De toan fan Jan de Groot: "Ontrúmmingsoefening"

de toan fan jan de groot kollum
Jan de Groot © Omrop Fryslân
"Eand fleden jaar is ôns bedriif ferhuusd naar 'n ânder gebou. Midden in 'e stâd en in een fan de hoogste gebouwen fan Luwt. Fansels most 't even winne, maar dat waar ok soamaar klaar.
Leuk datstou dut ôns fertelst, maar wer gaat de kollum deuze week over? Niet te rimpen. Dut waar nag maar de inlaiding. Wij hadden naamlik fleden week der de eerste ontrúmmingsoefening.
Ik kwam krekt met 'n kollega die maandegoffend út 'e lift setten na 'n kort pypskoft doe't wij hoorden dat d'r 'n ontrúmmingsoefening an 'e gang waar. Ik gong niet drekt rechtsomkeert, maar besloat eerst om myn tas, die't naast myn bero ston, te krijen, want mocht 't al serieus weze, dan had ik in elk gefal de tas bij mij en kon ik met 'e auto op huus an.
De toan fan Jan de Groot
Wij stonnen allegaar in 'e rúmte der't de liften en 't trappehuus waar. Smoordrok waar 't op ôns ferdieping. De lift gong open en een wees ôns d'rop en saai dat de lift nag werkte en je der ok instappe konnen.
Ik docht heel gau na en tegaar met deselde kollega, der't ik met an 't koieren weest waar, gong ik de lift in. Doe't de deur dichtgong, had ik drekt al spyt. Ik loof niet dat dut nou de bedoeling waar Maar goed, wij satten d'r nou eenkeer in. Maar op de begane grônd gong de liftdeur niet open. Deur die oefening fansels.
Wij satten fast in de lift! Ik hoorde achter mij myn kollega al wat hyperfentileren. De râderen in myn brainkassy draaiden. En nou? Ik drukte maar op 't knoppy fan de twaalfde ferdieping sonder dat der 'n reden foor waar. En ferhip, nou gong de deur gelukkig al open.
Wij ferfoegden ôns in 't trappehuus der't alle kollega's doende waren om naar ônderen te gaan. Dat gong wel heel starig. Ik docht fan: "Hoe sou 't komme at d'r nou echt wat an 'e hând weze sou? Dan krijt elkeneen fast en seker overlevingsdrift en niet elkeneen is dan fast soa kalm as nou."
Ni, dan wil elkeneen soa gau mooglik na búttenen en ontsien dan gyneen, bin'k bang. Goenent met 'n lichaamlike behaining likene dan de pineut. 't Grees mij allegaar an doe't ik de mînsen soa nuet lopen sâg. Ni, dan sou 't waarskynlik niet goed komme.
Nou al, omdat 't 'n oefening waar. Dat wij stonnen op 'n stoit allegaar búttendeur te wachten op 't sain dat wij weer naar binnen konnen.
Doe't wij weer op ôns plak satten, waar d'r een die't angâf 't niet leuk te finen dat die oefening onferwachts waar en der niet teugen kon. Die wou tena graag fan te foren inlicht worre.
Dat kin fansels niet; dan sou 't gyn goeie oefening weze fansels, want dan kin elkeneen him of hur d'r ommers op instelle. Ik saai dan ok teugen die persoan: "Dan is't krekt at 'n inbreker de offens 'n beweuner belt om te sêgen dat-y der die nacht inbreke sil."
Maar goed, de rust keerde gau werom. Wij gongen weer an 't werk al waar d'r niks gebeurd. De oefening waar waarskynlik slaagd. Maar laat 't asjeblyft nooit echt gebeure..."