De toan fan Anne-Meta Kobes: "Auto-overtocht"

Anne-Meta Kobes
Anne-Meta Kobes © Jantina Scheltema
"Ik weet nog goed dat ik voor het eerst met de auto naar Ameland reisde. Ik ging klussen in het huis dat kort daarop mijn thuis zou worden.
Die situatie bracht al enige vrolijke spanning met zich mee: een nieuw hoofdstuk in het leven brak aan. Maar deze dag was extra spannend: voor het eerst met de auto op de boot. Hoe zou dat gaan?
Harkje hjir nei de toan fan Anne-Meta Kobes
Ik weet nog dat ik toen met een vastberaden blik in de ogen de veer had genaderd. Let op: niet doorrijden naar de parkeerplaats, maar al eerder rechts afslaan richting het incheckkantoor.
Goedgekeurd had ik vervolgens mijn auto kordaat de brug opgereden. En het voertuig stilgezet in de aangegeven baan op het dek: zo recht en zo dichtbij de voorganger als mogelijk was. Ik was niet vergeten om de handrem aan te trekken, daarbij geholpen door de duidelijke boodschap op de wand van de veer.
Na dit succesvol arriveren aan boord, had ik ín de auto de overtocht afgewacht. Want zo ging dat in coronatijd. En daar voelde ik mij triomfantelijk: ook voor een autotochtje met de boot hoefde de hand niet te worden omgedraaid.
Inmiddels is een autoreis over het wad bijna 'gewoon' geworden, zo vaak al ging ik over. Maar onlangs proefde ik de spanning van die eerste keer opnieuw. Want op uitnodiging van de veer stond ik nu eens aan de andere kant: aan de kant van de deksmannen.
Net zoals zij stond ik met een bedrijfsjas aan, een porto op zak en omringd door vaardige collega's op het dek. Daar mocht ik het oprijdend verkeer een plaats geven aan boord. En daar zag ik door de autoruiten heen de blik in de ogen van de mensen die mij tegemoet reden.
Velen deden dat kalm en zeer geroutineerd: de vrachtwagenbestuurders, de eilanders en de vaste gast. Maar er waren er ook die, net als ik tóen, extra oplettend uit hun ogen keken omdat zij nu misschien voor het eerst met hun auto kwamen varen."