De toan fan Anne-Meta Kobes: "Paarse dweil"

Anne-Meta Kobes, de toan fan
Anne-Meta Kobes © Jantina Scheltema
"Het jaar 2024 begon met een dweil in de vlinderstruik. Een paarse, met een lange stok en zo'n voet aan de onderkant waar je een zwabber aan kunt bevestigen. Hij hing horizontaal tussen de takken.
Een dag later was hij verdwenen, ik had niet gezien wie 'm had opgehaald, maar de rechtmatige eigenaar kon nu tenminste het stof van de jaarwisseling weer te lijf.
Achteraf gezien was het een wonder dat de vuurkorf in onze tuin op z'n plaats was gebleven. Want een ronde door het dorp leerde dat er fanatiek was gesleept: er hingen twee fietsen in twee lantaarnpalen.
De toan fan Anne-Meta Kobes
Hoog op het platte dak van de openbare school stonden de bankjes voor juffen en meesters nu gebroederlijk van het uitzicht te genieten. En bij het plantsoentje hing een strijkplank aan de wilgen. De jeugd had z'n best gedaan.
Het was fijn om met deze rariteiten het jaar te beginnen. Want: humor op straat, dat kunnen we wel gebruiken.
Na de wandeling door het dorp keek ik de oudejaarsconference van Micha Wertheim terug. De cabaretier speelde uit hoe het ging toen hij zijn gevoel voor humor verloor.
Er kwam veel irritatie en opgewonden verontwaardiging voor in de plaats. Die was wellicht terecht, maar: moeilijk te verteren. En ik merkte: van zoveel verongelijktheid sloten je oren zich op den duur automatisch af.
De humor daarentegen trok alle aandacht. En kon daarmee op komische wijze een belangrijke boodschap vertellen: dat er juist veel tofs te ontdekken is op de paden die je níet kent. De plekken buiten jouw algoritme.
Wertheim zong: 'Houd goede moed / Want wie niet waagt die niet wint / Je weet wat je kwijtraakt / maar je weet niet wat je vindt.'
Of het zou een paarse dweil moeten zijn..."