De toan fan Anne-Meta Kobes: "Stelten"

Anne-Meta Kobes, de toan fan
Anne-Meta Kobes © Jantina Scheltema
"Vanaf de kleine parkeerplaats leidde een modderig pad naar het hek. Daarachter lagen de duinen. En stond: de kunst.
Als eerste zag ik pallets. Iemand was zo slim geweest om die op het natte mos en duingras te leggen. Als neveneffect bediende je nu met je voeten een soort waterorgel: bij iedere stap zakten de vlonders iets in en welde het grondwater borrelend omhoog.
De toan fan Anne-Meta Kobes
Die pallets hoorden officieel niet bij de kunst. Ze baanden een pad tussen stelten door. Die had een kunstenaar opgesteld, in tweetallen bij elkaar.
Het bord ernaast vertelde dat boeren vroeger in natte tijden op stelten hun weiland in trokken. Zo raakten hun sokken niet doorweekt. Later kwam je de stelten vooral op schoolpleinen tegen, waar kinderen er vrolijk op speelden.
Nu had de kunstenaar dit speelgoed verhoogd: de voetsteunen stonden bijna boven aan de stok. Het leken wel kabouterstelten voor héél diep water.
De maker lichtte toe dat ze zo klaar waren voor het effect van de stijgende zeespiegel. Want: wij spelen een riskant spel, waarschuwde zij. Desondanks zag het geheel er sprookjesachtig uit, nu de vlonders en stelten weerspiegelend werden in grote waterplassen.
Sprookjesachtig was ook de dinsdagavond in het woonzorgcentrum. Waar de boeren van toen, nu warm bij de kachel zaten in afwachting van: de Sint. Zijn naamfeest werd uitgebreid gevierd, al waren er stoute noch lieve kinderen bij.
De nieuwe bewoners werden op deze avond om de beurt naar voren gevraagd. De één stapte kordaat en hooggehakt door de zaal. Een ander liet zich rijden. Er was iemand die haar eigen rolstoel bestuurde en van afstand vrolijk aankondigde dat ze echt wel onderweg was, maar dat die wagen nu eenmaal niet sneller kon.
Net zoals op het autodek van de boot werd door een Piet met handgebaren aangegeven hoe ver het nog was, tot de schenen van de Sint. Ze parkeerde uitstekend. Een andere bewoner toonde, geflankeerd door twee pieten, haar flexibele geest door Sinterklaas monter van repliek te dienen.
Deze avond leken de verloren krachten of mistige geesten even ontstegen. Het was alsof de bewoners op stelten waren gaan staan."
Harkje nei it lêste waarberjocht fan Jan Jonkman