veel gehad aan de diensten die Omrop Fryslân uitzendt. De diensten hebben een hele centrale positie gekregen in de coronatijd voor Friese gemeenten. Ik hoorde ook dat er meer dan 50.000 mensen naar kijken. Dat is verschrikkelijk veel. Ik zat op de bank met koffie en ontbijtkoek, ik had er ook veel aan. Een regel uit een lied, een zin die tot mij spreekt. Het bemoedigde mij echt, ik zag ernaar uit en dacht erover na. Veel mensen herkennen dat."

Het hart van een kerk is toch het ontmoeten van elkaar, het samen in kerkdiensten komen, het vieren en zingen.

Classisdominee Wim Beekman

Toch mist Beekman ook de kerk. "Het samenkomen in de kerk, het koffiedrinken na de dienst. Je kunt dingen kwijt, dingen delen. Het hart van een kerk is toch het ontmoeten van elkaar, het samen in kerkdiensten komen, het vieren en zingen. Voor mij is zingen het meest belangrijk. Als er iets is dat ik mis, is dat het. Zingen brengt het goede in je naar boven."

Het volledige gesprek met classisdominee Wim Beekman

(Advertentie)
(Advertentie)